Stonephace (Tru Thoughts) & Nigeria 70 the Definitive Story of 1970’s Funky Lagos (Strut)-Muzine Reviews

(δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 8 του Muzine. Μόλις κυκλοφόρησε)

stonephace~_stonephac_101b

“A View From Her Room”. Τη σήμερον ημέρα, λίγοι θα θυμούνται, κι ακόμη λιγότεροι θα γνωρίζουν, αυτό το μακροσκελές ευγενές pop κομμάτι των Weekend, μιας μπάντας που ξεπήδησε στις αρχές των ‘80s απ’ τα αποκαϊδια των Young Marble Giants. Κάποιοι περισσότεροι ίσως και να έχουν στο νου τους πως το 1985, η Βρετανία του NME και του Melody Maker οργίαζε με το ντεμπούτο των Working Week. Είναι όμως βέβαιο πως ελάχιστοι αναρωτιούνται προς τα που πάει αυτός ο wiki φλύαρος συλλογισμός μου.

Και το όνομα αυτού, Larry Stabbins. Σημαντική contemporary σαξοφωνική μορφή, ένεκα της jazz εμπλοκής του στους Centipede του Keith Tippett, μέλος των Weekend και συμπροστάρης της acid jazz με τους Working Week. Καθώς επιμένει να ανθίστανται της μουσικής «προφορικότητας», επάρατα συγκεντρωμένος στην εξέλιξη της free jazz, ο, ως λέγεται, βρετανός Pharoah Sanders επιχείρησε να αποσπάσει ηλεκρονικές αλχημείες για τούτη την κυκλοφορία της Tru Thoughts. Έτσι, βασικός του συνδημιουργός τάχθηκε ένας πρώην κλοσάρ των rave πάρτυ, ο επανομαζόμενος ως Oktal στους drum ‘n’ bass κύκλους, Krzysztof Oktalski.

Ο Adrian Utley των Portishead βάστηξε την κιθάρα, ο τρομπετίστας Guy Barker έφερε την κληρονομιά της συνεργασίας του με τον Dizzy Gillespie, και όλοι μαζί έχτισαν νέτα σκέτα ένα μοντέρνο μυστικιστικό πείραμα, όπου τα καλώδια έσφιξαν τα σαξόφωνα, ο Sun Ra σα να ρεμιξαρίστηκε απ’ τον Madlib, και η psych free jazz διαφοροποιήθηκε ανά διαδοχικό beat.

Ακριβοδίκαιος ο επιμερισμός των ιδιωμάτων, ενωτικός και νεωτερικός. Μια άσκηση σε «πρώτες ύλες», δημιουργική και διόλου φλύαρη, εκσυγχρονιστική και ελκυστική, που δεν κρασάρει στον αντιεμπορικό avant-garde-σμό και δεν κατακερματίζεται λόγω της αναφορικότητας, αλλά βρίσκει τα φίλτρα να ειδωθεί ως αυτόφωτο σύμπαν. Γι’ αυτό και το εναρκτήριο “Wedgehead Gets Lucky” μπορεί να αντλεί παραδοσιακή πνευματικότητα και, στους ίδιους χρόνους, το ομότιτλο “Stonephace” να καλύπτει ένα σκοτεινά χορευτικό παράδοξο indie mood.

Η απεύθυνση σε κάποιες αυθεντίες είθισται να αποδίδει στιγμιαία αξιοπιστία στα εκάστοτε γραφόμενα. Ο όψιμος αγαπημένος του εγχώριου νεο «μαύρου» κοινού, Gilles Peterson, δήλωσε κατενθουσιασμένος με αυτήν την κυκλοφορία. Αν αναλογιστεί κανείς ποιο ήταν το εναρκτήριο κομμάτι σε μια συλλογή του με τίτλο “Sunday Afternoon at Dingwalls”, θα καταλάβαινε από που εκκινά αυτή του η εκτίμηση.

nigeria70-the_definitive_story_of_1970s_funky_lagos

Όταν οι πρώτοι Πορτογάλοι πάτησαν το αποικιστικό τους πόδι στη νοτιοδυτική Νιγηρία, βρήκαν μια περιοχή που κατά την πάροδο των χρόνων θα υπέφερε απ’ τη σκλαβιά, απ’ το δουλεμπόριο των αγγλοσαξόνων, απ’ την κυριαρχία της βασιλείας του Benin. Τότε βέβαια, ήταν ακόμη νωρίς για όλα αυτά. Το πρώτο που έκαναν ήταν να της δώσουν ένα όνομα. Lakes. Ειδάλλως στα πορτογαλικά, Lagos.

Ο Yoruba πληθυσμός συνήθιζε να την προσφωνεί Eko. Απ’ τα χρόνια που ήταν υποδουλωμένος, απ’ την εποχή που αγαλλίαζε απ’ το γκανέζικο highlife, απ’ τις νύχτες που έκανε juju μαγιολίκια κι απ’ τις μουσουλμάνικες προσευχές σε fuji ρυθμούς, έως την ημέρα που 64 μίλια βόρεια των λιμνών της, γεννιόταν ο μπαμπάς του Afrobeat. Αυτός που κάποτε θα ονόμαζε την μπάντα του Africa 70 και στην οποία το ντραμίστικο ρυθμό θα έδινε ένας πιτσιρικάς απ’ το Lagos, ονόματι Tony Oladipo Allen.

Ήταν Σεπτέμβρης του 2001, όταν η Afrostrut, το υποlabel της Strut, κυκλοφορούσε τη συλλογή Nigeria 70 που είδε το φως και τα ηχεία της ανθρωπότητας μέχρι το 2003 όταν κι εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Κάπως έτσι δώθηκε το σήμα στην Soundway να ταξιδέψει στη Νιγηρία, στην Analog Africa να πηγαινοέλθει στο Benin και το Tongo και στην Honest Jon’s να επιμείνει να ψαχουλεύει τα αρχεία της EMI. Γιατί εκείνη η συλλογή, με το φρενιασμένο afro funk, το υπνωτικό groove και το ρυθμό που γεννιέται και πεθαίνει στη μητέρα πατρίδα, είχε θέσει έναν δυσθεώρητο πήχυ και παράλληλα διήνοιγε ένα νέο πεδίο στους ενδιαφερόμενους ανασκαφείς.

Είναι 2009 και η Strut προτάσσει το αφεντικό της Quinton Scott, σε συνεργασία με τον Duncan Brooker, εκείνο το λευκό τύπο που ενόσω δούλευε στην Αφρική ως οδηγός έτρεφε την εμμονική του λατρεία για τη βινυλιακή μουσική του τόπου, για την επανέκδοση του Nigeria 70, σε ένα ξαναφτιαγμένο διπλό cd. Ο Fela, o Orlando Julius, το fuzz των Ofo & the Black Company, η electro funk/afro disco της Shina Williams & His African Percussionists, τα δυσεύρετα κομμάτια των King Sunny Ade και Sir Victor Uwaifo και οι λιγότερο γνωστοί Funkees και Monomono είναι κάποιοι που, μεταξύ άλλων, αποσαφηνίζουν τις ρίζες της δυτικής funk και του hip hop.

Όπως οι “Love Is Love” (Mississippi Records), “Living Is Hard” (Honest Jon’s) και “African Scream Contest” (Analog Africa), έτσι και η “Nigeria 70” αποτελεί ένα ντοκουμέντο. Ένα ντοκουμέντο πέραν ιστορικομουσικολογικής προσέγγισης και ηχητικής ευφορίας. Ένα ντοκουμέντο που αν μη τι άλλο αποδεικνύει κάτι που δεν έχει σχέση με τις εν γένει ανόητες ανθρώπινες βεβαιότητες. Το ποια στο διάολο είναι επιτέλους η πατρίδα του ρυθμού.

by loan me a dime

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s