Piano Magic «Ovations»


Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει


κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,


στην τραγική απάτη τους δομένοι


πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,


παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.


Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,


νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι

Καρυωτάκης



Μέρος 1ο

Βρεθήκαμε σε ένα ναυάγιο , όλοι , να επιπλέουμε , προσμένοντας ένα αβέβαιο αύριο. Τα τύμπανα του καραβανιού ηχούν. Ή θα έρθεις μαζί μας , ή θα μείνεις πίσω. Μα να ξέρεις : Δε θα γυρίσεις ποτέ. Θα είναι ένας εφιάλτης που ποτέ δεν τελειώνει.”This sadness in my eyes.The burden drags me down.It shames the storm outside.God knows I’ve tried and tried” Και θα συνεχίσει ως το τέλος. Οι λέξεις θα αρνηθούν τη λαλιά σου και θα δεις όλα τα σκοτάδια του θεού σου στην Άπω Ανατολή. “So where now, your peace to all men? So where now, your undeniable proof?Where is it written, in paper or stone :An eye for an eye and a tooth for a tooth?”

Θα τσιτώσεις , θα φτάσεις στα άκρα , θα ρωτήσεις Γιατί , μα δε θα πάρεις απάντηση. Ενώ ο ρυθμός γίνεται εντονότερος , σαν από τα ηλεκτρονικά μαραφέτια μα όχι σαν αυτά , πιο ανθρώπινος , πιο λεπτεπήλεπτος μα και οργισμένος ταυτόχρονα. “This life winds me up too much.I am taut as a wire.And the pressure’s building up.” Μινιμαλιστικά κύμβαλα , σαν μια άρπα που τραγουδά τη μονάξια της κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο που δε θα το βρει ποτέ κανείς , synthesizers περασμένων εποχών σαν φωνές μέσα από τη θάλασσα :

A FOND FAREWELL

(Words – GA Johnson)

Oh lord

I’ve lost the one I love

I gave her all I had

But that was not enough

Oh lord

I cannot bear to breathe

Her voice is but a memory

Her kiss is but a dream

So long

I haven’t left my bed

I see no point in getting up

I wish that I were dead

So long

I bid a fond farewell

I cannot live this hollow life

I cannot break her spell

Ξέρεις , στην εποχή μας δεν υπάρχει χρόνος για πολλές σκέψεις. Ούτε για έρωτες. Αντιστάσου. “Take the last kiss from my lips.Take the last look at my face.And then surrender all we have.Or I will never walk away” Οι κιθάρες θα σε συνοδεύουν και θα σε λυτρώνουν σε κάθε δύσκολη ώρα , όταν τα χρώματα γίνονται ροδοκόκκινα και το πρώτο αστέρι αντανακλάται στο δάκρυ σου.

Οι κιθάρες θα είναι πάντα μαζί σου. Όσο τσαλαπατημένος και αν είσαι , οι παραμορφώσεις θα σπάνε την επιβεβλημένη σιωπή των χωρίς φαντασία ανθρώπων. “My mother had a crying boy.Hung up over the fire..I could not bear to see him..I would not meet his eye..I think that’s why I’m like this.The tears they never cease.And yet you never see them..I keep them all in me.”

La Cobardía de los Toreros : Αν κάποιος φοβάται τον ταύρο περισσότερο από όλους , αυτός είναι ο ταυρομάχος.

Κανείς δεν αγάπησε τις τσιμενένιες πόλεις. Γλυκά έγχορδα , απαλές κιθάρες και ο Glen Johnson με το λυρισμό του Richard Hawley , ένας ύμνος στο δίχως στέγη έρωτα : “You never loved this city.But angel, it loves you.Your smile, a Roman Candle.Your eyes are Prussian blue.I never loved this city.But you can keep me here.Your love, a stained glass window.Your heart, a chandelier.”

Καθώς ο ορίζοντας θα σε κάνει να νιώθεις μικρότερος , εσύ θα πεισμώνεις , όσο η αναβλητικότητά σου σε καταπνίγει τόσο το σήμερα βουλιάζει. Κάποια στιγμή η ανάσα σου κόβεται : “We always want tomorrow.So never live today.And that’s the curse of our lives.We wish our lives away.” Η κιθάρα δε σε εγκατέλειψε ποτέ. Πεισμώνει μαζί σου.

Ανατολίτισσες μάγισσες , βρωμεροί μερομεκαματιάρηδες ανθρακωρύχοι , ανυποψίαστοι έφηβοι που τρώνε την παρθενική τους φόλα , τελευταία αθώα φιλιά πάνω στην πόρτα πριν όρκοι καταδικασμένοι στην αθέτηση ειπωθούν , ομίχλη , σκοτεινοί καβαλάρηδες στην άμμο , ένα πλημμυρισμένο από τη νεροποντή σοκάκι. Όλα στροβιλίζονται μπροστά σου σε μια δίνη με τον εαυτό σου παιδί να σε κοιτάζει με μια αφελή επικριτικότητα : Γιατί?

Το καραβάνι σταμάτησε. Τίποτα δεν κρατά παντοτινά. Μονάχα η σιωπή. Το ταξίδι είναι η απάντηση. Σε όποιον τόλμησε να την ψάξει. “We all have our reasons.We all have our doubts.Maybe it’s time to get out?”

Μέρος 2o

Ένα χειροποίητο έπιπλο πριν σαράντα χρόνια ήταν απολύτως φυσιολογικό να υπάρχει σε ένα σπιτικό. Πολύ πριν την επέλαση της μαζοποιημένης παραγωγής με την υπογραφή ενός ρομπότ. Στα 00’s ένα χειροποίητο κατασκεύασμα αφορά τους υψηλά προνομιούχους. Ξυλουργός. Τσαγκάρης. Επιπλοποιός. Βυρσοδέψης. Φαντάζουν άυλες αναμνήσεις , πλέον. Θεωρούνται σύγχρονα επαγγέλματα απευθυνόμενα σε όσους έχουν την οικονομική και χρονική άνεση να ασχολούνται με τα προϊόντα πολυτελείας. Η τέχνη όλων των “παλιών” φαντάζει να εξαργυρώνεται στη φτήνια όσο ο καιρός περνά.

Οι Piano Magic είναι σα μια παλιά συνήθεια που δε θέλεις ποτέ να αφήσεις , η ανύπαρκτη αδερφή σου ψυχή που σαν εφιάλτης βγαλμένος μέσα από το ομορφότερο όνειρο θα σε συντροφεύει μέχρι το τέλος.

O Glen Johnson κατέχει την τέχνη των τελευταίων πραγματικών “μηχανικών”. Σαν τον πατέρα του. Είναι , όμως , παραγκωνισμένος , πικραμένος , δίχως ίχνος διεθνούς αναγνωρισιμότητας στο έργο του των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Κάποιοι καλλιτέχνες πασχίζουν μιαν ολάκερη ζωή για ένα ψήγμα αναγνωρισιμότητας. Κάποιοι μουσικοί πασχίζουν μια ζωή να γράψουν κάτι τόσο έντονο όσο ένα λεπτό από τα σαραπέντε του Ovations.

Θλίβεται , σπαράζει. Θα μπορούσε να το βάλει κάτω. Όχι , όμως , απολαμβάνει τον εφιάλτη του , έμαθε να ζει με αυτόν , όσο τον φτύνουν τόσο πονάει δημιουργώντας , ο πόνος του μετουσιώνεται σε ένταση μουσική , σε λεπτότητα στιχουργική , σε κάθαρση συναισθηματική. Τόσο τα στολίδια του θα παίρνουν αξία , αφρίζοντας σε ένα ελεγχόμενο πείσμα χαοτικής εμπνευσης.

Ο φόβος της ήττας έδωσε τη σκυτάλη στο φόβο της παραίτησης. Ως ακροατής οφείλεις να είσαι έτοιμος να δεχτείς τα πάντα. Από ανατολίτικους ήχους στα παράλια της Μεσογείου μέχρι τη φάμπρικα του εργατικού Μάντσεστερ. Πρέπει να είσαι έτοιμος να ανατριχιάσεις στα εσώψυχα ενός ανθρώπου που μιλά αντί για σένα. Στο απόγειο της καλλιτεχνικής του πορείας , με όλες τις επιρροές του μετουσιωμένες σε ένα ιδανικό πάντρεμα , με όλα του τα κουσούρια εξυψωμένα σε μια εκ βαθέων υπεράσπιση της μέχρι τώρα προσωπικής του πορείας. Σημασία δεν έχει κάποια αναφορά στους Dead Can Dance , ούτε στους Cocteau Twins , σε κανένα σκοτεινό ρομαντισμό , ή πειραματική πρωτοπορεία στα indie σαλόνια. Δεκαπέντε χρόνια βαστάει η διαδρομή του Glen Johnson και της κομπανίας του και η πίτα ήταν πάντα μοιρασμένη προς όφελος των αφελών συντεχνιών των μετρίων , της δικτατορίας των συνασπισμένων κουτοπόνηρων αυνανιζόμενων μανιεριστών. Η ένταση και το συναίσθημα , όμως , είναι κάτι που δε τα το βρούν ποτέ όλοι αυτοί που ευλογούν τα γένια τους.

Αυτή είναι η οριστική παραίτηση των Piano Magic από κάθε είδους δάφνες. Η κορύφωση της καλλιτεχνικής τους ωριμότητας , η πικρή συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος δε θα αλλάξει αν δεν αλλάξεις εσύ. Και , τόσο απλά , γλυκά το ομολογούν. Δηλώνουν απογοητευμένοι και , πια , αποστασιοποιημένοι. Καιρός ήταν. Το Ovations είναι μια ατέρμονη περιπλάνηση σε μια έρημο από τσιμέντο που πάντοτε θα μας κατατρέχει , γιατί σε αυτή γεννιόμαστε πια , γιατί , πλέον , έχουμε γίνει μέρος της , τσιμεντένια σώματα αφελώς παραδομένα στην προσμονή ενός αύριο που δε θα έρθει ποτέ.

http://www.piano-magic.co.uk

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s