Μίμης Πλέσσας “The Jazz Side” (Jazz & Τζαζ, τεύχος 148-149, Ιούλιος-Αύγουστος 2005)

«Ο Μίμης Πλέσσας είναι πασίγνωστος και διάσημος για την δουλειά του εδώ και πέντε, τουλάχιστον, δεκαετίες-όμως η σχέση του με την jazz είναι κάτι που, αν και αυτονόητη, περνάει στο ντούκου». Αυτό ήταν το σκεπτικό του Γιώργου Χαρωνίτη στο editorial του τεύχους του ελληνικού περιοδικού που πέραν του αφιερώματος, επανέκδιδε σε cd το «Ο Μίμης Πλέσσας παίζει Philicorda», εκείνον τον σπάνιο δίσκο  του 1965 στη Philips που ηχογράφησε ο έλληνας συνθέτης για να παινέψει τις αρετές του synth των sixties. Μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη ακολουθούν.


«Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ένα από τα είδη που ήσαν μαύρη αγορά, για μια παρέα που είχε τη δυνατότητα να έχει κάποια χρήματα, ήταν οι δίσκοι οι αμερικάνικοι-και μπορούσες να ανταλλάξεις έναν αμερικάνικο δίσκο με δύο που δεν είχες και υπήρχε μια παρέα από ανθρώπους που έκαναν αυτή τη δουλειά, με αποτέλεσμα να τους ανακαλύψω, και μέσα από αυτήν την παρέ να ακούσω την ορχήστρα Benny Goodman, την ορχήστρα Artie Shaw, την ορχήστρα Glenn Miller, και να νοιαστώ για να καταλάβω την ορχήστρα Woody Herman και, αργότερα, την ορχήστρα Stan Kenton. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι κάποια στιγμή θα με στείλει η τύχη να πάω ως χημικός για να επιστατήσω στην αγορά μηχανημάτων-με το σχέδιο Marshall-της εταιρίας…και εκεί, πάλι από μια αδιανόητη τύχη, να βρεθώ, να γνωρίσω, να ζυμωθώ και να παίξω με τα ιερότερα των τεράτων της εποχής εκείνης. Έχουμε φτάσει πια στο ’51-’52 όπου έχει εξελιχθεί η επανάσταση του μπίμπομπ. (…)»

«Δεν ήξερα ότι μπαίναμε στο Minneapolis University το οποίο έκανε ένα contest που λεγόταν City Show και που από αυτόν θα έβγαιναν κάποιες υποτροφίες. Ανέβηκα και έπαιξα, σε μία ελεύθερη διασκευή, ένα τραγούδι που ήταν πολύ της μόδας από ένα μιούζικαλ, το South Pacific, που ήταν το αγαπημένο μου. (…)»

«Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω ένα χτύπημα στην πόρτα μου κι ένα σούρσιμο από μια εφημερίδα που έγραφε “Dimitri Plessas: Jazz King of Balkans-Wins 1st City Show”. Τι ήταν το βραβείο; 4 χρόνια υποτροφία, μια ατέλεια για όλα τα θεάματα της Αμερικής, ένα στυλό και ένα μολύβι…(…)»

« Άκουγα τα West Coast κομμάτια και ήθελα να μιμηθώ την πολυπλοκότερη, την cool ιδιοσυγκρασία της από εκεί μουσικής. Από την άλλη μεριά, υπήρχαν 2-3 joints όπου μαζευόμασταν-γιατί εκεί τα μαγαζιά έκλειναν μετά τη 1 το βράδυ. Οι τζαζίστες όμως, μετά το μεροκάματο, κάπου ήθελαν να παν’ να παίξουν-και σ’ αυτά τα joints η «απαγόρευση» δεν ίσχυε. Με πήγε εκεί ένας φίλος μου σαξοφωνίστας, εξαιρετικός μουσικός, ο Johnny Zorbas, 3η γενιά Έλληνας, και εκεί έπαιξα με τα θηρία-εκεί έπαιξα με τον Lester Young, εκεί έπαιξα με τον Coleman Hawkins και εκεί μου είπαν το φοβερό «Δημήτρη, κάτι έχει το αίμα σου!», εννοώντας ότι θα μπορούσα να ήμουν μαύρος!(…)»

Αφορμή για τη σύντομη αυτή αναδρομή οι δύο εξαιρετικές κυκλοφορίες της Legend της σειράς «μουσική και τραγούδια για τον κινηματογράφο», «Μίμης Πλέσσας-Μουσική για τις ιστορικές περιπέτειες» και «Μίμης Πλέσσας- Film Noir». Από το εγχώριο σπαγκέτι γουέστερν μέχρι την τζαζ όπως αυτή ήχησε στο ελληνικό Ψυχώ.

Αστραπόγιαννος-Τίτλοι

Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο-Ελεγείο Φινάλε

Οι Σφαίρες Δε Γυρίζουν Πίσω-Τίτλοι

Πυρετός Στην Άσφαλτο- Κούρσα Θανάτου

Ορατότης Μηδέν-Η Απόφαση

Έγκλημα Στα Παρασκήνια-Αστυνόμος Μπέκας

Κατάχρηση Εξουσίας-Παραλλαγή Τίτλων

Αντίο 11.43-Αντίο 11.43

Και το μεγαλύτερο ελληνόφωνο jazz στάνταρ όπως αυτό τραγουδήθηκε από έναν νέο με άπετο σακάκι στο «Φτωχαδάκια και Λεφτάδες»

Για την αντιγραφή και τις επιλογές,

loan me a dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s