V/A Light: On The Southside (Numero Group)

Κατεξοχήν στοιχείο θεμελίωσης και νομιμοποίησης της Δημοκρατίας, η λαϊκή βούληση, υπερβαίνει τη νομική τυποποίηση και τις συνταγματικές επιταγές, τουλάχιστον ως προς την έντασή της. Κι όμως χειραγωγείται, άλλοτε προκατειλημμένη κι άλλοτε στρεβλή, παραβιάζοντας, λανθάνοντας, παρασύροντας σε κρίσεις με την ώθηση απ’ το ρεύμα του συρμού κι απ’ τις μεσοβέζικες ρητορικές πειθούς. Κάπως έτσι διαλέγει φαιδρούς πολιτικούς εκπροσώπους, λατρεύει λειψούς καλλιτεχνικούς «εκφραστές», επιλέγει εύκολα ανγνώσματα, συχνάζει σε εφήμερα στέκια, στήνεται κι απ’ τις δύο μεριές.

Η όψιμη λαϊκή βούληση λέει πως δεν έχει χρόνο, δεν προλαβαίνει να αρπάξει λίγο απ’ όλα, λέει πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι απλούστατα “for free” γιατί δεν έμαθε, ή έστω δεν είχε τη συναίσθηση, πως είναι να μην έχεις αλλά να δίνεις. Και κυριολεκτικά δε θα έδινε μια δεκάρα, ένα τέταρτο ή ένα δολάριο, για να ακούσει ένα, έστω και φανταστικό, jukebox από εκείνα που τη δεκαετία του ’70 στέκονταν πλάι στα μηχανήματα που ξέρναγαν πακέτα τσιγάρα και γέμιζαν τις νύχτες του Chicago. Ο Muddy Waters όταν έπαιζε στο Chicago, έλεγε πως ήθελε να παίζει έτσι όπως ήταν τα blues όταν οι μουσικοί τους δεν είχαν δράμι στην τσέπη, κι όταν άλλοι στη θέση τους, είθισται λευκής απόχρωσης, έπαιζαν τις μουσικές τους και φούσκωναν τα πορτοφόλια τους.

Κι όμως αυτός, και άλλοι σαν εκείνον, η Koko, ο Wolf, ο Buddy κι ο B.B., ο Otis κι ο Magic, έπαιζαν στα μαγαζιά του Chicago όταν δεν είχαν μία. Στο High Chaparral, στο 1125 Club, στο Turner’s και στο Pepper’s Hideout στη νότια πλευρά της πόλης. Ιδρυτής του τελευταίου, ο Johnny Pepper που το είχε ανοίξει απ’ το ’56 σε άλλο μέρος, το μετέφερε μια φορά, ώσπου να καταλήξει στη South Cottage Grove Drive. Τις Δευτέρες, ο πρεζέμπορας, ιδιοκτήτης label και χρόνια μετά αιδεσιμότατος, Little Mack Simmons έπαιζε με τη φυσαρμόνικά του, κι έμελλε να γίνει και συνιδιοκτήτης της οριστικής τοποθεσίας του club του Pepper. Γι’ αυτό και στο δεύτερο όροφο του κτιρίου, κότσαρε ένα στούντιο με τ’ όνομά του, έχωσε και τα γραφεία του label του και της PM, ενώ δεν παρέλειψε να δώσει χώρο και στην εταιρία διανομής R.E.W. χώρο δράσης.

Κάπως έτσι, η πενηντάρα Arelean Brown τραγούδησε το “I Am A Streaker”, κάνοντάς το να πουλήσει 78000 κόπιες, η R.E.W. έσπρωξε το “This Is My Prayer” της Lady Margo, έβγαλε τον εκπεσόντα χριστιανό Artie White και τον αργότερα διάσημο, στην εκεί σκηνή, Bobby Rush, ενώ ο μετέπειτα πιανίστας του Wolf, Detroit Jr., κι η σύζυγος του Otis Spann, Lucille, έκαναν το δικό τους ξεχωριστό πέρασμα απ’ το Pepper’s κι απ’ τα άλλα club της πόλης. Η Slim Willis Band, μια βραχεία ορχηστρική εκτέλεση του “Is It Because I’m Black” του Syl Johnshon, o Willie Williams, ο Little Ed, o Ricky Allen, o Hugh Hawkins, και κάμποσοι ακόμη έπαιξαν στο club τη δεκαετία του ‘70, την ίδια στιγμή που η Simmons όρθωσε ανάστημα κι έφτασε να κυκλοφορεί δίσκους του Fenton Robinson. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας το club, μαζί με τα blues του Chicago άρχισαν να αργοπεθαίνουν. Κάποιοι καινούριοι στην ιστορία, παρέπεσαν λόγω κακού συγχρονισμού, άλλοι πέρασαν την πόρτα των σαββατιάτικων νυχτών αλλά λίγος κόσμος κοινώνησε μαζί τους.

Η Numero Group γέμισε ένα φανταστικό jukebox με τις μουσικές εκείνων των ημερών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Μαζί με αυτό έφτιαξε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του Michael L. Abramson απ’ όταν μπαινόβγαινε στο Pepper’s Hideout, κι έβαλε τον Hornby να κάνει μια εισαγωγή στην οποία συμπεραίνει πως σ’ αυτά τα ασπόμαυρα καρέ, ανάμεσα στα γέλια και τη μουσική, το μεθύσι και τον χορό, τα όμορφα σφιχταγκαλιάσματα, τις ξεπεταγμένες και τις ντροπαλές, τους νταβάδες και τους πιτσιρικάδες, την πρέζα και τα τσιγάρα, η κατανόηση της θνητότητας εκκινά απ’ τα κάδρα και φτάνει σε μια προσωπική συνειδητοποίηση.

Διότι, όπως σημειώνει, εκείνη η μικρή γωνιά του κόσμου, όπου το ηλικιακό ταβάνι για τους αφροαμερικανούς ήταν τα 60, σήμαινε και σημειολογεί πολλά για ένα πολύ μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Που, αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη, αργοπεθαίνει κι αυτό με τη σειρά του με τον τρόπο που εκείνα τα blues ξεχάστηκαν χάριν λαϊκής βούλησης.

Υγ. Στις πρώτες κόπιες του lp που έχουν πια παρέλθει, υπήρχε ένα bonus single και ένα ξεχωριστό υπογεγραμμένο καρέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s