Woven Hand live at An Club , Athens , 27/11/2009

Με το An ένα κολαστήριο ημιλιπόθυμων κωλοτρυπίδων όπως συμβαίνει σε κάθε sold out συναυλία , ο David Eugene Edwards κάθεται στο σκαμνάκι του. Είναι αξιοσημείωτο ότι συνήθως οι μεγάλοι καλλιτέχνες γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι είναι μεγάλοι.Οι πολύ μεγάλοι δηλαδή. Χωρίς ίχνος “τουπέ” , χωρίς κανένα ψεγάδι στη συμπεριφορά τους , δεν αρθρώνουν λέξη. Δεν το χρειάζονται. Δεν νιώθουν ότι έχουν να πουν κάτι στο κοινό τους. Αφού τα έχουν πει όλα. Και αν υπάρχουν λογαριασμοί που εκκρεμούν , με έναν τρομακτικά έντονο τρόπο όλα θα τακτοποιηθούν , αφήνοντάς σε άφωνο , λες και μόλις βγήκες από τη σημαντικότερη ταινία της ζωής σου έξω από το σινεμά και προσπαθείς να ξαναπείσεις τον εαυτό σου για την πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις σου. Γιατί , προφανώς , κάποια στιγμή την έχασες την μπάλα. Κάποια στιγμή βγήκες έξω από σένα και ξαναγύρισες. Ή μήπως το ανάποδο? Μήπως αντίκρυσες καλά τι γίνεται μέσα στο ταλαιπωρημένο από τα σκουπίδια κεφάλι σου αντιδρώντας με ένα είδος σωματικής ναυτίας , μιας αλλεργίας στο φθαρτό και ξεχασμένο που έρπεται μέσα σου και είδηση καμμιά δεν πήρες?

Ο David Eugene Edwards δεν είναι κάτι που θα κάνει τον κύκλο του. Δεν είναι άλλος ένας καλοπροαίρετος μουσικός. Δεν ήρθε να χαϊδεύσει τα αυτιά κανενός , ήρθε να μοιράσει σφαλιάρες και να του πούμε και ευχαριστώ.

Ένα μπάσο. Ντραμς. Κιθάρα και φωνή. Μια φωνή που έρχεται να σπάσει τη σιωπή κυριεύοντας κάθε αφελή ψυχή με ρίγη ανατριχίλας. Πανικοβάλεσαι. Παγώνεις , στήλη άλατος γίνεσαι. Δεν είναι νάρκωση , δεν είναι ένα είδος ύπνωσης , ούτε εντυπωσιασμός. Τόση αλήθεια μαζεμένη , τόση ειλικρίνεια , ένας άνθρωπος έτοιμος να εκραγεί , να μας ρουφάει το οξυγόνο λαίμαργα.

Μονάχα ένας ψυχικά διεστραμμένος θα μπορούσε να είχε τα κότσια να περιγράψει λεπτομερώς τι έγινε εκείνο το βράδυ στο An , χωρίς να καταλάβουμε τίποτα οι αφελείς υπόλοιποι καταδικασμένοι δίχως κατάρα καμμιά.

Δεν ήταν συναυλία αυτή.

Μπορεί κανείς να ανaτρέξει στο youtube για βίντεο από το live , όπως και σε οποιοδήποτε άλλο site , ή τυχερό παρευρισκόμενο που είχε τη «μαγκιά» να βάλει στο χειρουργικό τραπέζι μια συναυλία που αν όντως ήσουν εκεί δεν μπορούσες να αγγίξεις. Η Ελλάδα πάντοτε ήταν μια χώρα δύο ταχυτήτων και από ό,τι φαίνεται έτσι θα παραμείνει. Και έτσι την αγαπάμε.

Το αντίκρυσμα που είχε η συναυλία , τουλάχιστον στο γράφοντα , τόσο σε ψυχολογικό , προσωπικό , όσο και σε ψυχικό επίπεδο δεν αφήνει περιθώρια νηφάλιας παρουσίασης των δρωμένων εκείνης της τελευταίας Παρασκευής του Νοέμβρη. Ίσως , τελικά , εκεί να βρίσκεται το νόημα σε τέτοιες εμπειρίες. Ίσως πάλι να είμαστε νυχτωμένοι ρομαντικοί όσοι το βλέπουμε έτσι. Όπως και να έχει το πράγμα , όμως , η πληθώρα πληροφορίας στο internet επιτρέπει στον καθένα που δεν ήταν παρών για χίλιους δυο λόγους , να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Στην τελική , για την πάρτη μας γράφουμε , γιατί γουστάρουμε. Αποστειρωμένες παρατηρήσεις περί ήχου , support , setlist , κοινού και τα σχετικά πάντοτε θα συμβαίνουν και πάντοτε θα τα τις κάνουμε. Αναλόγως τη συναυλία. Όσα βίντεο και να δει κανείς , όσα λόγια και αν αρπάξει δεξιά αριστερά , καμμιά φορά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταλάβεις τη συνέβη σε νύχτες σαν και αυτές παρά αν μετανιώνεις που τις έχασες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s