Τα Παιδιά των Λουλουδιών (Όμηρος Ευστρατιάδης, G.D. Films/ Μάικ Ροζάκης, Potfleur 004GLP. 1973/2002)

Image80

Το σοκ της επιστροφής από τις αμμουδιές δε λέει να καταλαγιάσει. Έχουν περάσει κάμποσες ημέρες όμως ο μουδιασμένος, κουρασμένος κι ασταθής νους αρέσκεται σε βαλτωμένες, αβαρείς κι ανούσιες διεργασίες. Στην τηλεόραση έχουν παρελάσει αμερικανικές ρομαντικές ταινίες με τετράποδους πρωταγωνιστές, ένα τετραπλό back-to-back στα “Mondo Topless”, “Cherry, Harry & Racquel”, “Vixen!” και “Faster! Pussycat! Kill! Kill!” του Russ Meyer και το «Σπίτι στους Βράχους», ενώ στο youtube αλιεύονται διάφορα 70s φιλμ με ηχητικά αποσπάσματα από τις μουσικές του Γιάννη Σπανού. Με ανάλογες διαθέσεις στην οθόνη προβλήθηκε το, αγγλιστί “She Knew No Other Way”, «Παιδιά των Λουλουδιών».

Σε τούτη την Ευστρατιάδια σεβενταρία, τα αγέρωχα κάλλη της Μαρίας Βασιλείου συναντούν τους δύο φίλους Θεοδωρόπουλο και Πετρόπουλο που έχουν φτάσει στο νησί της Ρόδου για να κάνουν τη γερή μπάζα ώστε να αποφυλακίσουν τον έτερο φίλο της συμμορίας (ο συνήθης Χ. Νομικός). Κάπου προς το τέλος θα εμφανιστεί και μια έτερη κουπ στο παλμαρέ του Μπάρκουλη, στα πλαίσια της συμβολής του στο σχέδιο μιας ληστείας στο καζίνο του νησιού. Μέχρι τότε μπόλικα πολύχρωμα και καλειδοσκοπικά πλάνα θα έχουν αποθανατίσει τη νυχτερινή ζωή των ‘70ies, τη σχηματική μποεμ ανεμελιά, κάποια softcore ενσαντανέ, ώσπου μια σειρά πυροβολισμών να προσδώσει κι ένα ουρανοκατέβατο τόνο περιπέτειας. Μια ιστορία με υποτυπώδη ειρμό που αν απεφάσιζε να τεθεί στα πλαίσια μιας αισθησιακής ταινίας θα είχε την πλάκα της ανάμεσα στα χάσματα των πράξεων, αλλά μιας και το προκείμενο παρατίθεται κεκαλλυμένο και οι διάλογοι δε χαίρουν νόστιμης πονηράδας, κατατάσεται στο σειρμό των κατ’ ευφημισμό cult, εντούτοις βαρετών φιλμ.

Αντιθέτως, η μουσική εκείνου του νέου που γεννήθηκε στο Φαγιούμ της Αιγύπτου το 1946, αλλά μεγάλωσε στην Ελβετία και ήρθε στην Ελλάδα στα 19 του χρόνια, είχε μια δυναμική ανεξάρτητη απ’ την αξία του φιλμ. Πριν ακόμη αναλάβει να διευθύνει την Βίσση και την Κωχ στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρότου διατελέσει διευθυντής Μουσικών Προγραμμάτων και διευθυντής Ορχ. Ποικίλης Μουσικής στην Κρατική Ραδιοφωνία, πριν βρεθεί καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο, κι έπειτα απ’ τα ‘60s που αποτέλεσε προεξέχουσα φιγούρα στο εγχώριο mod/ r&b με τους Juniors, τους Charms και τους Play Boys, ο Μάικ Ροζάκης συνέθεσε, ενορχήστρωσε και διήυθυνε τη μουσική για «Τα Παιδιά των Λουλουδιών», το 1973.

Το r&b των sixties εισέβαλλε στα psych seventies και κάπου εκεί οι περισπούδαστες καταβολές μετεφράστηκαν ως κινηματογραφική επένδυση με jazz αυτοσχεδιασμούς, funk παροξυσμό και οπερετικό library groove. Χωρίς να χρειάζεται κάτι περαιτέρω να ειπωθεί, η καλύτερη και δυσεύρετη πια κυκλοφορία της Potfleur εκδόθηκε το 2002, σε δύο εκδόσεις cd με τον ελληνικό και τον αγγλικό τίτλο (και διαφορετικό artwork), καθώς και σε lp. 7 χρόνια μετά, την Παρασκευή στις 23 Γενάρη του 2009, ο Μάικ Ροζάκης έφυγε μόλις στα 62 του χρόνια από καρδιακή προσβολή, αφήνοντας πολλά περισσότερα από όσα  εγκλωβίζονται στην ελαφρότητα της cult νοσταγίας των εγχώριων ‘60s και του 70s obscure κινηματογραφικού trash.

Advertisements

One response to “Τα Παιδιά των Λουλουδιών (Όμηρος Ευστρατιάδης, G.D. Films/ Μάικ Ροζάκης, Potfleur 004GLP. 1973/2002)

  1. Ποια αγέρωχα κάλλη ρε ημιτελειωμένε γερομπαμπαλούμπα της δεκάρας της τρύπιας;
    Η γκόμενα είναι χρησιμοποιημένη σκουπιδοσακούλα.
    Απελπισία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s