uh said the lady to the man she adored and the whores like a choir (Eject festival first day)

Είναι πάνω από είκοσι χρόνια και είναι το απόλυτα κοινά γνωστό μουσικό μυστικό πως είναι η μπάντα που επηρέασε τις τελευταίες δυο δεκαετίες όσο καμιά άλλη, συγκροτήματα που πρώτα έμαθαν ν’ ακούν μουσική και μετά αποφάσισαν να γράψουν ένα ντέμο. Γιατί κύριοι και κυρίες το αιώνιο πρόβλημα ενός μουσικού που τον έφτιαξαν οι μανατζαραίοι, τον κληροδότησαν με το στανιό τα Μου Μου Ε και δεν κοίταξε ποτέ πως θα πει αυτό που θέλει να πει χωρίς εφήμερες μόδες και ποζεράδικες αηδίες για να γίνει επόμενος «μεσσίας», ήταν πάντα ‘κείνο το τσίμπημα της γαμημένης ματαιοδοξίας! Οι Pixies δεν ένιωσαν μέσα στο γινάτι τους τίποτε απ’ όλα αυτά. Υπήρξαν καλύτερο συγκρότημα απ’ τους Nirvana, δεν αγχώθηκαν ποτέ σαν τους Radiohead για ν’ αποδείξουν ποτέ και τίποτα και προπαντός είχαν χεσμένη μια ζωή στην πορεία τους το ποιο θα είναι το επόμενο «μεγάλο» βήμα τους. Την προηγούμενη φορά που είχαν παίξει στην χώρα μας καθόμουν σ’ ένα μπαρ της πόλης και μεθοκοπούσα χορεύοντας με ένα αυτοσχέδιο best of της δισκογραφίας όταν ώρες αργότερα διάφοροι κατηφόριζαν από την Μαλακάσα θλίβοντάς με για το πόσο καλό live είχαν κάνει. Όταν την Πέμπτη και κάμποση ώρα πριν τα μεσάνυχτα ανέβηκαν πάνω στη σκηνή του Eject Festival για να κλείσουν την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, είπα σ’ έναν φίλο – πιτσιρικά δίπλα μου πως απόψε θα καταλάβει τι σημαίνει μουσική με κοχόνας!

Ο εμφανέστατα λίγος κόσμος για φεστιβάλ ο οποίος είχε προφανώς απογοητευθεί από τα προηγούμενα group της ημέρας στήριζε τις τελευταίες του ελπίδες για μια αποζημίωση πάνω στα κέφια των ευτραφών πια μπροστάρηδων της μπάντας από τη  Μασαχουσέτη. Τα δύο γέρικα πια σκυλιά που μια ζωή αλληλοτρώγονται και χώρια δεν μπορούνε του έδωσαν τελικά να καταλάβει. Μια παρέλαση ενός ιδανικού greatest hits κούνησε τον κώλο μας μην αφήνοντας στην κυριολεξία τίποτε όρθιο. Αναφέρω μερικά από τα τραγούδια που έχουν γράψει ιστορία έτσι για την απάντηση στην ερώτηση που λέει: «τι έπαιξεν ρε φίλε;»… Bone Machine, Dig For Fire, Velouria, Here Comes Your Man, Debaser, Vamos, Hey!, Caribou, Gigantic, Where Is My Mind?…και ο κατάλογος δεν λέει να τελειώσει. Η Kim Deal να λέει τις χαζομαρίτσες της στα κενά παίζοντας όμως το μπάσο της όπως αυτή ξέρει, ενώ ο Frank Black εντελώς αμίλητος στην σχέση του με τον κόσμο αλλά απόλυτα προσηλωμένος στις ακόμα οργισμένες του ερμηνείες και στα μνημειώδη ριφάκια της κιθάρας που σου κόβουν τα γόνατα. Ειδικά στο Debaser το κοινό από κάτω εκτροχιάστηκε στην κυριολεξία ενώ στο αγαπημένο Hey! ανατρίχιασε και ο κάθε συγκρατημένος. Το μυαλό χάθηκε πριν το τέλος στο Where is my mind ενώ όσο κι αν θέλαμε λίγο παραπάνω η μιάμιση προκαθορισμένη ώρα που είχε δοθεί για να παίξουν κρατήθηκε παρά τη λύσσα μας. Οι Pixies έκαναν ένα live set που δεν άφησε κανέναν δυσαρεστημένο και έσωσαν την παρτίδα της ημέρας. Η μπάντα παρόλο του ότι δεν βρίσκεται μαζί τόσο συχνά, αν και όπως είπε η Kim εδώ και πολύ καιρό δουλεύουν καινούργιο υλικό, έδειξε πως είναι ακόμα σε μεγάλη φόρμα «καταπίνοντας» με μεγάλη ευκολία άλλες μπάντες που γυρνάνε πέρα δώθε το πανηγύρι τους….

…μια από αυτές ήταν οι αγαπημένοι Editors που στην προηγούμενη εμφάνισή τους εδώ είχαν κλέψει την παράσταση σ’ ένα άλλο φεστιβάλ. Μια εμφάνιση τότε γεμάτη νεύρο και τσαμπουκά που ήρθαν να την ματαιώσουν την Πέμπτη το βράδυ. Οι τέσσερις μαυροφορεμένοι της Αγγλίας έχουν αφήσει κατά μέρος τις κιθάρες κι έχουν πιάσει τα μπλιμπλίκια ακολουθώντας την «μόδα» της φετινής χρονιάς που ενστερνίστηκαν κι άλλα συγκροτήματα. Έπαιξαν καινούργιο υλικό από το μελλοντικό τους δίσκο που θα είναι κατά κόρον ηλεκτρονικός όπως έχει δηλώσει και ο τραγουδιστής Tom Smith, κατάσταση που βγήκε και σ’ ένα άψυχο live γεμάτο σύνθια και πλήκτρα που άγγιζαν τα όρια της εύπεπτης ηλεκτρονικής ανοησίας. Ακόμα και παλιότερες συνθέσεις της μπάντας όπως τα, An End Has a Start, The Racing Rats και All Sparks που ακούστηκαν δεν είχαν καμία δυναμική κι έδειξαν πως οι Editors θέλουν να δοκιμάσουν άλλους δρόμους βγάζοντας από πάνω τους την «ρετσινιά» των σκοτεινών τραγουδιών. Προσωπικά απογοητεύθηκα μιας και τέτοιου είδους πειράματα αποδείχτηκαν στην ιστορία τουλάχιστον αστεία.

White Lies και Starsailor δεν πρόλαβα να δω μιας και λόγω δουλειάς έφτασα στον χώρο δέκα λεπτά πριν βγουν οι Editors. Απ’ ότι έμαθα όμως οι εμφανίσεις τους ήταν παντελώς αδιάφορες αλλά αυτά είναι λόγια άλλων. Μια κουβέντα ενός όμορφου κοριτσιού όμως στο τέλος και προς την έξοδο για το σπίτι τα είπε όλα: «Ευτυχώς που ήταν και οι Pixies και έσωσαν την παρτίδα»!

ΥΓ. Όσο αναφορά τώρα την διοργάνωση τα πάντα ήταν άψογα. Εύκολη πρόσβαση στην μπύρα και στο αποτέλεσμά της καθώς και το αχανέστατο πάρκινγκ που εξυπηρέτησε τον κόσμο που όπως είπα δεν ήταν και πολύς. Μια μικρή φωτιά που πήρε δεξιά από τη σκηνή όταν έπαιζαν οι Pixies και σβήστηκε αμέσως είναι απλά τροφή για να ασχολούνται οι κουτσομπόλες Κασσάνδρες του χώρου. Άντε και του χρόνου με Arcade Fire μάγκες!!!

by Arturo Bandini

Advertisements

One response to “uh said the lady to the man she adored and the whores like a choir (Eject festival first day)

  1. h pio swsth apopsh pou diavasa gia ekeinh thn hmera.
    to mono asxhmo me tous pixies htan oti epaiksan synexomena ta Tame kai Hey! me apotelesma na meinw apo fwnh!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s