Η Επιστροφή Της Μαντουμπάλας

1. Intro.
Τι κι αν ο Χάρρυ το έδωσε με σατιρικό τρόπο (αυτή είναι σάτιρα, όχι τα γκαραγκιοζιλίκια του Λαζόπουλου), αυτή είναι η Ελλάδα: σχιζοφρενική, αλληθωρίζουσα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, που δε μπορεί να βγάλει από μέσα της το Μωάμεθ το Β’ τον Πορθητή αλλά τον έντυσε με Armani αγορασμένο με πιστωτική, που βλαστημάει την κακιά τουρκιά που της φταίει για όλα, αλλά την κουβαλάει σε κάθε κύτταρό της και που καμώνεται πως είναι Ευρωπαία. Αμέτρητα συρρέοντα πλήθη ξελιγωμένων φουσκώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες και τα σκυλοδάνειά τους μόνο και μόνο για να κάνουν “σαματά” για καμιά βδομάδα και να ρίξουν μια γκόμενα που μόλις ανακαλύψει ότι όλα αυτά είναι δανεικά θα την κάνει, και μετά τρέχουν μυξοκλαίγοντας στον Αυτιά για να τους σβήσει τα χρέη. Κλάψα για τη γκόμενα, κλάψα και για τα χρέη, κλάψα το εθνικό μας σπορ. Και όλα αυτά γιατί? Γιατί ο Έλληνας, και καλά, είναι γλεντζές, αυθόρμητος, φιλότιμος, και άλλες τέτοιες μαλακίες στο τετράγωνο. Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει, αλλά σφαλιάρα και σβερκιά να τρώει μονάχα ξέρει. Αρπάτε έναν Αλμούνια στο κεφάλι τώρα για να ησυχάσετε. Θέλει να γίνει σαν αμερικάνος αλλά τ’ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος όπως λέει κι ο Τζίμης. Η Κατίνα έγινε Τίνα αλλά κατά βάθος παρέμεινε Κατίνα. Έλληνες “καλλιτέχνες” κάνουν “διεθνή” καριέρα στην …Τουρκία, τη Συρία και το Λίβανο αλλά στη Δύση γελάνε μαζί τους και τα τσιμέντα.
Κι έτσι η μεγάλη στιγμή ήρθε. Το τρίο του αίσχους και της απόγνωσης (Loan Me A Dime, Santa Carol, Arturo Bandini) έκανε για μια ακόμη φορά το θαύμα του. Σ’ ένα ατέλειωτο τριήμερο μαρτύριο έρχεται να βάλει σε τάξη τα πράγματα καταγράφοντας το απόλυτο soundtrack της κλάψας με όλες του τις συνιστώσες. Σκυλέ, ζεϊμπεκιές, νέο κύμμα (μόνο Βιολάρη δεν είχε) και ολίγη από Αλεξίου, για να μην ξεχνιόμαστε, παρελαύνουν υποδειγματικά. Ελληναράδες το back to mono σας ξελάσπωσε πάλι. Κι από κοντά ο γράφων, τελών εν vertigo κλείνει τη σεμνή τελετή ταπεινωμένος και γιαουρτωμένος. Έτσι κι αυτή εδώ η ρημαδοσυλλογή παραπαίει ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, τη γελοιότητα του Πιλάλα και την ειλικρίνεια του Ρεπάνη, τη φλωριά του Μπίγαλη και τη μαγκιά του Κοντογιάννη. Ε, ναι λοιπόν, αυτά μου μείνανε σε μια playlist περίπου 60 λεπτών για να φτιαχτεί μια εξηντάρα κασέτα χωρισμένη σε σκυλέ side και pop side.

2.  Ευρωνταλκαδιάρικο.
Τραγούδι αντιπροσωπευτικό του δίσκου “Πατάτες” του 1981, την πιο κολοσσιαία στιγμή της νεοελληνικής σάτιρας. Στο τέλος ο Στελάρας δια στόματος Χάρρυ Κλυνν ξεσπάει: ΓΟΥΙΔ ΑΟΥΤ ΓΙΟΥ ΑΪΜ Ε ΜΠΙΓΚ ΖΙΡΟ ΜΩΡΗΗΗ!!!  Στίχοι Γιάννης Κακουλίδης, μουσική Γιώργος Κιρμιζάκης.  Τραγούδι αντιπροσωπευτικό και για την σχιζοφρένεια αυτής εδώ της συλλογής.

3. Η Μπετονιέρα.
Απ’ το ντεμπούτο του Ζωρζ Πιλαλί “Επιθυμία” του 1982, που τα παίρνει όλα αμπάριζα και δε σέβεται τίποτα. Στίχοι-μουσική δικά του, δεν μπορεί παρά να μιλάει για τη ρημάδα την ταξικότητα που ταλάνισε την Ελλάδα δεκαετίες ολόκληρες, φιλτραρισμένη με το απαραίτητο αναφιλητό. Η αρχόντισσα και η εκδίκηση του μάγκα με το τρίκυκλο.

4. Άπονε.
Η Μαρθούλα στα καλύτερά της, με βυζί φυσικότατο αλλά καλύτερο από κάθε άλλο σιλικονιασμένο που μπορεί να φανταστείς, γανιάζει στο κλάμα και μεγαλοπιάνεται σαν σταρ του σινεμά παρατώντας τον άντρα της, την οικογένεια, το υφασματάδικο, την καμαρούλα μια σταλιά. Απ’ την ταινία (ταινία….λέμε τώρα) “Το Ανθρωπάκι”, στίχοι-μουσική σιγά μην ήξερα, και καλύτερα, μιας και ετούτο εδώ το αίσχος ευτυχώς δε δισκογραφήθηκε ποτέ. Κατευθείαν ριπαρισμένο απ’ την ταινία με τα απαραίτητα σχόλια των θαμώνων του σινεμά που η Κικίτσα κάνει πρεμιέρα.

5. Ο Ψαράς.
Η πρώτη εκτέλεση του 1946 τραγουδισμένη απ’ τον Στράτο Παγιουμτζή. Στίχοι-μουσική Γιώργος Μητσάκης, αυθεντικός και Γαύρος μέχρι κόκκαλο. Θολούρα καθώς η βελόνα του γραμμοφώνου ξύνει το κεραμίδι, φωνή απ’ το πηγάδι, ενορχήστρωση λιτή και πάνω απ’ όλα μια ανάταση και μια αξιοπρέπεια: ο ψαράς δεν ντρέπεται που είναι ψαράς. Σε όσες δεν αρέσει φάτε απ’ τα ιχθυοτροφία.

6. Σουξεδιάρικο.
Ο Μέγας Ρασούλης στο στίχο, ερμηνεία απ’ τον Δημήτρη Κοντογιάννη, τον καλύτερο εν ζωή λαϊκό τραγουδιστή, τώρα που έφυγε και ο Σερ.
Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλλας, στο λοφάκι της Καστέλλας
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα, κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα.

Η καλύτερη περιγραφή της γυναικείας ομορφιάς, απ’ το δίσκο “Τα Δήθεν” του 1979.

7. Η Διπρόσωπη.
Σβήσε με κυρά μου απ’ τα τεφτέρια σου
κι άντε ν’ ανταμώσεις τώρα τα ταίρια σου.

Είναι απίστευτο πως αυτό το ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ γράφτηκε από γυναίκα. Όχι όμως μια οποιαδήποτε γυναίκα αλλά την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου με πολλά κιλά αρχίδια μέσα στη φαρδιά της βράκα. Στην πρώτη εκτέλεση απ’ τον Αντώνη Ρεπάνη, σε μουσική του ίδιου στα 1972.

8. Εσύ Που Ήσουνα.
Στην εκτέλεση του Σπύρου Δημητρίου φυσικά, απ’ το “Όλα Είναι Δρόμος”, live ανταπόκριση από Βιετνάμ. Ο τύπος το τραγουδάει σαν καθαρόαιμο ντόμπερμαν αποδεικνύοντας πως το πραγματικό σκυλάδικο ζει πλέον μόνο στην επαρχία (όπου νά ‘ναι πεθαίνει κι εκεί) και μπροστά του ο Χριστοδουλόπουλος που είπε το original (απ’ το άλμπουμ “Πήγαινέ Με Πάλι Πίσω Ταξιτζή”, 1992) μοιάζει με κανίς. Στίχοι Πάνος Φαλάρας, μουσική Μάκης Γιαπράκας. Δεν έχει δισκογραφηθεί, όλος ο κόσμος το ψάχνει.

9. Ντόλτσε Βίτα.
Ο άρχοντας Σπύρος Ζαγοραίος με μια καλπάζουσα ρυθμ σέξιον από πίσω του και μ’ έναν αέρα τζεντλεμανίστικο αλλά και συναισθηματικό ταυτόχρονα, εντελώς χαρακτηριστικό του στυλ του. 1963 η χρονιά, η Δύση κυριεύει την κοσμική Αθήνα, ο Μέγας Χιώτης έχει βάλει την τέταρτη χορδή στο μπουζούκι κάνοντάς το πιο δυτικότροπο και η Ντόλτσε Βίτα γίνεται το μότο των κοσμικών κυριών της Αθήνας. Στίχοι Κώστας Βίρβος, μουσική Θόδωρος Δερβενιώτης.

10. Γέλα Κυρία Μου.
Κώστας Καφάσης ο απόλυτος one hit wonder μαζί με τον Κόλλια και το Σαλάμπαση. Το μπάσσο κεντάει, η ντραμς σέρνεται στην ομίχλη και την καταχνιά, το αρμόνιο δίνει το ύφος των seventies. Μουσική Τάκης Μουσαφίρης, στίχοι Κώστας Ψυχογιός απ’ το ομώνυμο ντεμπούτο του στα 1975.

11. Φύγε.
Ο Βουτσάς θολώνει με τα κάλλη της Ελένης Ερήμου, το “αλκοολούχον ύδωρ φτιαγμένο εκ γλεύκους και κριθής” του την έχει δώσει κατακέφαλα, οι εικόνες μπερδεύονται και στριφογυρίζουν, τα χρώματα γίνονται ήχοι και το αντίστροφο και οι Charms του σφυροκοπούν στ’ αυτιά το ντελιριακό soundtrack του έρωτα που τον έχει τυλίξει σαν ιστός αράχνης. Το φαζάρισμα στην κιθάρα και το vox στέλνουν για ύπνο τη μισή west coast ψυχεδελική σκηνή των sixties αλλά στο τέλος ο δασκαλάκος αποδεικνύεται λεβεντιά, σε μια ακόμη ταινία απ’ αυτές που πρέπει να απαγορευτούν με προεδρικό διάταγμα. Στίχοι Κώστας Τσερώνης, μουσική Πέτρος Πολλάτος, χρονιά 1970.

12. Εσένα Θέλω Μόνο.
Δεν μπορώ να το ξεχάσω μιας και αυτό μαζί με το επόμενο τα χόρευα σε αποκριάτικα πάρτι στο δημοτικό μαζί με τα παπάκια. Τριάντα χρόνια πίσω ένα ακόμα δυτικό φρούτο, η Ντίσκο, έρχεται να ξαναδιαβρώσει την “αγνή ελληνική μας μουσική”. Διασκευή του “Cuba” των Gibson Brothers του 1978 με ελληνικούς στίχους απ’ το δίσκο του Λάκη Τζορντανέλι “Τζένγκις Χαν” του 1979.

13. Στη Ντισκοτέκ.
Στίχοι-μουσική Κώστας Τουρνάς. Το απόλυτο ντισκόβιο ελληνικό hit της εποχής είναι ένα σούπερ τραγούδι που με οδηγεί στον όλεθρο και την καταστροφή με το επόμενο καθιστώντας με στόχο για το φεστιβάλ ντομάτας της Παμπλόνα. Φυσικά τα Ημισκούμπρια τό ‘καναν σαν τον κώλο τους.

14. Ρίνα, Κατερίνα.
Ο κατσίφλωρας Μπίγαλης στην εποχή της μεγάλης του ακμής ανατρέπει τα δεδομένα:
μ’ ένα μπλουζ συντροφιά ξημερώθηκε πάλι κι η αιτία είναι πάντα αυτή,
που τον βρίσκει η αυγή νά ‘χει κάνει κεφάλι
, με τί λέτε εσείς …..:
Μην είναι με μαύρο? Μην είναι με ξίδια? ΟΟΟΧΙ!!! ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΤΟΥ ΜΙΣΣΙΣΙΠΗ!!!!!!! (ναι, ναι, όπως τ’ ακούτε, αν έχεις το θεό σου!!!). Οι πιτσιρίκες τους λάτρεψαν, τι τραβήξαμε εκείνα τα χρόνια (τέλη 80ς-αρχές 90ς) και τι Μπίγαλη, Ρακιτζή, Κορκολή και Αλέξια φάγαμε στο κεφάλι δε λέγεται ούτε και περιγράφεται!!!

15. Μην Της Το Πεις.
Ο Τουρνάς στην καλύτερη στιγμή του σε λιγότερο από τρία λεπτά σ’ ένα κολληματικό hit που δε θες να τελειώσει. Ρέουσα ελληνική ηλεκτρική ποπίλα, το απαραίτητο σόλο στην κιθάρα, κουπλέ και ρεφραίν που δεν μπορείς ν’ αποφασίσεις ποιο είναι καλύτερο από τ’ άλλο.  Απ’ το “Χωρίς λόγια” του 1981.

16. 10000 Watt.
Για σένα με τα μαύρα τα στρας και τα καρφιά
τ’ αγκάθινο στεφάνι τα ρέϋμπαν γυαλιά
για σένα άγγελέ μου θα βγω στο Γολγοθά
να κάνω συναυλία με γυφτολαϊκά.

Τι γελάτε ρε ζώα αν δεν είναι αυτό τραγούδι αγάπης τότε ποιό είναι? Σε live εκτέλεση απ’ το δίσκο Hardcore του 1985, καλύτερη απ’ τη studio version.

17. Χριστίνα.
Οι ξεχασμένοι Tabula Rasa, απ’ τη συλλογή της Wipe Out “Rock’n’Roll Βοήθειες” του 1995, σφαιράτο hardcore, κιθάρες λες και περίσεψαν απ’ το Youth Of America των Wipers. Τι άλλο να σου πω ρε Χριστίνα, το παιδί του λαού είμαι τελικά!!!

18. Στο Άδειο Μου Πακέτο.
ΟΚ το original είναι εντελώς classic αλλά επειδή με πρόλαβε ο Loan εδώ απ’ τη Sunny Μπαλτζή. Αν δεν σας αρέσει πηδήξτε το (και το τραγούδι και τη  Sunny).

19. Μαίρη.
Μικρό, ραπαριστό, τρυφερό, μοναχικό. Η μόνη στιγμή στην ιστορία της μουσικής που τα μπιπ κάνουν ένα τραγούδι να είναι καλύτερο απ’ το αν ήταν αλογόκριτο. Ο Χάρρυ σε σούπερ φόρμα, απ’ το δίσκο “Μαλάκα…Πιο Μαλακά” του 1984. Ότι πρέπει για κλείσιμο.

Bonus video.

Αν θέλει κανείς να αναζητήσει τις ρίζες της ελληνικής μουσικής κλάψας που σχετίζεται με τούτο εδώ το αφιέρωμα,   πρέπει να ταξιδέψει στη μακρυνή Ινδία και το εξωτικό Bollywood των fifties. Τόνοι και τόνοι δίσκων με ινδικά hits της εποχής έρχονταν στην Ελλάδα, τα δικά μας ξεφτέρια τους έβαζαν ελληνικούς στίχους και τα πουλούσαν για δικά τους καθώς σπάνια ανέφεραν στο label τους original δημιουργούς (για να μην πω ποτέ). Άει σιχτίρ τουρκόγυφτοι!!! Το φαινόμενο εξελίχτηκε σε τέτοια μάστιγα, με το εθνικό μας ντουέτο Στελάρας-Μαρινέλλα να πρωτοστατεί ερμηνεύοντας πολλά απ’ αυτά. Είναι απίστευτο το πόσα γνωστά ελληνικά hits που ξέρουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά προϊόντα ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΗΣ ΚΛΕΨΙΑΣ των ινδικών original.
Ανάμεσα στα αμέτρητα παραδείγματα όμως ένα στέκει αγέρωχο ως κωρωνίδα και ακρογωνιαίος λίθος των “Ινδοπρεπών”, όπως ονομάστηκαν: το “Duniya Mein Hum Aaye” που τραγούδησε η Lata Mangeshkar απ’ την ταινία “Mother India” του 1957 με πρωταγωνίστρια την Ινδή σταρ Ναργκίς. Η ταινία έσπασε ταμεία και στην Ελλάδα με τον άσχετο και για γέλια ελληνικό τίτλο “Γη Ποτισμενη με Ιδρωτα” (τό ‘χει δει κι ο πατέρας μου όταν πήγαινε Γυμνάσιο στη Λειβαδιά). Το σκηνικό προσφέρει άφθονο γέλιο: φτώχεια καταραμένη, πείνα, βρώμα, ψείρες και των γονέων. Μιλάμε για τέτοια φτώχεια που δεν είχανε ούτε βόδια να οργώσουν το χωράφι και ζεύανε τα πιτσιρίκια τους. Όσο για το τραγούδι, ναι, καλά το γνωρίσατε είναι το περιβόητο “Καρδιά μου Καημένη” με πρώτη εκτέλεση του Διονυσίου το 1960 και διασκευή (και καλά) του Μπάμπη Μπακάλη.

Για τους πιο περίεργους μερικά links, όχι τίποτ’ άλλο αλλά για να ξέρετε από που βαστάει η σκούφια σας:
http://www.musicmirror.gr/php/articles.php?lng=gr&pg=132
http://www.musicmirror.gr/php/articles.php?lng=gr&pg=130
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=103433&ct=47&dt=27/09/1998

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s