Teeth Of The Sea «Orphaned By The Ocean»(Rocket Recordings)

tots1

Το post rock έχει τελειώσει. Εδώ και χρόνια. Το κουφάρι του παραμένει αδειανό και έτσι πρόκειται να είναι εις τον αιώνα τον άπαντα. Αν τα πάντα ξεκίνησαν και τελείωσαν στους Godspeed You! Black Emperor , όλη αυτή η ορχηστρική μιζέρια που εξακολουθεί να διαιωνίζεται φαντάζει μάταιη , μανιεριστική , αν μη τι άλλο βαρετή. Ποιος έχει τα κότσια να μπει στην αρένα που οι συσχετισμοί έχουν ήδη διαμορφωθεί δίχως να εισπράξει την αρμόζουσα φόλα οποιουδήποτε σέβεται τον avant garde εαυτό του?

Οι Teeth Of The Sea δεν ανήκουν πουθενά. Είναι από τους μπαλαντέρ αυτονομιστές που ο κάθε ακροατής μπορεί μουσικά να κρατήσει ό,τι τον συμφέρει. Παραδίδουν ένα concept album βουτηγμένο στη μαύρη πίσσα. Μόνο η ονομασία της μπάντας αρκεί συνειρμικά να σε φέρει ελέω οργισμένων κυμάτων, το δε όνομα του album έρχεται να σε αποτελειώσει. Orphaned By The Ocean. Ακούγεται ματαιόδοξη , ιερόσυλη , τολμηρή μια τέτοια προσπάθεια εν έτει 2009. Πολλοί επιχείρησαν να τα βάλουν με τα εσωτερικά τους σκοτάδια. Ελάχιστοι γλίτωσαν τη γελοιοποίηση , την ταμπέλα , τη γραφικότητα. Για την ακρίβεια , δεν υπάρχει μέση λύση. Πολλοί παίρνουν ρίσκα που τους χρεώνουν , άλλοι είναι τυχεροί και κάποιοι απλά έχουν το ταλέντο να βγαίνουν αλώβητοι. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.

Έρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Έχουν μια τρομπέτα αλα Sketches Of Spain σε μια κατάσταση πλήρης παραίτησης , ένα μπάσο βγαλμένο από τη μαυρίλα των late 70’s , κιθαριές πασπαλισμένες με μπόλικα μπλιπμπλίκια και noise φλερτάκια , μία ατμόσφαιρα παράλογου σκοτεινού θορύβου και drums που διαδραματίζουν ένα ρόλο ιδιαίτερο , αφού δεν προορίζονται για να προσδίδουν απλά ένα tempo. Σε συνέντευξή της , η μπάντα δήλωσε πως για το επόμενό της album θα ήθελε έναν ανήλικο drummer.

tots

Only fools on horse. Ένας ανεμοστρόβιλος σαν από δαιμονισμένα σιτάρ περικυκλώνουν το χώρο και μια τρομπέτα ξεπηδά αυτοσαρκαζόμενη. Παράξενοι ήχοι σα ψυγεία σφαγείου που εξακολουθούν να δουλεύουν τη νύχτα συνοδευόμενοι από μυστηριακές κιθάρες και κρουστά-μαχαίρια την ακολουθούν. Η τρομπέτα σολάρει την ιστορία της , σε καλωσορίζει στον ιστό που έχει υφανθεί μόνο για σένα. Βυθίζεσαι. Όλο και περισσότερο. Βουλιάζεις. Latin Inches. Σκοτεινή ambience παντού. Η ιστορία συνεχίζεται σε ένα τοπίο βγαλμένο λες και ο Morricone ασπάστηκε τη μαύρη μαγεία . Οι κιθάρες παραμορφώνουν τα πάντα , άλλες φορές σε ξεγελάνε ότι θα χτίσουν κάτι προοδευτικό , μα οι Teeth Of The Sea δεν τα βλέπουν τόσο απλοικά τα πράγματα. Η ατμόσφαιρα χτίζεται αργά. Παραιτείσαι , είσαι ήδη σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή σε έναν άπειρο πάτο.

Swear Blind The Alsatian’s Melting. Η τρομπέτα κυριολεκτικά υμνεί την πτώση , οι ήχοι αργοσέρνονται με εκείνη μπροστάρισα , οι κιθάρες εισέρχονται απειλητικές. Οι progressive φορμες δίνουν τη σκυτάλη σε garage riffs , μα μόνο για μια μικρή γεύση. Η τρομπέτα σέρνεται , ο Morricone δε θέλει να αφήσει κανένα σε ησυχία , οι παραμορφώσεις βαριές , τα πάντα γύρω σου θυμίζουν ένα θυμωμένο , αλόγιστα οργισμένο Seattle και μόλις που πνίγεσαι. Dreadnought. Τα πάντα ηρεμούν , γίνονται γλυκά και μελαγχολικά σαν την έρημο της νότιας Ισπανίας που έβλεπε ο Miles Davis όταν έκλεινε τα μάτια του κάτω από το νερό. Η τρομπέτα σα σειρήνα σε ξεγελά , όμως το σκοτάδι παραμονεύει , keyboards μυστηριακά σε κάνουν να κοιτάξεις λιγάκι γύρω σου , μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι δε βλέπεις τίποτα. Η τρομπέτα βάζει τα γέλια , είσαι αναίσθητος , παραδομένος σε μια γλυκιά απουσία των αισθήσεων. Παράλυση. Πνιγμός.

tots2

Knees Like Knives. Δυόμισι λεπτά προετοιμασία για το πέρασμα στον άλλο κόσμο.  Με κιθάρες που παραπέμπουν σε Tool και ξαφνικά σε μεταφέρουν σε ένα κλειστοφοβικό Manchester. Sentimental Journey. Ανατριχιαστικά φωνητικά ανοίγουν το κομμάτι , με κιθαριές σαν πεφταστέρια η μία μετά την άλλη. Ένας ορχηστρικός indie ύμνος. Η ατμόσφαιρα χτίζεται τρομακτικά αργά. Τα drums αργούν βασανιστικά , οι κιθάρες σα σταγόνες πάνω σε τζάμι δε σταματούν , τα drums προσπαθούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερο μεγάλο ρόλο , μια μεθυσμένη φυσαρμόνικα έρχεται να σε περιγελάσει , τα drums δυναμώνουν , οι κιθάρες λυσσάνε , το μπάσο δαιμονίζεται , η φυσαρμόνικα είναι η γλυκιά μεταμόρφωση του χειρότερού σου εφιάλτη να σε καλωσορίζει στο χορό του προσωπικού σου παραλογισμού. Βουτίτσα στο κενό.

Οι Teeth Of The Sea παραδίδουν ένα concept album βγαλμένο από τον πάτο μιας μαύρης αβύσσου , όπου δεν υπάρχουν όνειρα μήτε εφιάλτες , μονάχα σκοτάδι , παράλογο και πνιγμένες ανάσες. Είναι άξιο απορίας πώς κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ομογενές μουσικό σύνολο το οποίο από τη φύση του περιεχομένου του αποτελεί έναν ύμνο στη συναισθηματική παράλυση. Αυτό είναι το Orphaned By The Ocean. Μία κατάσταση βαλτωμένης απραξίας χωρίς πάτο , μέχρι που γίνεται εφιάλτης. Διότι η καταδίκη δεν είναι ο καταραμένος προορισμός ,  αλλά η φρούδα προσμονή.

http://www.myspace.com/thewrongjaws

ΥΓ : Στη σελίδα της μπάντας στο myspace μπορείτε να ακούσετε τα Only Fools On Horse και Sentimental Journey.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s