Nick Drake

Ο χρόνος του είπε, για τον άνθρωπο του ποταμιού, τρεις ώρες για τον δρόμο προς το μπλε, προς την θλίψη, όταν η μέρα είχε τελειώσει, πάνω στου τσέλου το τραγούδι, οι σκέψεις της Mary Jane, ο άντρας που χάνόταν, στο δέντρο με τα φρούτα, κάτω από έναν σαββατιάτικο ήλιο.

Μια είσοδος, η Hazey Jane, στο γλυκοκαμπάνισμα του ρολογιού της πόλης, ένα από αυτά τα πράγματα πρώτα, η Hazey Jane, πιο λαμπερή, αργότερα, καθώς πετάει το φτωχό αγόρι, στο βόρειο ουρανό και είναι Κυριακή.

Ένα ροζ φεγγάρι, ένα μέρος για να βρίσκεσαι, ένας δρόμος, που θα μπορέσει, μια χοάνη, κι όλα τα πράγματα πίσω από τον ήλιο, να γνωρίσουν, πως είναι παράσιτα, μια ελεύθερη βόλτα, για μια σοδειά καινούργιας ράτσας, από το πρωί…από το πρωί…από το πρωί…

Επιχείρησα να φτιάξω ένα κείμενο για την πιο εύθραυστη φωνή που γέννησε ποτέ η μουσική. Απέτυχα κι έτσι έριξα στο χαρτί ένα, πες το αν το θες ποίημα μόνο και μόνο από τους τίτλους των τραγουδιών των τριών δίσκων που πρόλαβε να φτιάξει. Πέρασαν ήδη τριανταπέντε ολάκερα χρόνια από τότε που ένα αγόρι με σκυμμένα τα μάτια πάντοτε κατέβασε μια χούφτα αντικαταθλιπτικά μπας και καταφέρει να κοιμηθεί. Και το ‘κανε, το κατάφερε, κοιμήθηκε για πάντα αφήνοντας πίσω του πέντε φύλλα κάτω από ένα ροζ φεγγάρι λαμπερά κι αργοπορημένα. Το όνομά του ήταν Nick Drake.

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s