Όνειρα από Χρώμιο και Βινύλιο

(δημοσιεύτηκε στο Muzine 8 στα πλαίσια του αφιερώματος «Μουσική και Λογοτεχνία»)

IMG_0821

Αν ο Pelecanos δεν γνώριζε τον Iceberg Slim και δεν ξεχώριζε τους «κανονικούς» που ακούνε Stax σε σχέση με τους κακούς που ακούνε Motown, δε θα έγραφε τα φοβερά του αστυνομικά. Αν ο Hornby δεν είχε τραγουδήσει Solomon Burke δε θα έντυνε με τέτοιο τρόπο τις ανθρώπινες ψυχώσεις. Αν η Faithfull δεν πάσαρε, στον Mick και τον Keith, το «Μετρ και η Μαργαρίτα» δε θα μαθαίναμε μια απ’ τις όψεις του Διαβόλου. Αν ο Zimmerman δεν είχε διαβάσει Thomas, πιθανότατα ο ρους της ιστορίας να ήταν διαφορετικός.

Θα μπορούσαν να υπάρξουν κι άλλα τόσα «Αν» αλλά την εργολαβία ενός τέτοιου συλλογισμού την έχει δικαίως κερδίσει ο Κίπλινγκ. Η μυθοπλασία γίνεται υλικό ανάπλασης και μετατροπής. Τραγούδια εμπνέουν βιβλία, ποίηματα μελοποιούνται και κάποιοι γραφιάδες καθορίζουν λαρρύγγια. Πέραν των ακούσιων συμφωνιών αλληλοδιαμόρφωσης, προκύπτουν και στιγμές που η μουσική πραγματικότητα παραφράζεται. Κανείς δεν θα περίμενε πως ένα φτηνό μεταχειρισμένο εξώφυλλο που απεικονίζε ένα κιτς τζουκ μποξ, μπορούσε να ξεμπροστιάσει με τόσο κατάμαυρο κωμικό τρόπο μια πρώην συνθετική ιδιοφυία. Όταν μάλιστα την ίδια στιγμή και καθώς η ιστορία εξελλίσονταν στις λεωφόρους της ζεστής Καλιφόρνια, μαζί με τις σελίδες και τα τραγούδια που παρέρχονταν, αραδιάζονταν πτώματα, μαζοχιστικές κακοποιήσεις, φέρετρα και μπριζόλες ως προσομοιώσεις γυναικείων μορίων.

«Βρίσκεται στη «Σάνραϊζ Σάουντ» κι έχει πάθει μονομανία. Μόνος μέσα στο κοντρόλ, σκυμμένος πάνω από τον πίνακα, με σκασμένα χείλη που έχουν πληγιάσει, το δέρμα του να φαντάζει κίτρινο στο φως του καντράν, με μαύρες τρύπες στη θέση των ματιών, παίζει και ξαναπαίζει το ίδιο κομμάτι, μελετώντας, ζυγίζοντας, αξιολογώντας μια επαναλαμβανόμενη φράση με πέντε νότες.(…) Με το μυαλό του καμένο σαν χωριουδάκι που βρέθηκε στο πέρασμα μιας επέλασης του Τετ, με τις φλέβες του σκαμμένες σαν το Μονοπάτι του Χο Τσι Μινχ, καταστρέφει όλες τις μαγνητοταινίες σε μια κρίση παραφροσύνης, επειδή πιστεύει, ξαφνικά, πως υπεύθυνη για την παράταση της διάρκειας του πολέμου στο Βιετνάμ είναι η μουσική. Δουλειά δύο χρόνων, ένα αριστούργημα όπως υποστηρίζουν όσοι άκουσαν κάποιο κομμάτι του, τόσο παρανοϊκά μπαρόκ, αλλά και δυναμικά μεγαλειώδες που να μετατρέπει τον Phil Spector, τον Brian Wilson και τους Beatles σε μινιμαλιστές της ροκ, χάνεται για πάντα μαζί με την πνευματική του διαύγεια τα εγκεφαλικά του κύτταρα και τα δόντια του.»

Πιθανότατα να είναι η μοναδική φορά που ο σαλεμένος θρύλος, ο μεγαλύτερος συνθέτης και παραγωγός όλων των εποχών, ο ήρωας ονόματι Dennis Contrelle συναντά το υπαρκτό alter ego του. Τον Phil Spector. Διότι το «Όνειρα Από Χρώμιο και Βινύλιο» είναι ένα μυθιστόρημα που ορθώνει τις fiction εικόνες του χάρη στον ιδιόρυθμο βίο του μονοφωνικού παραγωγού. Κεντρικός χαρακτήρας ο Scott Cochrane, ένας μεταμεσονύκτιος ραδιοφωνικός παραγωγός, πικρόχολος, διαλλυμένος απ’ τους έρωτες και προσκολλημένος σε μια χαμένη αγάπη. Μια συνέντευξη με τον έγκλειστο στην έπαυλή του παραγωγό θα γίνει η αφορμή για να γνωρίσει τη φυλακισμένη σύζυγό του ονόματι Sharlene (και όχι Ronnie). Βία και σεξ, διασταυρώσεις του pulp με το noir, κινηματογραφική ροή. Η γραφή του James Robert Baker -ενός αναρχικού, σατυρικού, παρακμιακού gay συγγραφέα που το 1997 αυτοκτόνησε στα 51 του χρόνια- δε διακρίνεται από υπέρμετρο λογοτεχνικό στοχασμό. Στην πραγματικότητα και με φιλολογικά κριτήρια, τούτο το αστυνομικό βιβλίο δεν είναι ένα σπουδαίο λογοτέχνημα (πόσο μάλλον στην κακορίζικη μετάφραση των ελληνικών εκδόσεων Aquarius όταν κι εκδόθηκε το 1989). Είναι όμως μια ιστορία χωρίς ημίμετρα, με τις υπερβολές και τις ανατροπές ανθρωπών ηττημένων και εμμονικών σε πάγιες παρεκλίσσεις. Στα sixties, το rock & roll και τον έρωτα.

Υγ

Στην αμερικάνικη πρώτη έκδοση του 1986, ο εκδότης προειδοποιεί πως «Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική». Στις 13 Απριλίου του 2009 μπήκαμε σε μια νέα φάση μιας πολύκροτης υπόθεσης που ξεκίνησε το 2003 καθώς ο κ. Spector καταδικάστηκε για τη δολοφονία μιας 40αρας ηθοποιού.

by loan me a dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s