Johan…4 (Excelsior Recordings)

518201051_5_uiYu

Επειδή έχουμε «πήξει» στην μαυρίλα τον τελευταίο καιρό, επειδή λησμόνησα όλο το καλοκαίρι να σας γράψω για έναν δίσκο που έπαιζε μέρα και νύχτα στο πυρομάνι του δωματίου κι επειδή η μαγεία του να δουλεύεις σε δισκάδικο ανακαλύπτοντας μαζί με τον συνάδερφό σου που ξέρει καντάρια μουσική, δίσκους που δεν έχουν βγει παραέξω και δεν έχει γραφτεί κουβέντα γι’ αυτούς, πάμε λοιπόν στην συννεφιασμένη Ολλανδία για να γνωρίσουμε μια μπάντα βυθισμένη στα άδυτα της ποπ μουσικής δεκατρία χρόνια τώρα, κυκλοφορώντας φέτος την τέταρτη και καλύτερη δουλειά της με τον αριθμό 4. (Μα τα χίλια βινύλια, σαν προκάτ μουσικοκριτικός τα έγραψα όλα αυτά)!

Ο Jacco de Greeuw (ρωτήστε τον Κώστα Βερνίκο πως προφέρετε) φέρελπις νέος κάπου εκεί στα εναρκτήρια των nineties, είχε λιώσει όλους τους δίσκους των Byrds και των Σκαθαριών, αποφασίζοντας όμως να δημιουργήσει μια μπάντα όπου το όνομά της θα το δανειζόταν από ένα τραγούδι του Bob Dylan όπου υπήρχε σ’ έναν απ’ τους καλύτερους δίσκους του τελευταίου. Το τρίτο κομμάτι στη σειρά του Blonde on Blonde με τίτλο Visions of Johanna εικοσιέξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του γινόταν το όνομα ενός συγκροτήματος όπου το 1992 θα έφτανε μέχρι τα ημιτελικά ενός εναλλακτικού fame story στην χώρα της τουλίπας! Οι Visions of Johanna λίγα χρόνια αργότερα θα «έχαναν τους οραματισμούς», θα «άλλαζαν φύλλο» και θα βαφτιζόντουσαν απλά Johan!

Με σταθερό πάντα μέλος και κρατήρα του γκρουπ τον κύριο de Greeuw, οι Johan κυκλοφορούσαν ανά μια πενταετία κι ένα δίσκο. Το ξεκίνημα έγινε το 1996 με το άλμπουμ που είχε και το όνομά τους, συνεχίστηκε το 2001 με το Pergola, ενώ το 2006 το THX JHN έβαζε τέλος στο συνεπέστατο σερί των πενταετιών. Τρία άλμπουμ βουτηγμένα στην sixties ποπ των λουλουδιών περασμένα μέσα από την αναβίωση των nineties και την αγγλική σκηνή που δημιούργησε πράματα και θάματα. Η ανεξάρτητη  Excelsior Recordings, εταιρεία τους μέχρι και σήμερα έβγαλε φέτος μια μίνι κασετίνα με όλα τα προαναφερθέντα cd μαζί κι ένα μπόνους dvd με εφτά videos, βιβλιαράκι με σημειώσεις και τα λοιπά και τα λοιπά. Η συλλογή ονομάζεται «Johan – 12.5 Years, 3 Albums, 36 Songs», και όποιος μη κατεβασάκιας ας κοπιάσει!

Η power pop της δεκαετίας του 90’ καλά κρατεί! Κι άμα έχεις συνθέσεις που αξίζουν τον κόπο χωρίς κόλπα και μοντερνιές του κώλου, τότε νά ‘σαι σίγουρος πως μπορεί το αποτέλεσμα που θα βγάλεις να είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό για τα επόμενα χρόνια που θά ‘ρθουν. Άλλωστε δεν σε νοιάζει το hype και ποτέ δεν σε ένοιαζε. Το 4 των Johan ξεκινά μ’ έναν τέτοιο ποπ δυναμίτη σαν φρενιασμένο αμάξι που έρχεται κατευθείαν από την προηγούμενη δεκαετία. Το In the Park τά ‘χει όλα. Ροκ κιθάρες τσαμπουκαλεμένα γλυκά φωνητικά, ρυθμό που τρέχει με εκατό και μια ατμόσφαιρα ιδρώτα αγοροκόριτσων σε μπαρ με πρασινοκόκκινα κοκτέιλ και μπλε πλακάκια στους τοίχους. Επειδή όμως ο Bandini είναι μελαγχολικό αγόρι καραγουστάρει το ακριβώς επόμενο Something about you, γιατί του θυμίζει, εκτός από τα νιάτα του, μια ατμόσφαιρα δισκάρας που είχαν βγάλει οι Blue States πριν κάποια χρόνια. Το κομμάτι θα το ακούσετε στο τέλος. Η Maria που παίρνει σκυτάλη (προκάτ σου λέω!), κάνει περήφανη την περήφανη Sarah Records και τον ήχο που πρόσταξε. Οι δρόμοι του Άμστερνταμ ξυπνάνε τις γυναίκες τους και ένας αναμνησιακός μαρμελαδάτος ρυθμός (sic, άιντε πάλι με το sic)  κουνάει ξένοιαστα το κεφάλι σου. Πάνω κάτω τα ίδια συμβαίνουν και στο Comes a time βάζοντας το κεφάλι σου να φανταστεί τι θα γινόταν αν έγραφαν τραγούδι ποτέ μαζί οι  Field Mice με τους Belle and Sebastian. Κάπου εδώ έρχεται μια δυάδα ωδή στην παντιέρα των R.E.M. The Receiving end και Together now δίνουν ρέστα πάνω στον ήχο που έφτιαξε σημείο αναφοράς ο Stipe με τον Buck κάποτε και ειδικά στο δεύτερο μια εισαγωγή που θυμίζει αρκετά το Man on the moon. Το World Game #10 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι τραγούδι των δικών μας Raining Pleasure αλλά δεν είναι. Ένα κολλητικό τύμπανο – κιθάρα τέμπο που καταλήγει σε μια western εποποιία κάποια στιγμή για να επανέρθει στην χαρμόσυνη τυμπανιστή κιθαρωδία του στο τέλος. Το Alone again παίζει το ρόλο του παιδιού με την κιθάρα που κάθεται μονάχο στον ήλιο και λέει μια όμορφη μπαλάντα ενώ το Over με μια ευκολία σαν αυτή που κόβονταν στις σαρανταπέντε στροφές κάποτε οι επιτυχίες θα μπορούσε να γίνει το απόλυτο πλατεία Καρύτση Hit για φέτος. Αλλά επειδή ο Bandini δεν συχνάζει σε μέρη που ξεροχύνουν μασόντας δυόσμο και πίνοντας πρασινάδα, ανοίγει μια μπύρα, βάζει στο τέρμα το τελειωτικό Why don’ t We, θυμάται τον εαυτό του εκεί στα nineties να χορεύει μεθυσμένος σε μπαρ που την άκουγε ενίοτε με την Βρετανική Power Pop της δεκαετίας του και σαν γεροξούρας που αναπολεί τα παλιά, ακούει ξανά και ξανά έναν δίσκο, (ναι βγαίνει σε βινύλιο παιδιά μου), που του θυμίζει για άλλη μια φορά πως η μουσική δεν είναι το επόμενο καινούργιο κινητό που θάβει το παλιό, αλλά μια συνεχή όμορφη ιστορία που έρχεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια σαν ένα γνωστό αγαπημένο παραμύθι που ξέρεις τι θα σου πει αλλά η όλη μαγεία του είναι το ποιος θα στο πεί! Ώρα ο περίφημος κώλος μας να χορέψει και πάλι!

favorite track: Something About you


Johan site

Johan myspace

Excelsior Recordings

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s