Blk Jks, Pete & Scarlett, Liam Hayes and Plush, Heavy

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πρέπει να το παραδεχτείς. Η χρονιά κοντεύει να τελειώσει και δεν έχω στηλιτεύσει κανένα ηλίθιο, ούτε ένα κακογραμμένα ημιμαθές, μήτε αμέτρητα ημερολογιακά φλύαρα και κάμποσα κωλοτουμπίστικα κείμενα. Η αλήθεια είναι πως έχω συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, οπότε δεν μπαίνω καν στον κόπο. Ένα μονάχα με ενοχλεί ακόμη. Η αμετροέπεια στην κρίση. Πόσο εύκολα ονομάζονται αριστουργήματα οι ακίνδυνες μετριότητες, οι άγνωστες λέξεις που τιτλοφορούν μπάντες, η αδιάφορη νωχελικότητα, οι αυτιστικοί πειραματισμοί; Τι θα δούμε άραγε στις λίστες με τους δίσκους της δεκαετίας, που έπονται;

Κάποιοι δίσκοι ευθύς εξ’ αρχής έχουν θέσει ένα πήχυ χαμηλό, feel good ή απλά προσεκτικοί, σαν να δηλώνουν πως «μέχρις εκεί είναι το ταλέντο μας, για την ώρα ή για πάντα». Έκαστος κι η χρηστικότητά του.

Blk Jks “After Robots” (Secretly Canadian)

blk-jks-after-robots-album-art

Γράφτηκε ενθουσιωδώς πως οι τέσσερις νέοι απ’ το Johannesburg που καθώς περνούσαν απ’ τις σκηνές των Femi Kuti, Dirty Projectos, Cody Chesnutt, ενόσω άκουγαν σκληρό progressive και free jazz και χάρη στη βίαιη ορμή της afro καταγωγής τους, έπρεπε να πάρουν την ταμπέλα «οι αφρικάνοι TV On The Radio».

Η αλήθεια ήταν πως παίζουν ανεξέλεγκτα κάμποσες μουσικές παραδόσεις, επιδιδόμενοι σ’ αυτές με σκληρό prog σκεπτικό, εντούτοις είναι ακόμη νωρίς για να σταθούν ακόμη-ακόμη και σαν μπάντα με προσανατολισμό. Προς το παρόν, μπόλικα ταλαντούχοι και απεριόριστα μπερδεμένοι, βαράνε αδιακρίτως και οι σελίδες γεμίζουν διθυράμβους. Μακάρι να μην τσιμπήσουν και παραμείνουν εκρηκτικώς άστοχοι.

Pete Yorn & Scarlett Johansson “Break Up” (Atco/Rhino)

pete_yorn_scarlett_johansson

(συνέχεια απ’ τα προηγούμενα)

«Όταν η Johansson φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο τού “Anywhere I Lay My Head” στην Rhino/Atco, έθετε την εικόνα της ως μέσο προβολής τού δίσκου όπου θα διασκεύαζε σκόρπια κομμάτια τού Tom Waits, αλλά και προφανή στόχο για τα ασίγαστα κόμπλεξ, ιδίως αυτά των θεματοφυλάκων της πιστότητας της «εναλλακτικής παρακμής», που περιμένουν πάντα να εκραγούν μπρος σε κάθε pop/hollywood/alternative icon. Τι κι αν η παραγωγή του Dave Sitek των TV On The Radio έφερε το δίσκο στα πρότυπα της 4AD, των Cocteau Twins και των This Mortal Coil, τι κι αν η, τρόπον τινά vamp, Scarlett ακούγεται τόσο κάτω και μέσα στον ήχο όπως οι Jesus, οι My Bloody Valentine, οι Ride, τι κι αν ο Bowie πέφτει μαζί της στις σκόνες του shoegaze εκεί που τα κομμάτια τού Waits διασκευάζονται πραγματικά, ο δίσκος κατοχυρώθηκε a priori κακός κι εκείνη ματαιόδοξη, άφωνη. Για κάποιο ανεξήγητο ίσως και σεξιστικό λόγο, κάτι που δε θα ήθελα να φανταστώ, οι κρίσεις προς τα κορίτσια είναι συνήθως μονόπλευρες και εξωμουσικών κριτηρίων ορμώμενες.»

Κι αυτή τη φορά, τώρα που η φωνή ακούγεται ευκρινώς βαθιά, τώρα που ο Pete Yorn δε γράφει τίποτε παραπάνω από pop αισθητικής αμερικανικής κομεντί, τα μαχαίρια βγήκαν πριν ακόμη στεγνώσουν. Τους έφαγε η διασκευή στο “I Am the Cosmos”, η περσινή κυκλοφορία “She & Him” και το τρυκ της δήθεν τάχα μου αναβιώσης της συνεργασίας Serge Gainsbourg και Brigitte Bardot, τη στιγμή που εδώ έχουμε να κάνουμε με απλοϊκή εφηβική γλυκύτητα κι ουχί ερωτισμό.

Liam Hayes and Plush “Bright Penny” (Broken Horse)

lush

(συνέχεια απ’ τα προηγούμενα)

«Και να σκεφτείς ότι 8 χρόνια πριν στη Βρετανία, τον είχαν υποδεχτεί ως τον νέο Burt Bacharach.

Τι συνέβη και το “Fed” του επονομαζόμενου και ως Plush, εκείνου του τύπου που έπαιζε πιάνο στο μπαρ σε μια σκηνή στο High Fidelity, έπρεπε να περιμένει έως το 2008 για να θεωρηθεί ένα χαμένο αριστούργημα για τον ξένο μουσικό τύπο; Η αλήθεια είναι πως ο Hayes όταν φόρεσε την arty pop μπέρτα του, πάσχισε να καταδείξει στις μακροσκελείς soulful mid-tempo ακολουθίες του, τη σφαιρική του παιδεία. Κατέστησε εαυτόν pop σωτήρα, κι ενώ κατείχε τον νου προς εξωτερίκευση μιας προσωπικής απελευθέρωσης, εντούτοις θέλησε να κλείσει το μάτι στην ταμπέλα που του κόλλησαν οι Άγγλοι, γύρεψε μια τζούρα απ’ τον Costello, ξαναδιάβασε τις beatle-κές του παρτιτούρες και ζήλεψε τον Randy Newman. Τουτέστιν παραγνώρισε κι έβαλε πολλά κεράσια στο προσωπικό του καλάθι που χώραγε λιγότερα.

Μπερδεμένος ή ψώνιο, εκείνος που σου πετά στα μούτρα όλους τους άσους απ’ τα μανίκια μονομιάς; Ο Liam “Plush” Hayes με το ταλαιπωρημένο Fed του μας χάρισε ένα κομπλικέ pop δισκογράφημα, που μπορεί να λογιστεί ως σπουδαιοφανές κι ως υπέρμετρα φιλόδοξο, αλλά δεν παύει να είναι πλουσιοπάροχα ελκυστικό. Λάμπει από παντού, αναμειγνύει κλεμμένες φόρμες για να τις διασώσει προτού ξεφτίσουν, ηθελημένα μελαγχολικά κοινότοπο και αθώα ποτισμένο με ’70s soul/rock στρας.»

Κάπως έτσι ήρθε κι η συνέχεια, με τους Steely Dan να παίρνουν πόντους, και τον κύριο απ’ το Chicago, να ζητά βοήθεια απ’ τους Morris Jennings, Bernard Reed (Pieces of Peace), παίκτες του Brian Wilson, των Wilco, άνθρωπο απ’ την Numero Group, και να παραμένει ένας βελούδινος αναβιωτής κλασσικής pop και soul. Μακάρι να γίνει κι ο ίδιος κλασσικός. Αυτό το βήμα παραπάνω…

The Heavy “The House That Dirt Build” (Counter)

The_Heavy-The_House_That_Dirt_Built

(συνέχεια απ’ τα προηγούμενα)

«Κακός χαμός αλά Curtis Mayfield, θα ήταν η κοινότοπη και λακωνική ερμηνεία, αν αυτοί οι τύποι γίνουν γνωστοί.»

Οι τύποι παραμένουν γνωστοί στα στόματα των φίλων τους. Το “That Kind Of Man” υπήρξε ο Curtis εντός τους. Στο καινούριο “Sixteen” ενσάρκωσαν τον Screaming Jay Hawkins.  Φτωχοξάδελφοι των White Stripes, αμφιταλαντευόμενοι μεταξύ κιθάρας, soul και στυλιζαρισμένης βρωμιάς, βρετανοί προαστίων που βλέπουν Jarmusch και Tarantino, ονειρεύονται νεκροκεφαλές που παίζουν ντραμς, διαβάζουν κόμικς όπου rockabilly-ούδες γαμιούνται με νταβατζήδες που φορούν μωβ κουστούμια. Κάποιος έγραψε το καλύτερο γι’ αυτούς. «Φαντάσου να ήσουν ταυτόχρονα σε όλες τις αγαπημένες σου μπάντες. Οι Heavy είναι ήδη». Άλλωστε γιατί να ψέξεις έξυπνους ετερόφωτους; Μέχρις εκεί όμως.

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι,

Για το αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Loan me a dime…

Advertisements

2 responses to “Blk Jks, Pete & Scarlett, Liam Hayes and Plush, Heavy

  1. Πράγματι, έτσι μοιάζει να είναι όπως ακριβώς γράφεται στο κείμενο!
    Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν σύγχρονες δουλειές που μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον σέβονται τον εαυτό τους και τους καλλιτέχνες πάνω στους οποίους βασίζουν τη δουλειά τους. Τώρα αυτό που πράγματι λείπει είναι η Ιδέα, δηλαδή αυτό που θα δώσει ώθηση στα πράγματα και θ’ αλλάξει το γίγνεσθαι, και αυτό ισχύει για όλες τις τέχνες και ακόμα και τις επιστήμες. Ίσως οι γενιές των 30-τέλη 60 είχαν για πολούς και διάφορους λόγους εκείνην την έμπνευση που καθήλωσε τα πράγματα λόγω της δυναμικής της και εξακολουθεί και τα καθηλώνει.
    Εύχομαι να υπάρξουν εκείνες οι σύγχρονες συνθήκες που θα γεννήσουν τη νέα τέχνη και θα οδηγήσουν στην αποτελμάτωση. Πολύ όμως φοβάμαι ότι ακόμα είμαστε υπό την επιρροή των αναθυμιάσεων της δουλειάς των γιγάντων που προηγήθηκαν σε όλη τη γκάμα της τέχνης!
    Όσο για τους ανθρώπους που μας παρουσιάζουν τα δρώμενα με εγκωμιαστικό τρόπο, ε τι να πω, τη δουλειά τους κάνουν!

  2. πες τα ευλογημένε για το πρώτο της σκάρλετ (το δεύτερο δεν το έχω ακούσει). εμένα μου άρεσε πολύ, άσε που πρέπει να το είχα στις επιλογές μου για τη χρονιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s