The Man Who Wasn’t There

I didn’t create Bob Dylan. Bob Dylan has always been here…always was. When I was a child there was Bob Dylan. And before I was born, there was Bob Dylan.

(Rolling Stone 278, November 16, 1978 – interview)

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1997, λίγους μόλις μήνες μετά την παραλίγο μοιραία περιπέτεια υγείας του, ο Bob Dylan εμφανίζεται μπροστά σε 300.000 πιστούς για να ερμηνεύσει τρία κομμάτια, τα “Knockin’ On Heaven’s Door”, “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” και “Forever Young”. Μία ασυνήθιστη λόγω αριθμών συναυλία που χαρακτηρίστηκε ως εξωπραγματική εξ αιτίας της συνύπαρξης του καλλιτέχνη με τον πιο πιστό από τους πιστούς, τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το 2ο. Οι κεραυνοί και οι κατάρες από τους πιουρίστες, δεσμώτες του μύθου, απατημένους υπερασπιστές του πνεύματος και της ηθικής ήταν προγραμματισμένες. Τα υπόλοιπα όχι. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος στη γη που να μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Η μήπως υπήρχε ένας;

Μέσα στον ορυμαγδό κυκλοφορεί το “Time Out Of Mind”.  Οι κριτικές υπερθετικές. Ακολουθεί μία βράβευση στο Λευκό Οίκο από τον Bill Clinton. Το 2000 γράφει το “Things Have Changed” για την ταινία “Wonder Boys”, στις 25 Μαρτίου του επόμενου χρόνου γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που ερμηνεύει το τραγούδι του στην τελετή των Oscar μέσω δορυφόρου και κερδίζει το βραβείο. Κλείνει τα 60 και στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001 – ναι, αυτήν ακριβώς την ημέρα – κυκλοφορεί το “Love And Theft”. Πρωταγωνιστεί στην ταινία “Masked And Anonymous”, ολοκληρώνει το πρώτο μέρος των Chronicles. Mετά έρχονται η διαφήμιση για τα Victoria’s Secret, το “No Direction Home” του Scorcese, οι ραδιοφωνικές εκπομπές Theme Time Radio Hour,  συμμετοχές με νέες ηχογραφήσεις σε συλλογές, soundtracks, δίσκους άλλων, το “Modern Times” που γίνεται το πρώτο του αμερικάνικο Νούμερο 1 μετά από 40 χρόνια, η ταινία του Todd Haynes, “I’m Not There”, ένα ανήκουστο βραβείο Pulitzer. Με ιλιγγιώδη ταχύτητα φτάνει στο φετινό “Together Through Life” που ανεβαίνει στην κορυφή των charts σε Αγγλία και Αμερική, ξεπερνώντας παράλληλα το 21ο έτος της Never Ending Tour και τις 2000 συναυλίες.  Μία δωδεκαετία σαν μία ολόκληρη ζωή, μετά από 100 άλλες ζωές.

Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε καλλιτέχνες, ανθρώπους να είναι τόσο δημιουργικοί. Αυτός όμως δεν φαίνεται διατεθειμένος να πεθάνει από πλήξη και συνεχίζει και θα συνεχίζει, όχι εύκολα εκμεταλλευόμενος το μύθο του ούτε καν παραμένοντας απλά ενεργός, υπερασπιζόμενος το όνομα, χωρίς νοσταλγικά δεσμά, χωρίς ούτε μία φορά να επιδιώξει την επανάληψη της επιτυχίας, αλλά πεισματικά υπερδραστήριος, πάντα ανήσυχος, δημιουργικός, αναζητώντας νέους δρόμους, αμετανόητα πιστός στο δικό του “Don’t Look Back”.

Στα 68 του πλέον εξακολουθεί να έχει ως πρώτη ανάγκη την επαφή με το κοινό. Δεν διορθώνεις τις αμαρτίες σου στην εκκλησία. Το κάνεις στους δρόμους. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Ο καθένας κάνει αυτό για το οποίο ήρθε στη ζωή. Των fans ο σκοπός είναι να ταξιδεύουν σε Ευρώπη, Αμερική, Ιαπωνία για να τον ακούσουν όσες περισσότερες βραδιές μπορούν. Και οι bootleggers πάντα παρόντες, καταγράφουν την κάθε, μα την κάθε συναυλία. Είναι πλέον ένας άλλος αιώνας από τότε που οι μάγκες πουλούσαν στο San Francisco στα μουλωχτά έξω από τα δισκάδικα και τα clubs το πρώτο bootleg, κι αυτό του Dylan, το ιστορικό από κάθε άποψη, “Great White Wonder”. Τώρα πλέον οι λίστες ανεβαίνουν  την ίδια μέρα στα καλά μέρη του δικτύου και η διάδοση τους είναι άμεση. Σήμερα το πρωί στην Αθήνα μπορείς να ακούσεις τι έπαιξε χθες βράδυ στο Saarbrucken της Γερμανίας.

Είναι τόσα πολλά τα τραγούδια. Αυτά που έμειναν εκτός των επίσημων δίσκων επίσης. Οι διασκευές τους αμέτρητες με ειδικά sites – οδηγούς να καταγράφουν όλα τα ονόματα και τους τίτλους από τον Elvis και το “Tomorrow Is A Long Time” μέχρι τους Dead Weather του Jack White και την πρόσφατη αναπάντεχη εκδοχή τους στο “New Pony”.  Σε ένα σύνολο 600 δικών του συνθέσεων, δεν είναι μόνο ο αριθμός των αρχικά ακυκλοφόρητων που δεν έχει αντίστοιχο σε κανέναν άλλον, όσο η ποιότητα αυτών. Είτε πρόκειται για τον πανθεϊστικό ύμνο “Lay Down Your Weary Tune” που έγραψε στα 22 του, πρωτοψυχεδελικό προπομπό του “Mr Tambourine Man” , των Byrds, του  folk rock, αυτών που γνωρίσαμε αργότερα ως sixties, είτε για το “Blind Willie McTell” από μία 20ετία αργότερα, ένα spooky ιμπρεσιονιστικό έργο για την άλλη εκτός χρόνου Αμερική, για το οποίο μπορεί να γραφτεί και να διαβαστεί ένα ολόκληρο βιβλίο. Κατά αντιστοιχία στα live πότε δεν ξέρεις τι θα παίξει και πως θα το παίξει. Το ‘63 στο Carnegie Hall ερμηνεύει το πιο μοναχικό, σκονισμένο, (θα μπορούσε και να’ ναι) αυτοβιογραφικό, αυθεντικά outlaw “North Country Blues” που μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο Townes Van Zandt. 40 χρόνια αργότερα ανοίγει τις συναυλίες του σαν άνεμος με μία διασκευή στο παραδοσιακό “I Am The Man Thomas”, κομμάτι που δεν πρέπει να γνώριζε κανείς πριν το ακούσει από αυτόν.

Η επαφή με κάθε τρόπο είναι συναρπαστική. Μαγνητική. Η εξερεύνηση του πλανήτη Dylan, μία περιπέτεια ζωής που οδηγεί στον Woody Guthrie, τον Big Joe Turner, την Bessie Smith, το Sam Peckinpah, την καρδιά που (έχουν ξεχάσει που) κρύβουν οι τραχείς Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και μαζί στον Proust, τον Όμηρο, τον Άγιο Αυγουστίνο. Στο νήμα που όταν δεν υπάρχει υφαίνει ο ίδιος, του οποίου η μία άκρη κρέμεται από το παντελόνι του Verlaine ,την άλλη πατά η αριστερή μπότα του Hank Williams. Σε ένα παιχνίδι κρυφτό με το Marcel Proust για χρόνια να πλαγιάζει νωρίς και τον Robert Johnson να ξυπνά απ’ τα άγρια χαράματα…

Αν και παιδί των 50’s, στα οποία έζησε την εφηβεία του, συγκλονισμένος από τους beat ποιητές, το Rock & Roll, τα doo wop, τους folk, blues, country τραγουδιστές, την ίδια του τη χώρα, θα μπορούσε να έχει γεννηθεί 130 χρόνια νωρίτερα ή μία μέρα πριν από το τώρα. Το ιστορικό αίσθημα τον υποχρεώνει ως δημιουργό να γράφει όχι μόνο με τη δική του γενιά μέσα στα κόκαλά του, αλλά και με την αίσθηση ότι ολόκληρη η λογοτεχνία-μουσική δημιουργία της Αμερικής πρωτίστως, από τη γέννησή της μέχρι σήμερα και μέσα σ’ αυτήν ολόκληρη η παράδοση του τόπου του, αποτελεί μία ταυτόχρονη τάξη. Ένας άνθρωπος εκτός εποχής που όρισε την εποχή του και επηρέασε όσο κανείς άλλος της γενιάς του, αλλά και οποιασδήποτε γενιάς πριν και μετά και μάλιστα ως μονάδα και όχι ως ομάδα ότι αναπτύχθηκε μαζί του και ότι τον ακολούθησε, αλλάζοντας τις ζωές των ανθρώπων κυρίως τότε που η μουσική ακόμα μπορούσε να τις αλλάξει.

Ο Dylan γεννήθηκε πριν τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, το LSD (σχεδόν), το 33άρι LP, το Rock & Roll, το Σαββόπουλο  – και τίποτα από αυτά δεν θα ήταν το ίδιο δίχως αυτόν.  Χωρίς αυτόν, δεν θα υπήρχαν όπως τους ξέρουμε τουλάχιστον, Bruce Springsteen, Band, Felice Brothers,  Hendrix, Kristofferson, Steve Wynn, Gram Parsons, White Stripes,  Calexico, Black Keys, Nick Cave, Nick Drake, hip hop, rap, Public Enemy, M Ward, Tom Petty, country rock, folk rock, ψυχεδέλεια, americana, “A Change Is Gonna Come”, Obama, filesharing, αλλά κατά μία ουσιαστική έννοια μιας και το παρελθόν ως εκ των υστέρων προβλέψιμο, είναι ανυπεράσπιστο στην όποια αλλαγή, ούτε και Joan Baez, Pete Seeger, Woody Guthrie, Chuck Berry, Carter Family, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, outlaws, Blind Willie Mc Tell, John Wesley Harding, Charley Patton, blues, Alan Lomax, Harry Smith, αμερικάνικη μουσική.

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Guthrie, έγραφε πολλά από τα τραγούδια του χρησιμοποιώντας ήδη υπάρχουσες μελωδίες, πολλές φορές και 100 ετών σαν άλλος T.S. Eliot που χρησιμοποιούσε παραθέσεις ή παραφράσεις ξένων κειμένων σε όλα τα ποιητικά του έργα. To 60% σχεδόν των τραγουδιών των πρώτων 3 χρόνων στη Νέα Υόρκη, τα περισσότερα δηλαδή από τα κομμάτια, πάνω στα οποία πάτησε το folk κίνημα και τα sixties, (“Blowin’ In The Wind”, “Masters Of War”, κλπ) βασίζονταν σε παλιότερες μελωδίες. Ότι έκαναν και όλοι οι συνοδοιπόροι του, ότι έκαναν και οι πρόγονοί του, όχι όμως όπως αυτός. Αυτή δεν είναι η έννοια της folk παράδοσης; Μία παράδοση πάντα παρούσα σε οτιδήποτε κάνει , χωρίς ποτέ όμως να περιορίζει τον ορίζοντα του οράματός του. Καταφέρνοντας να είναι παραδοσιακός και ταυτόχρονα ριζοσπαστικός, καταλαβαίνοντας το παλιό και το νέο, όσο γίνεται ένας άνθρωπος να καταλαβαίνει και τα δύο, έχοντας γνωρίσει τη ζωή και το θάνατο, όσο μπορεί ένας θνητός, κρίνοντας τη μακραίωνη έριδα μεταξύ παράδοσης και ανακάλυψης, τάξης και περιπέτειας, δίνοντας υπόσταση στα φαντάσματα, πολεμώντας στο μέτωπο του απεριόριστου.

Με όπλο τη διαίσθηση, τη δίψα για γνώση, αληθινή ζωή, τη μοναδική αντίληψη του χρόνου, την οξύτατη παρατηρητικότητά, την ασύγκριτη ικανότητα του να ρουφάει σαν σφουγγάρι μουσικές, στίχους, κείμενα ολόκληρα και να τα εμπλουτίζει με τις εμπειρίες των δικών του βιωμάτων, το θράσος του και την αυτοπεποίθησή του έγραψε τραγούδια για τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους μαύρους και τους λευκούς, τις καλές και τις κακές στιγμές της ζωής, τις αντιθέσεις ανάμεσα σ’ αυτά που διδάσκουν στο σχολείο ή στην τηλεόραση και σε όσα πραγματικά συμβαίνουν. Για όλα αυτά που νιώθουμε, αλλά δύσκολα μπορούμε να εκφράσουμε. Αυτοί που γεννήθηκαν το ’59, το ’79, αυτοί που γεννιούνται τώρα και θα γεννηθούν σε 50 χρόνια.

Μπλοφαδόρος πρώτης τάξης μπορεί να σε γδύσει ακόμα και αν έχεις φλος στο άσσο και εκείνος ούτε καν ζευγάρι. Ένας άνθρωπος χωρίς άλλοθι που κατάφερε να αλλάξει όχι μόνο το underground μα και το mainstream. Ένας επαγγελματίας ιλλουζιονιστής. Στα έργα του, όπως στα ραδιοφωνικά σίριαλ, είναι δύσκολο αν δεν το βλέπεις να ξεχωρίσεις τον ήχο της ηλεκτρικής καρέκλας από το μπέικον που τσιτσιρίζει στο τηγάνι, τα κόκκαλα που σπάνε από μία καραμέλα Lifesaver που θρυμματίζει ένας τύπος με τα δόντια του.

Όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη το χειμώνα του ‘61, άγνωστος και ελεύθερος να πει τα πάντα για το έως τότε παρελθόν του, δεν έκρυψε από κανέναν πως μεγάλωσε ως ορφανό στο Gallup του New Mexico, πως ήταν οδηγός σε αγώνες μοτοσυκλέτας στη Dakota (και στις δύο Ντακότες), πως γνώρισε το Woody Guthrie στην California και έπαιξε με τον Gene Vincent στο Nashville.  Λίγη σημασία έχει το ότι τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί.

Το “I’m Not There”, κομμάτι γρίφος, είναι απόλυτα ταιριαστό για τίτλος σε μία ταινία για αυτόν, όπου τον υποδύονται άνδρες, γυναίκες, παιδιά, λευκοί και μαύροι. Μία ταινία με αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Όπως οι χαρακτήρες στα τραγούδια του, επίχρυσοι ήρωες που αλλάζουν πρόσωπο, πρόσωπα, φύλλα, ηλικίες, σε μία πραγματική φάρσα, μία φανταστική πραγματικότητα.  Ένα  party μασκαράδων, όπου ο κάθε καλεσμένος φέρει μία μάσκα από τραγούδι του Dylan. Κάτι σαν τον ίδιο ή το “Renaldo & Clara”, μία εξουθενωτικής διάρκειας ταινία που είχε φτιάξει στα 70’s, στην οποία η Joan Baez αλλάζει θέσεις και ρόλους με τη γυναίκα του, Sarah και με παρόντα τον ίδιο, υπάρχει σκηνή, όπου “Bob Dylan” είναι ο Ronnie Hawkins!

Στον κόσμο του Dylan δεν υπάρχουν κανόνες. Εδώ όλα μπορούν να γίνουν. Ο Θεός μπορεί να ζητήσει από τον Αβραάμ  να σκοτώσει έναν άνθρωπο και εκείνος να συμφωνήσει να στήσει το φονικό στη Highway 61. Ο ίδιος αν και Εβραίος να ασπαστεί το Χριστιανισμό και να κηρύττει στις συναυλίες του το λόγο του Τζίζας.  Και πράγματι  αυτός ο υπέροχος κύριος φέρνει στο μυαλό τον Ιησού, έτσι που περιπλανιέται από μικρό παιδί μέσα σ’ αυτόν το θλιβερό κόσμο. Αν δεν καταφέρει να φτάσει αυτός στον προορισμό του, κανείς από όσους το προσπαθούν δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Έχει ότι χρειάζεται, είναι ένας καλλιτέχνης, δεν κοιτά πίσω, μπορεί να πάρει το σκοτάδι από τη νύχτα και να βάψει τη μέρα μαύρη, να ταξιδέψει από τη Γιούτα στην Ταγγέρη πριν δύσει το φεγγάρι, να ηχογραφήσει 16 δίσκους, από τον πρώτο μέχρι και το “Desire” του ’76 σε όσες ώρες χρειάστηκαν οι Beatles για το “Sgt. Peppers” μόνο.

Ο Χρόνος μοιάζει απέραντος, όμως η ταχύτητα του είναι άπιαστη. Πετάει, δεν μπορεί να περιμένει, is a jet plane, it moves too fast, it isn’t long,  is pilin’ up, δεν μπορεί να τον σπαταλά, lost time is not found again, μπορεί να είναι ωκεανός, όμως τελειώνει στην ακτή και ζώντας χίλιες μέρες την κάθε μέρα μπορεί να νιώθει και να το λέει πως tomorrow is a long time. «It’s nice to see Bob Dylan from Australia – an 18-hour time difference – which is normal for Bob», σχολίασε ο Steve Martin στην απονομή των Oscar,ένα βραβείο που τους πρώτους μήνες μετά από εκείνη τη βραδιά και πολλά χρόνια μετά τη βουδιστική του περιπέτεια, ο Bob μόστραρε σε πρώτη φάτσα στις συναυλίες του. Γιατί ναι δεν έχει μεγάλο νόημα, ούτε καν μικρό να δουλεύεις ολημερίς ασταμάτητα για μία τηλεόραση, ένα παραφουσκωμένο  ipod, το δεύτερο αυτοκίνητο, πληρωμένους αγώνες, ένα κοσμοπολίτικο πιάτο σούσι. Όμως είναι και δύσκολο να πειστείς πως το νόημα της ζωής είναι τα πρώιμα λουλούδια, τα κλαριά της ιτιάς, οι βελόνες του μπαμπού, η λινή κλωστή.

“I am my words” έχει πει και μπορεί  να σε κάνει κομμάτια με μία τυχαία διαλεγμένη λέξη. Έναν στίχο που διαδέχεται έναν άλλον σαν ράβδος δυναμίτιδας. Η λέξη έχει το νόημα που αυτός επιλέγει να έχει και όντως μπορεί να τις κάνει να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα. Όμως δεν είναι μόνο οι στίχοι. Το να τους διαχωρίσεις από τη μουσική είναι σαν να χωρίζεις τα αστέρια από τον ουρανό, το Leiber απ’ τον Stoller. Η μουσική δεν είναι συνοδευτική. Είτε είναι το “Like A Rolling Stone”  που έμεινε το καλοκαίρι του 1965 στο 2, γιατί στην κορυφή ήταν το “Help” των Beatles – στοιχείο ενδεικτικό της διαφοράς του Πριν από το Μετά – είτε το εντεκάλεπτο “Brownsville Girl”, το σουρεαλιστικό road movie, όπου ο 45χρονος τότε πλέον Bob τραγουδά «We’re going all the way ’til the wheels fall off and burn,’Til the sun peels the paint and the seat covers fade and the water moccasin dies». Δεν ακούγεται τσιμπολογώντας τσιπς, πλένοντας πιάτα, χουζουρεύοντας με τα free press, χαζεύοντας τα blogs με τα φρέσκα νέα της γειτονιάς. Η φωνή διαχρονικά είναι «ενοχλητική», οι στίχοι εθιστικοί, εριστικοί, η μουσική σύγχρονη και αρχαία μαζί, η παρουσία προκλητική.

Είναι αλήθεια πως η φυσιογνωμία ετούτη είναι δύσκολο να αγαπηθεί. Οι folkies προδομένοι τον αποκήρυξαν, όταν έγινε ηλεκτρικός. Οι σιξτάδες απογοητεύτηκαν από το ατύχημα-απόσυρση, γιατί έμεναν χωρίς μετεωρολόγο. Το underground προδόθηκε από τα country γούστα του, ακόμα περισσότερο όταν αποφάσισε να ενστερνιστεί το λόγο του Κυρίου. Είναι και η εβραϊκή του καταγωγή που όσο να’ ναι για πολλούς είναι παράγων ανασταλτικός, ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται. Μα κυρίως είναι η συστολή που φορές φτάνει στην απόρριψη που εκδηλώνουν διαχρονικά επί δεκαετίες οι ροκάδες προς αυτόν. Και πράγματι ο τύπος δεν το έχει. Δεν είναι rrrock. Δεν έχει το macho του ροκά. Γίνεται τόσο τρυφερός, αφοπλιστικά δοτικός στα ερωτικά του τραγούδια. Στο “I Want You” τόσο άμεσος, στο “Wedding Song” ολόγυμνος, στο “I’ll Be Your Baby Tonight” πλήρως παραδομένος, να γίνει αυτός το μωρό της κοπέλας, όχι το αντίστροφο.  Για αυτόν “love is a driving wheel” και (για να μην ξεχνάμε με ποιον έχουμε να κάνουμε) «ο Θεός Έρωτας έχει μαύρα μαλλιά, μουστάκι και μούσι»…

Οι Dylan-ολόγοι από τον A.J. Weberman που έψαχνε στα σκουπίδια του για να ανακαλύψει το στοιχείο που θα ολοκλήρωνε το παζλ του, μέχρι τον Robert Shelton και από τον Greil Marcus ως τον CP Lee  που έγραψε βιβλίο για το ψυχοδραματικό κονσέρτο στο Free Trade Hall του Manchester το Μάιο του 66, εκεί που ο Keith Butler φώναξε το μυθικό πλέον“Judas!”, στην πλειοψηφία τους εξετάζουν, αναλύουν, εξηγούν το φαινόμενο, αποκαλύπτοντας ή χτίζοντας τη δική τους αλήθεια, αρνούμενοι συχνά ταυτόχρονα να παραδεχτούν αυτές των υπολοίπων. Ένας διαρκής πόλεμος , με μεγάλη απήχηση σε παιδιά που ζουν, ακούγοντας μουσική. Τρύπιο νεροπίστολο στα χέρια επιτήδειων και αφελών . Στο site γνωστού Ελληνα bobhead πρώην υπουργού ως αγαπημένο κομμάτι αναφέρεται το “Political World”. Και αυτό αν έχεις μόνο πολύ καλές προθέσεις σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ξέρει τα βασικά αγγλικά, πέραν των χελόου, άι λοβ θουβλάκι, δε θάμμερ, δε θαν, δε θη εντ δε μπιούτιφουλ μπίτθεθ οφ γκριθ.

Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει. Ο καθείς αντιλαμβάνεται, παίρνει ότι του αρμόζει με προσωπική ευθύνη. Η αρνητική κριτική και το παιχνίδι των συνεχών αποκαλύψεων για τα «αυθεντικά» κείμενα, τραγούδια, μελωδίες που «κλέβει» για τα τραγούδια του έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια. Στην εποχή της κατάρρευσης κάθε έννοιας πνευματικής ιδιοκτησίας, της πλήρους καταπάτησης έργων των σημαντικότερων καλλιτεχνών, των samples, του mashup, των mp3, του filesharing είναι κάπως αστείο να γίνεται τέτοια συζήτηση, ειδικά τη στιγμή που όσοι τον (κατα)κρίνουν, με δανεικές κι αγύριστες λέξεις και ιδέες  δεν θα ήξεραν καν αν δεν μάθαιναν από τον ίδιο ποιος είναι o Clarence Ashley ή ο Woody Guthrie. Μήπως υπάρχει κάποιος λόγος που οι Pearl Jam και αμέτρητοι άλλοι διασκεύασαν το “Masters Of War” και όχι το “Nottamun Town” από το οποίο προήλθε; Αλλά και πάλι τον ίδιο δεν φαίνεται να τον πολυνοιάζει τι θα πει ο κόσμος..

I don’t have any regrets, they can talk about me plenty when I’m gone.
You always said people don’t do what they believe in, they just do what’s most convenient, then they repent

… και μαρσάρει προς το διηνεκές.

And I always said, «Hang on to me, baby, and let’s hope that the roof stays on.»

written by blue drifter

Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν ασύστολης λωποδυσίας ,ένα αυθαίρετο χωρίς άδεια μοντάζ-κολάζ από αποσπάσματα κειμένων, ρινίσματα λόγων γραπτών, προφορικών, φράσεων μισών, ολόκληρων, κλεμμένων, παραφράσεων, προφάσεων, αντιφάσεων και επιφάσεων, λέξεων ή ακόμα επιφωνημάτων υπογεγραμμένων, καταγεγραμμένων, καταχωρημένων στα ονόματα  Tedham Porterhouse, Blind Boy Grunt, Clinton Heylin, Παναγιώτης Στάμος, Elston Gunn, William Shakespeare, Sam Shepard, Χίλντα Παπαδημητρίου, Ernest Hemingway, Mardik Martin, William Faulkner, Sean Penn, Μανώλης Γιαλουράκης, Lucky Wilbury, blue drifter, Mark Twain, Jack Kerouac, Τρύφων Δημαράς, Jean-Luc Godard, Lewis Carroll, Ζήκος Κοινούσης, Alias, Robert Milkwood Thomas, T.S.Eliot, Joan Baez, Jack Frost, Γιάννης Τζώρτζης, Guillaume Apollinaire, Bill Flanagan, Γιώργος Σεφέρης, Allan Jones, William Blake, Justin Case.

Advertisements

5 responses to “The Man Who Wasn’t There

  1. σε δημιουργικα ζητηματα:

    – οταν κλεβεις απο εναν λεγεσαι κλεφτης.
    – οταν κλεβεις απο λιγους λεγεσαι ερευνητης.
    – οταν κλεβεις απο πολλους λεγεσαι δημιουργος.

    well done φιλε! 🙂

  2. Μέγας.

    Προσκυνώ με αγάπη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s