Arctic Monkeys “Humbug” (Domino)

arctic-monkeys-humbug

Ανυπόμονος μα κι ανέμελα καθήμενος διάβαζα το mail του Bandini. «Είναι το καλύτερό τους άλμπουμ! Ο Josh Homme τους πέταξε τα σπυράκια και τους έκανε μάγκες! Είμαι σίγουρος πως όλα τα μυρωδικά θα το θάψουνε!». Κάπως έτσι δήλωνε το ενθουσιασμό του, καταδεικνύοντας παράλληλα την εκτίμηση του στον ήχο των Queens Of The Stone Age, και στα θορυβώδη αρχίδια του Joshua που δε βολεύονται στις καλιφορνέζικες βερμούδες του. Ένα χαμόγελο ικανοποίησης άρχισε να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου, μιας και ως φαίνεται λογίζομαι ως εργολαβικά υπερασπιστής του Alex Turner. Η προσμονή σα να μεγάλωνε ώσπου η μεταλλική πρόταση «δισκάρα έβγαλαν οι Dead Weather» άρχισε να με ανησυχεί.

Οι μέρες περνούσαν κι άρχισα να παίρνω μια ιδέα από τον σύσσωμο ξένο τύπο, έχοντας βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού πως τα αστεράκια μοιράζονται απλόχερα. Οι Arctic Monkeys διανοίγονται πέρα απ’ τις pub του Sheffield στην αμερικανική έρημο, πιο θορυβώδεις χάρη στο Joshua Tree, ξεσπώντας με σκοτεινή αυτοπεποίθηση, ενηλικιωμένοι μακριά από το άβολο βάρος «της φωνής μιας γενιάς», 39 γλυκόπικρα λεπτά απ’ την ώριμη πια φωνή του Turner. Όταν το ελιτίστικο (?) Pitchfork ξεπέρασε τις προσδοκίες μαρκάροντας με πάνω από επτά το νέο πόνημα των Βρετανών, η ανησυχία άρχισε να γίνεται ιδρώτας.

Πολλές είναι οι φορές που έχω εναποθέσει το βάρος του εκφραστή ενός μικρόκοσμου αυτής της γενιάς στην στιχουργία του Alex Turner, όσο δυσβάσταχτο ή αποποιηθέν κι αν θεωρείται κάτι τέτοιο. Αστικά λόγιο, ρεαλιστικά ποιητικό και νεανικά αγοραίο κι επικριτικό, ένα γράψιμο που δε στέκεται στις λογοτεχνίζουσες γνώριμες ιστορίες (όπως ενδεχομένως η americana), στα ανέπνευστα sing-along και στις επαναλαμβανόμενες παρακμιακές περιπτύξεις με το θάνατο και τους άτυχους έρωτες. Δεχόμενοι πως το ταλέντο δεν χαρίζεται ούτε στα σταυροδρόμια με αντάλλαγμα ψυχής, ούτε ύστερα από ενοράσεις αλλά έπειτα από άσκηση και εγρήγορση της κρίσης, ο συνομήλικος είναι ένας ταλαντούχος ακροατής κι αναγνώστης, άρα κι ένας ευφυής γραφιάς. Συνεπώς, ο μελοδραματικός, ειλικρινής και αλληγορικός στιχουργικός παράγοντας εξελλίσεται και στο τελευταίο lp είτε προκύπτει από απολύτως προσωπικές συναισθηματικές έννοιες, είτε από κεκαλυμμένες φόρμουλες συμβολισμών.

Λίγο ως πολύ όλα αυτά έχουν ξαναγραφτεί. Ο πολύς λόγος έγινε για την παραγωγή και για το νέο, σκληρότερο ήχο των Monkeys. Αν εξαιρέσουμε τα τρία κομμάτια (My Propeller, Secret Door και Cornerstone) που παραμένουν υπό την επιμέλεια του James Ford και κινούνται σε ξεχωριστό ύφος συνεύρεσης των Monkeys με τους Last Shadow Puppets, ο Homme λογίζεται ως ανανεωτής, ως το βήμα παραπέρα απ’ την εφηβική ακμή. Με συνεντευξιακό δεδομένο πως το συνθετικό σκέλος είχε ήδη συντελεστεί χωρίς την εμπλοκή του, η μοιρασιά 50-50 (που πολλάκις κλίνει και παραπανώ υπέρ του ερημώδους τοπίου) αδικεί την μπάντα. Συντελεσμένες οι άγριες διαθέσεις πάρθηκαν ως προκάτ για να μεστώσουν τζαμαριστές και αγριεμένες στο Rancho de la Luna άλλοτε άκρως επιτυχώς (Crying Lightning, Fire And The Thud, Dance Little Liar) κι άλλοτε συγχυσμένες όπως στο Potion Approaching ή στο υπερ το δέον μεταπτωτικό prog του Pretty Visitors. Ο ίδιος ο Josh Homme, που δέκα χρόνια τώρα αρνιόταν να αναλάβει την παραγωγή κάποιας μπάντας, σε δηλώσεις του αναφορικά με το δίσκο σημείωσε τα εξής: “They made it through all this stuff and they’re just really nice guys. They’re not a bunch of druggy assholes. They actually wanna play music.(…) I feel lucky to have been around a lot of talented people, especially singers like Mark Lanegan, but Alex can turn a phrase like the best of them. (…) All I did is stand and point…and then they just kept walking”. Ερμηνεύοντας ως μετριόφρονα ειλικρινή τα λόγια του, κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως η ευστοχία του άλμπουμ οφείλεται κατά κύριο λόγο στο πρωτόλειο υλικό του συγκροτήματος και λιγότερο στην εποπτεία της παραγωγής, την ίδια στιγμή που οι όποιες άχαρες στιγμές κλωτσούν ως ασύμβατες ένεκα του πρίσματος του Homme. Άλλωστε η έρημος, χωρίς τις αποσκευές των νομάδων, είναι απλά έρημος. Και τούτη τη φορά οι ταξιδιώτες ήταν ήδη σκοτεινοί, οργισμένοι και ρυθμικά φρενήρεις, με τον ήχο να ισορροπεί και στις δύο ηπείρους, με τη φόρα απ’ το Favorite Worst Nightmare και τη παρελθούσα μετεφηβική σκοτεινιά να ερμηνεύεται ενήλικα βαθύτερη και εκ νέου ελπιδοφόρα.

(Dance Little Liar)

Η παρακμάζουσα αγγλική μουσική βιομηχανία σαφώς και αρέσκεται στο να τραβάει απ’ τα μαλλιά μια κατάσταση που ξεκίνησε απ’ το new wave, ύστερα έγινε brit pop και αργότερα παράπεσε σ’ αυτή τη one night stand alternative pop φουρνιά που μετά από ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα αρέσκεται να καταβαραθώνεται στα electro-pop κατατόπια των blogs, των μασκαρεμένων djομάδων, της alt. lifestyle αισθητικής. Ανάμεσα σε ηλιθίων παρελάσεις και εύπλαστες αλήθειες, οι Arctic Monkeys θεωρήθηκαν ως το αναλώσιμο προϊόν που χάρη της διαδικτυακής τυχαιότητας θα δώσει ένα ύστατο φιλί στις πωλήσεις. Έχοντας ήδη διαψεύσει τις εφήμερες σειρήνες, μια μπάντα υπό διαρκή σχηματοποίηση υπόστασης, πέρα από βιομηχανίες, λαγωνικών μάνατζερς και παραγωγών κλειδιά, πορεύεται μέσα απ’ το νου του pop connoisseur Alex Turner. Τα λοιπά είναι περιττά. Once again, well done mate. Well done.

(Secret Door)

by loan me a dime…

Advertisements

4 responses to “Arctic Monkeys “Humbug” (Domino)

  1. To χουν οι πιτσιρικαδες!
    Ωραιο και το νεο, πιο ροκαδικο λουκ. 🙂

  2. BTR : Η εξιλέωση στο stoner τελικά έδωσε την απάντηση.

    ENGINES ARE BURNING FUEEL!

  3. Απο την αρχή τα είχα συμπαθήσει αυτά τα παιδιά.Είχαν μια ενέργεια που πολύ τη γούσταρα.Οταν ο Bandini με ρώτησε αν μου άρεσε το τελευταίο τους άλμπουμ του το πα «έχουν κάποια κομμάτια που ίσως να είναι και τα καλύτερά τους μέχρι τώρα».Γνώμες βέβαια και ο Αρτούρο δεν τρελαινόταν γι αυτούς.Πάντως τώρα που το ξανακούω το συμπαθώ ακόμα περισσότερο το άλμπουμ…δεν είναι αριστούργημα αλλά έχει φρεσκάδα…ενέργεια..διάθεση..λίγο είναι?

  4. sil(biggest greek fun of arctic monkeys)

    η αγαπημένη μ μπαντα…αν και ειχα κουραστει να ακουω τα παλλιά τσ τραγούδια τρ μ τα καινουργια εχς κολλισει ακομα περισσοτερο…ακομα και αν εχει αλλαξει τ στυλ τσ πιστευω οτι σ ενα βαθμο στηρίζονται στν παλλια και καλή τσ τεχνική….δλδ να τζαμαρουν..γεγονοσ π δειχνει οτι ταιριαζουν ολο και περισσοτερο καθως καθε κομματι τ humbug πιστεβω πωσ ειναι αριστουργημα!!!συγχαρητηρια και παλι…πραγματικα οτν ακουσα τ pretty visitors ανατρίχιασα..κ φυσικα αμέσως τ εβγαλα στν κιθάρα!κυριε alex turner μακάρι να βγαλετε πολλα τετοια cd ακομα να τα χαιρομαστε κ εμεις γτ οι συγχρονεσ μπαντες rock μας δειχνουν οτι πανε απ τ κακο στ χειροτερο με διαφορα βλαμενα φλωρια αμερικανακια να τ παιζουν ροκαδες..γ μενα oi arctic monkeys ειναι οι μοναδικοι οι οποιοι το υποστηρίζουν αυτο π παιζουν…..ευχομαι τ humbug ν γινει πρωτο σ πωλησεις σ ολο τν κοσμο καθωσ κ ν γινει τ καλυτερο cd ts χρονιασ!!μακαρι τ καλοκαιρι να σασ δουμε σ καποιο festival στν ελλαδα τυπου schoolwave!!!!!! τα λεμε!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s