Neil Young live at Primavera Sound , Barcelona 30/5/2009

2009-05-30 Parc del Fòrum, Barcelona, Spain Primavera Sound 2009 Festival

Neil Young & His Electric Band

1. Mansion On The Hill (electric guitar)

2. Hey Hey, My My (Into The Black) (electric guitar)

3. Are There Any More Real Cowboys? (piano)

4. Everybody Knows This Is Nowhere (electric guitar)

5. Pocahontas (electric guitar)

6. Spirit Road (electric guitar)

7. Cortez The Killer (electric guitar)

8. Cinnamon Girl (electric guitar)

9. Mother Earth (pump organ)

10. The Needle And The Damage Done (acoustic guitar – solo)

11. Unknown Legend (acoustic guitar)

12. Heart Of Gold (acoustic guitar)

13. Old Man (acoustic guitar)

14. Down By The River (electric guitar)

15. Get Behind The Wheel (electric guitar)

16. Rockin’ In The Free World (electric guitar)

17. A Day In The Life (electric guitar)

ny1

Ο γέρος είναι δικός μας. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων , ηλικιακά χάσματα γεφυρωμένα. Ένα κοινό μυστικό μέσα στη σιωπή όλων μας αιωρούνταν στον αέρα σε κάθε ηλεκτρική πενιά. O Neil Young το κατάφερε. Για την ακρίβεια το είχε καταφέρει πολύ νωρίτερα. Από την πρώτη στιγμή που ένα μικρό γυμνασιόπαιδο γεμάτο ερωτηματικά και χωρίς νόημα οργή εναντίων όλων άκουσε τη φωνή που μένει ίδια εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Το μήνυμα δεν ήταν στα τραγούδια. Το μήνυμα δεν κρυβόταν ούτε καν στη μουσική. Έπρεπε να βρεθεί κανείς κάμποσα μίλια και χρόνια μακριά για να βρει ότι το μήνυμα είναι ο ίδιος ο Neil Young , η ίδια του η ζωή , μια ζωή σαν κραυγή ασφυξίας. Έπρεπε να περάσουν τρεις δεκαετίες για να δέσει μέσα στις καρδιές όλων εκείνο που αυτός ο 70ρης πάσχιζε μια ζωή να δείξει.

IMG_1410s Τώρα δε μιλάει πια. Δεν το έχει ανάγκη. Κανείς μας δεν το χρειάζεται.Τέσσερις δεκαετίες δυτικοαναθρεμμένων μπουνταλάδων φρόντισαν καλά για αυτό. Τα πράγματα ήρθαν πάνω κάτω και όλοι τρέχουμε με την ουρά στα σκέλια. Θύμιζε όνειρο θερινής νυκτός ενός ρομαντικού φαντασιόπληκτου η συμφιλίωση του ανθρώπου με τη φύση , η αρμονική συνύπαρξη , η κατεδάφιση της αρρωστιάρας πόλης , η απόρριψη της ναρκωμένης σκλαβιάς. Λόγια ξεχασμένα , ερειπωμένα , επισκιασμένα από το ποιόν όσων αυτοαναιρέθηκαν ρίχνοντας μαύρες πέτρες στους Μάηδες και τα Woodstock της ζωής τους. Οι νεολαίες δεν ξέχασαν απλά. Ήθελαν και ξέχασαν. Και τώρα χτυπάμε όλοι μαζί το κεφάλι μας στον τοίχο όσο αντέξουμε.

Ο Neil Young , πλέον , έχει μια σχέση με το κοινό του που δε χρήζει κανενός εχέγγυου , καμμιάς ανανεωτικής ρήτρας. Δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν , χωρίς ίχνος κακίας. Ούτε κάνει καμμιά διάκριση σε παλιόφιλους και νέους μετανιωμένους. Ανέκαθεν είχε το κοινό που του άξιζε και τον ακολουθούσε. Είναι από τους τελευταίους. Το ξέρει. Από τους τελευταίους που δεν κουβαλούν ούτε ένα ψεγάδι. Γνωρίζει καλά ότι η γενιά που βρίσκεται στους ώμους του δε θα κρατήσει για πολύ ακόμα. Ωστόσο , δε νιώθει καμμιά ανασφάλεια , καμμιά πικρία. Η ανάγκη του κόσμου για μια φωνή αγνή αρκεί για να τον πείσει ότι η πορεία του δεν πήγε χαμένη. Έστω και αν η ανάγκη αυτή άργησε τόσο να έρθει.

ny2

Τα κιθαριστικά του σόλο είναι σοφά , μετρημένα με ένα θυμό τόσο καλά ισοκατανεμημένο σε κάθε τάστο που πατά.. . Τα μάτια του είναι κλειστά μα εκείνος είναι συνοφρυωμένος με μια υποβόσκουσα οργή και οι κινήσεις του μικρές , μα τόσο έντονες , τα βήματά του αργά και μαχητικά μέσα στο ρυθμό του κάθε κομματιού. Ο ορισμός του ροκ. Rock n’ Roll can never die. Πάντα το πίστευε. Τώρα το πιστεύουμε και μεις. Η δουλειά του τελείωσε. Είμαστε μόνοι μας τώρα. Δεν είπε πολλά πράγματα , απλά ρόκαρε και έφυγε. Τι να πει άλλωστε? Στο Mother Earth που το έπαιξε μόνος του με όργανο ούρλιαξαν χίλιες εικόνες. Τα άσπρα μαλλιά του ανεμίζουν και ο ίδιος γουστάρει λες και είναι η τελευταία του συναυλία. Ακούγονται τόσο κοινότοπες λέξεις όπως κατάνυξη , μυσταγωγία. Και είναι , γιατί ήταν η ίδια του η κορμοστασιά , η ίδια του η κίνηση που ενέπνεε αυτόν το σιωπηλό σεβασμό από τη μεριά όλων. Ακόμα και οι παραμορφώσεις στο Cortez The Killer , τόσο γαλήνιες μέσα στην έντασή τους , κουβαλώντας σαράντα χρόνια σπουδής πάνω στον εαυτό τους. Πώς είναι δυνατόν να αποφύγει κανείς τη συγκίνηση? Νέοι που ούρλιαζαν πάνω στη φωνή του Neil , μεσήλικες που σιγοψυθίριζαν , παππούδες που μειδιούσαν. . . Pocahontas , Cinnamon Girl , Heart Of Gold. . . ένα tribute στην πάρτη του.

ny3

Η κορύφωση , όμως ήταν το encore. A Day In The Life. Χιλιάδες φωνές ενωμένες , με το Neil να μας γυρίζει πίσω στην πηγή της μουσικής. Κάτι ξέρει παραπάνω και φρόντισε να μας το μεταδόσει όσο είναι καιρός. Θα ακουγόταν κοινότοπο , επίσης , να αναφερθεί το γεγονός ότι η εμφάνισή του ήταν πολύ πιο ζωντανή από οποιοδήποτε άλλο κουρασμένο παλικαράκι νεότερης γενιάς. Και αυτό χωρίς να χύσει ίχνος ιδρώτα.

ny4Η συναυλία του Neil Young είναι μια εμπειρία που , ακόμα και αν κανείς έχει ακούσει έστω και ένα μονάχα κομμάτι κατά τύχη , η τρίχα θα του σηκωθεί κάγκελο , κάποια στιγμή τα μάτια του θα βουρκώσουν και το σώμα του θα διαπεραστεί από ένα ρίγος ανεξήγητο σαν να βλέπει μπρος στα μάτια του αλήθειες που φοβόταν να αντικρύσει με σάρκα και οστά. Δεν μπορείς να αρθρώσεις κουβέντα μετά από μια τέτοια συναυλία , για πολλή ώρα. Είναι από τις φορές που έχεις νιώσει τόσο έντονα , που υποσυνείδητα δε βγάζεις άχνα από το φόβο της ψυχής σου μη χάσει ούτε στιγμή του γλυκού πόνου.

Advertisements

2 responses to “Neil Young live at Primavera Sound , Barcelona 30/5/2009

  1. «ρόκαρε και έφυγε»
    και μας αφησε με το στομα ανοιχτο να απολαμβάνουμε τη γλυκια nirvana στην οποια μας βύθισε

  2. Παράθεμα: Με ανοιχτούς ορίζοντες « Lagrimas de oro

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s