Obey the music

giant

Ο Shepard Fairey είναι ο πιο αναγνωρισμένος και αναγνωρίσιμος street artist/γραφίστας της εποχής μας. Φαντάζομαι, αρκετοί από εσάς θα έχετε δει κάποια «έργα» (ή visuals όπως τα αναφέρουν στην Αμερική) από τη διάσημη, πλέον, καμπάνια του, την Οbey. Ξεκίνησε το 1989, να φτιάχνει αυτοκόλλητα για skateboard με την ονομασία «André the Giant Has a Posse» και πλέον έχει φτάσει στο σημείο να εκθέτει τα έργα του σε διάσημες γκαλερί της Αμερικής και της Ευρώπης, ιδιαίτερα μετά την γνωστή αφίσσα που έκανε για τον νυν πρόεδρο των Η.Π.Α. Barrack Obama. obamaΤο στυλ του, το διακρίνει το έντονο πολιτικό στοιχείο που ενσωματώνει στα έργα του δανειζόμενος αρκετές φορές το ύφος των παλιών προπαγανδιστικών αφισών, οπτικά στοιχεία από επίσημα έγγραφα του κράτους και ιδαίτερα τα έντονα χρώματα που χρησιμοποιεί, σχεδόν μόνιμα (κόκκινο-μαύρο-πορτοκαλί). Ο επαναστατικός χαρακτήρας των έργων του και ιδιαίτερα τα slogan που χρησιμοποιεί, όπως επίσης και η urban αισθητική που διαθέτουν, κάνουν τα έργα του να «δένουν» απόλυτα με το μήνυμα που υπηρετούν, μιας και, κατά τη γνώμη μου, δεν κάνει κάτι εντελώς καινούργιο οπτικά.
Ο κύριος Fairey, βέβαια, είναι και λάτρης της μουσικής αφού στον ελεύθερο του χρόνο εκτελέι χρέη DJ, με το ψευδόνυμο DJ Diabetic, μιας και έιναι διαβητικός ο ίδιος. Τα μουσικά του ακούσματα στρέφονται κυρίως στο punk, hip hop (Public Enemy, Tupac) και indie. Έχει φιλοτεχνήσει αρκετά album, αλλά κυρίως εχει δημιουργήσει μια σειρά πορτραίτων στα οποία πρωταγωνιστούν μουσικές προσωπικότητες (Joe Strummer, Henri Rollins, Ramones, Ozzy κλπ), που τον έχουν επηρεάσει στη ζωή και στη τέχνη του. Εκτός από κάποια πορτραίτα που θα σας παρουσιάσω, είχε κάνει και μια σειρά εξωφύλλων για 7ίντσα τα οποία είναι πραγματικά καταπληκτικά και αξίζει να τα προσέξετε. Επίσης, διαβάστε και ένα απόσπασμα από το βιβλίο με τα έργα του, στο οποίο μιλάει για τη μουσική και τα εικαστικά, το οποίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

ramones-misfitsportraits stuff

portraits2

«Άσχετα με το πόσο αγαπώ την τέχνη, ή προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου για την σημασία της στην κοινωνία, το γεγονός παραμένει, ότι η μουσική είναι πιο cool και πιο ικανή να αγγίζει τις καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων. Αισθάνομαι οτι η δύναμη ενός πράγματος έρχεται από την αίσθηση που δημιουργεί, αρχικά στα συναίσθηματα και δεύτερον στη νόηση. Δεν εχω βρεθεί σε μια έκθεση τέχνης, που πραγματικά να «κρατάει» το κοινό που παρεβρίσκεται, πόσο μάλλον να γυρίσεις το κεφάλι σου και να δείς 20.000 αναπτήρες να ανεμίζουν, όπως σε μια συναυλία του Ozzy. Έχετε δεί ποτέ κάποιον να βγαίνει από μια γκαλερί καταιδρωμένος, με μια λάμψη στα μάτια και να κουνάει τη γροθιά του στον αέρα, λες και έζησε κάποια θρησκευτική εμπειρία; Οι εκθέσεις τέχνης απλώς δεν βγάζουν αυτό το επίπεδο ενθουσιασμού. Βασικά, πολύ συχνά στις εκθέσεις, αρκετός κόσμος από το κοινό, κοιτάει πιο πολύ τους υπόλοιπους στην αίθουσα, από τα ίδια τα έργα που εκθέτονται. Δεν μπορώ βέβαια, να τους κατηγορήσω, όταν το έργο τέχνης είναι, συχνά πιο βαρετό και από την γραπτή περιγραφή που κρέμεται δίπλα του. Χασμουριέμαι και μόνο που το σκέφτομαι. Στην πραγματικότητα, παντα με έπαιρνε ο ύπνος στις διαλέξεις για την ιστορία της τέχνης, στο κολλέγιο. Είμαι η εξαίρεση; Δεν νομίζω. Απλώς, η τέχνη δεν υπερτερεί στη μάχη των αισθήσεων. Η μουσική είναι ένα πολυεπίπεδο ερέθισμα, ένα μικρό πολιτιστικό «οικοσύστημα» που περιλαμβάνει εκτός από την ίδια τη μουσική, τους στίχους και το περιεχόμενο τους, το στυλ και την προσωπικότητα των μελών της οποιαδήποτε μπάντας και φτάνει μέχρι το artwork, την τέχνη του album κλπ. Είχα κάποιες συναισθηματικές στιγμές όταν αντίκρυσα κάποια έργα, ιδιαίτερα στο δρόμο, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την πρώτη φορά που άκουσα το «Holidays in the sun», των Sex Pistols. Κάποια είδη μουσικής με έχουν επηρεάσει τόσο πολύ, που φτάνει μόνο να αντικρύσω το εξώφυλλο του album για να αρχίσω να κάνω air guitar. Πρέπει να το παραδεχτούμε, η μουσική έχει μεγάλη επιρροή στην pop κουλτούρα μας, αφου μέχρι και ο Andy Warhol, ο πιο επιτυχημένος «pop artist», είναι λιγότερο γνωστος ακόμα και από κάποια πανάγνωστα συγκροτήματα. Άλλωστε, ο Warhol εκμεταλεύτηκε την pop κουλτούρα για να έχει μεγαλύτερη αναγνώριση και κοινό. Η συνεργασία του με τους Velvet Underground, οδήγησε στο πασίγνωστο πλέον εξώφυλλο με τη μπανάνα. Αυτό το έργο τέχνης θα ήταν απλώς ένας πίνακας (από αυτούς που συνήθιζε να φτιάχνει ο Warhol, όπου έπαιρνε κοινότυπα αντικείμενα και τα έκανε τέχνη), αν δεν συνδεόταν με μια τόσο μεγάλη μπάντα, όπως οι Velvet. Το πάντρεμα καλής τέχνης, καλής μουσικής και καλών ιδεών δίνει ένα εκρηκτικό και δυνατό αποτέλεσμα. Για έναν οπτικό καλλιτέχνη, όπως είμαι και ‘γω, η συχνά σκληρή και βαρετή πραγματικότητα μου δίνει την πρόκληση να κάνω την τέχνη μου, όσο γίνεται πιο οπτικά προκλητική, δημιουργική και ερεθιστική για το μάτι. Δεν θέλω ο κόσμος να βιώνει την τέχνη μου μόνο στο ασφαλές και περιοριστικό χώρο μιας γκαλερί, γι’ αυτό άλλωστε, δείχνω την δουλειά μου παράνομα στο δρόμο. Είμαι «λαϊκιστής» και το βλέπω οτι, μπορεί να μην παίζω κάποιο όργανο, αλλά όπως και να ‘χει, θα σας «ροκάρω» σκληρά.»

obey-1

obey-2

obey-3 posters

Έργα του Shepard Fairey, εκτός από το internet, μπορείτε να βρείτε και σε δύο εκδόσεις που κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία.
• Supply and Demand, Gingko Press, ISBN: 1584232447
• E Pluribus Venom, Gingko Press, ISBN: 9781584232957

by Cloud9

Advertisements

3 responses to “Obey the music

  1. oraios o typos, de ton iksera.

  2. Εγώ να δεις κάτι ροχαλητά που τράβαγα στην Ιστορία της Τέχνης!Γιαυτό και τα βρόντηξα!

  3. Αστοχες συγκρισεις και λαθος συμπερασματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s