The Twilight Sad «Forget The Night Ahead» (Fat Cat)

Οι τέσσερις Σκωτσέζοι επέστρεψαν. Το εξαίρετο Fourteen Autumns and Fifteen Winters του 2007 δεν ήταν αρκετό. Μα ποιοι νομίζουν ότι είναι και γιατί έχουν ήδη στο ενεργητικό τους ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει φέτος στον indie χώρο?

«There’s people downstairs ,

I’m more than a fighter , you know.»

The-Twilight-Sad-Forget-the-Night-Ahead
Οι Twilight Sad αναπηδούν θριαμβευτικά μέσα από τα αποκαϊδια των παλιών Editors , She Wants Revenge και λοιπών φρούδων dark indie αρπαχτών υποσχέσεων και απογοητεύσεων της δεκαετίας που απέρχεται.Δεν ανοίκουν στη γενιά των εμπορικών κέντρων που σε καταπίνουν , ούτε των ηλεκτρονικών συσκευών που σου προκαλούν αγοραφοβία. Μεγαλωμένοι στο Kilsyth , μια σκωτσέζικη κωμόπολη 10000 μόλις κατοίκων , δεν έχουν σάπια μικροαστικά όνειρα , ούτε βλέψεις 15 λεπτών διασημότητας. Έχουν άλλα σκοτάδια εκεί. Ακόμα και οι σκιές τους φαντάζουν τρομακτικότερες. Γράφουν τραγούδια για αυτές , για τα ψυχρά χάδια που αφήνουν όταν αγγίζουν γκρίζους τοίχους , με στίχους διφορούμενους , που επιδέχονται πολλές ερμηνείες , όμως τελικά ο κάθε ακροατής δίνει τη δική του. Αυτή καθολικότητα στο μήνυμά τους , η πηγαία ειλικρίνεια , έρχεται και γεμίζει με τόση ένταση το album , που χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να καταφέρει να το επεξεργαστεί η ψυχή σου. Και όλοι ξέρουμε ότι τα καλά album είναι αυτά που ποτέ δεν “πιάνεις” με τις πρώτες ακροάσεις.

Οι δεδηλωμένες επιρροές τους μεταξύ άλλων είναι ο Phil Spector , o Leonard Cohen και ο Sairge Gainsbourg. Αναζητώντας τις αλήθειες τους καταλήγουν σε ένα εξαιρετικό μίγμα σκοτεινού indie pop με παχιά μπάσα , παραμορφωμένες Sonic Youth / My Bloody Valentine κιθάρες και drums που είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν άκαρδο μετρονόμο. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα , στο Reflection On The Television , γίνεται αντιληπτή η παρουσία των οργάνων που φτάνουν στην κορύφωση μιας ατμόσφαιρας φαινομενικά ανυπέρβλητης. Ενώ τα πάντα οδηγούν στο ότι η φωνή θα επισκιασθεί , η διάψευση έρχεται σα λύτρωση όταν τα βαριά σκωτσέζικης προφοράς αγγλικά του James Graham γεμίζουν το χώρο. Και όμως. Όλες οι μελωδίες στην ουσία εξυπηρετούν τη φωνή του , που είναι κάτι σαν ξεχωριστό μουσικό όργανο. Στα φωνητικά , τελικά , υποκρύπτεται όλη η αρχιτεκτονική δομή του κάθε κομματιού , ικανοποιώντας τα standards κάθε καλού τραγουδοποιού. Μιαν ακουστική κιθάρα και μιαν ωραία μελωδία , που , στα χέρια εμπνευσμένων μουσικών και ενός ευφυούς παραγωγού γίνεται ηλεκτρικός ύμνος. Και αυτό διότι τραγούδια μας λείπουν πια , ωραία τραγούδια , πού να πάρει.

Το album περιέχει 11 κομμάτια. Ένα και ένα. Από τα indie anthems Reflection On The Television , That Birthday Present , I Became A Prostitute που , άνετα θα χάριζαν αξιομνημόνευτες στιγμές σε κατάμεστα στάδια , στα πιο προσωπικά , όπως το That Room. Με drums δυο φορές το ρυθμό της καρδιάς σου και πιάνο , τη φωνή του Graham να ουρλιάζει τα αμφιλεγόμενα σκοτάδια του “you’re the grandson’s toy in the corner/ don’t tell anyone else you were seen in the cherry tree/ look what you have done.” Το κομμάτι δυναμώνει αργά , δίχως να γίνεται καθόλου κουραστικό. Άλλωστε η φωνή του τραγουδιστή φροντίζει για αυτό , σε συνδυασμό με τη βαριά σκωτσέζικη προφορά του. Στο Floorboards Under the Bed , μια a capella εξομολόγηση μέχρι προς το τέλος του πρώτου λεπτού που μπαίνουν μελαγχολικά πιάνα παρέα με ένα τείχος θορυβώδων κιθάρων δημιουργώντας αυτήν τη γλυκιά θλίψη που κορυφώνεται σιγά σιγά για να σε αφήσει με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου πόθου. Το Scissors , από την άλλη , τρία λεπτά κιθαριστικής παραμόρφωσης και θορύβου , φανερώνοντας τις live διαθέσεις της μπάντας.

twilight-sad
Ο frontman και τραγουδιστής , James Graham , δε συνηθίζει να πηγαίνει σε πάρτυ μετά τα live της μπάντας. Είτε οι Twilight Sad άνοιξαν τους Smashing Pumpkins , είτε τους Mogwai. Προτιμά να μένει στο ξενοδοχείο , μόνος. Ποτέ δε μιλά για τους στίχους του. Στοιχειώνουν εκείνον μονάχα. Όπως στοιχειώνουν τον κάθε ακροατή βάσει της μοναδικότητάς του σε ένα άπειρο σύμπαν. Άλλωστε γράφει λόγια και μελωδία για την πάρτη του , αναζητώντας τη ζωή και το θάνατο. Και αυτό αποτελεί προσωπική υπόθεση για όλους.

«So we’ve taken all of our mistakes
And we’ve turned them into an aeroplane
Still the boys throw rocks off my face
And your boys throw rocks off my face»

Το Forget The Night Ahead θυμίζει τον τρόπο που φτιάχνονταν οι καλοί δίσκοι στα 90’s , όπου οι μουσικοί ηχογραφούσαν από ανάγκη για προσωπική ολοκλήρωση , επιλέγοντας , στη συνέχεια , τι να εκδόσουν παραέξω. To album δεν είναι αυτοσκοπός για εκείνους , αλλά απλά ένα μικρό παράθυρο μεταξύ του δικού τους κόσμου και του ανυποψίαστου ακροατή που από το πουθενά βρίσκει έκφραση των δικών του παθών στη φωνή ενός αγνώστου από μια μικρή επαρχιακή πόλη της Σκωτίας. Και αναρωτιέσαι , πώς γίνεται αυτό , πώς μιλά μες στην ψυχή σου μουσικά και στιχουργικά , πώς , ειδικά σε μιαν εποχή που κανείς δεν τολμά να ομολογήσει όμορφα ψέμματα πια?

http://www.myspace.com/thetwilightsad

http://thetwilightsad.co.uk/

Advertisements

2 responses to “The Twilight Sad «Forget The Night Ahead» (Fat Cat)

  1. Το ξανακογα χθές όντως είναι πολύ ωραίο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s