Vic Chesnutt RIP (1964 – Χριστούγεννα 2009)

Γεννημένος το 1964, υιοθετημένος. Μετακομίζει στην Georgia στα πέντε του, αγαπημένο του τραγούδι το Kaw-Ligaτου Hank Williams, ξεκινά να γράφει τραγούδια, ο παππούς του έπαιζε κάντρι κιθάρα κι έφτιαχνε κομμάτια καθώς η γιαγιά του φτιασίδωνε τους στίχους, αγαπημένο του τραγούδι το Garden Party του Rickie Nelson, ξεκινά να παίζει τρομπέτα στην ηλικία των εννιά, μέντοράς του ο Randy Edgar, αγαπημένα του τραγούδια τότε το Night the Lights went out in Georgia του Bobby Russell, το Delta Dawn τραγουδισμένο από την δεκατριάχρονη τότε κορίτσι θαύμα, Tanya Tucker καθώς και το The Night Chicago died των Βρετανών Paper Lace. Στην ηλικία των δεκατριών νιώθει την ανάγκη ν’ ακούσει rock n’ roll. Κατέβηκε στην πόλη με λίγα δολάρια στην τσέπη κι αγόρασε το Sgt. Peppers, μαζί μ’ αυτό κι ένα γιουκαλίλι. Ήταν δεκαπέντε χρονών. Έμαθε να παίζει τα τραγούδια των Beatles, του Leonard Cohen, του Bob Dylan. Ένα χρόνο αργότερα παίζει την τρομπέτα του σε μια μπάντα που κάνει μόνο διασκευές και όλοι είναι 15 χρόνια μεγαλύτεροί του. Το συγκρότημα λέγεται Sundance. Οι θετοί γονείς του τα Χριστούγεννα του 1980 του αγοράζουν μια κιθάρα για να λαγιάσουν τον πόνο του αφού είναι συγκλονισμένος από την δολοφονία του Lennon. Για πρώτη φορά τραγουδά πάνω στη σκηνή με τους Sundance και λέει το Whip It των Devo. Συνεχίζει να λυσσάει για την μουσική. Velvet Underground, King Crimson, γράφει κασέτες με δικά του τραγούδια, στα δεκαεφτά του «συναντά» τον Johnny Cash, και λίγο πριν την αποφοίτησή του όλη την φουρνιά του punk. Jam, Nick Lowe, Clash, Sex Pistols. Στο κολέγιο παίζει κιθάρα σε μια μπάντα που λεγόντουσαν Random Factor, είναι support σε άλλα κολεγιακά συγκροτήματα, απολύεται γιατί αρνείται να φορέσει ηλίθια πουκάμισα, ξεκινά καινούργια μπάντα παίζοντας πλήκτρα αυτή τη φορά σε industrial electronica ντουέτο. Το 1982 βλέπει τους Public Image Ltd, τον βρίσκει το αναθεματισμένο αυτοκινητιστικό δυστύχημα και μένει ανάπηρος, δεν θα μπορεί πια να παίξει κιθάρα ή τρομπέτα όπως του λένε τότε οι γιατροί. Εκείνος καθηλωμένος γνωρίζει έναν ολόκληρο διαφορετικό κόσμο κατανόησης της μουσικής. Πουλάει την τρομπέτα και αγοράζει ένα synthesizer. Γράφει ανέστια και «άδεια» ποπ τραγούδια. Αρχίζει και πάλι μ’ ανείπωτο πείσμα να γρατζουνάει τις χορδές της κιθάρας του. Αγοράζει  και καταβροχθίζει ολόκληρες βιβλιοθήκες μοντέρνας ποίησης καθώς και κλασσικά λογοτεχνικά έργα. Steve Smith, Wallace Stevens, Kafka, The Great Gatsby, τον Φύλακα της Σίκαλης του Salenger και μια ζήση καινούργιας τέχνης μπαίνει μέσα του καθώς τα τραγούδια του λειτουργάνε σε μια ώριμη στροφή. Μετακομίζει στην Αθήνα της Georgia και διαβάζει Αγγλική λογοτεχνία. Πάνω στο από τότε δεύτερο σώμα του, το αναπηρικό καρότσι, μπαίνει για τα καλά σ’ έναν μποέμικο τρόπο ζωής. Κάποια βραδιά τραγουδά σ’ ένα πάρτι και η Deanna Varagona των Lambchop αφού τον ακούει του κλείνει για την επόμενη νύχτα μια συναυλία support. Ξαφνικά γίνεται σόλο τραγουδιστής ανοίγοντας live για τοπικά συγκροτήματα. Αγαπημένη του μπάντα είναι οι Roches. Ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Νέα Υόρκη. Χέρια και πόδια παραλύουν και μετά από άλλη μια εγχείρηση δεν μπορεί να παίξει κιθάρα. Έτσι λένε τουλάχιστον. Μαθαίνει ότι ο παππούς του πεθαίνει και συμμετέχει σε μια τοπική μπάντα που παίζει folk – rock με το όνομα La-di-das. Ακούει Butthole Surfers, Husker Du και πάει λέγοντας, παρατάει τους La-di-das, την φολκ μουσική της Georgia και την χορευτική κοινωνία. Γράφει το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο «Little» και είναι το 1990 καθώς πεθαίνει ο πατέρας του και φεύγει για Καλιφόρνια. Συναντά τους Harry Dean Stanton, Victoria Williams, Giant Sand, Bob Neuwirth, Van Dyke Parks καθώς και άλλους. Παντρεύεται την μέχρι τώρα σύζυγό του και μπασίστρια των δίσκων του Tina Chesnutt. Πεθαίνει η γιαγιά του όπου και είναι αφιερωμένο ένα τραγούδι στον στερνό του δίσκο. Κάνει περιοδεία και ανοίγει τις συναυλίες του Bob Mould, δισκογραφεί το «West of Rome», συνεχίζει περιοδείες με την Victoria Williams ανοίγει τα live των ξεχασμένων Soul Asylum και των θημημένων Goo Goo Dolls, ηχογραφεί το «Drunk» και πεθαίνει η μητέρα του. Μέσα σ’ έναν πανικό φτιάχνει τους Brute και γράφει μέσα στα χρόνια δυο δίσκους. Το Nine High a Pallet το 1995 και το Co-Balt εφτά χρόνια αργότερα. Όταν το ημερολόγιο δείχνει 1995 κάνει έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του. Το Is the Actor Happy? είναι ένα από τα πιο αδικημένα άλμπουμ εκείνης της χρονιάς. Νυστέρια και πάλι στο κορμί του, αφόρητοι πόνοι, πολλά χάπια, πολύ αλκοόλ, κατάθλιψη και δημιουργία, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει τα πάντα. Ευρωπαϊκή περιοδεία και βλέπει την Nina Simone ζωντανά, χαράζεται για πάντα μέσα του, συναντά την Joni Mitchell και νιώθει μια τεράστια γαλήνη. Κυκλοφορεί το «About to Choke» κι ένα χρόνο αργότερα τραγουδά με τον φίλο του Michael Stipe το συγκινητικό Injured Bird για το soundtrack της ταινίας The End of Violence. Ακολουθεί ο έκτος προσωπικός του δίσκος «The Salesman and Bernadette». Συναντά τον ποιητή στιχουργό, φιλμογράφο και άλλα πολλά, Kevin Coyne. Παίζουν μαζί βραδιές ολόκληρες και στα εγκαίνια της φετινής δεκαετίας που φεύγει σε λίγες μέρες βγάζει το  «Merriment». Μια χρονιά αργότερα το «Left to his Own Devices» και αφού πρώτα έχει πει μερικά τραγούδια για το soundtrack της ταινίας του Gary Hawkins, The Rough South of Larry Brown. Ακολουθούν χρόνια άκρως δημιουργικά, κάνει τις παραγωγές στα δυο πρώτα άλμπουμ της ανιψιάς του Liz Durett, ενώ συνεργάζεται και με τον μεγάλο μουσικό παραγωγό Hal Wilner υπεύθυνο για πολλά tribute albums μεταξύ αυτών και το στερνό Rogue’s Gallery: Pirate Ballads, Sea Songs, and Chanteys. Συμμετέχει στο επετειακό live για τα Trinity Sessions των Cowboy Junkies τραγουδώντας το Postcard Blues, ηχογραφεί τα Silver Lake και Ghetto Bells και εμφανίζεται στο γνωστό σώου του Craig Kilborn για την τηλεόραση του Cbs. Τα τελευταία τρία χρόνια της δεκαετίας βγάζει τις καλύτερες δουλειές της ζωής του. Μέσα στο ρημαδιασμένο Hotel2Tango της constellation records και θρονιασμένος για πάντα στην μοίρα του αντάμα με τους Silver Mount Zion, κυκλοφορεί το North Star Deserter το 2007 και λίγους μήνες πριν κλείσει η χρονιά, η δεκαετία και η ζωή του βγάζει το φετινό At the Cut αφού πρώτα είχε προλάβει να τραγουδήσει ίσως τα καλύτερα τραγούδια του Dark Night of the Soul στο project πόνημα του Dangermouse….

Μια ζωή σακατεμένος, καρφωμένο το σώμα του, σε μια αναθεματισμένη αναπηρική καρέκλα, μ’ εκείνον να το βάζει πείσμα να ξαναπιάσει κιθάρα, να πει τα τραγούδια του, να δημιουργήσει αυτό που μόνον εκείνος ήξερε. Η Patti Smith ένα βράδυ βρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο μαζί του. Είπε πως ήταν ένα παιδί κι ένας γέροντας την ίδια ακριβώς στιγμή, ένας άνθρωπος παρών και απών. Παραμονή των Χριστουγέννων έπεσε σε κώμα μετά από υπερβολική κατανάλωση μυοχαλαρωτικών χαπιών. Οι πόνοι στο κορμί του ήταν ανυπόφοροι. Άφησε ένα σημείωμα να καλέσουν την φίλη του Kristin Hersh. Εκείνη ανακοίνωσε την απόπειρα αυτοκτονίας. Την ημέρα των Χριστουγέννων ο Vic Chesnutt άφησε την τελευταία του πνοή σ’ ένα νοσοκομείο μην νιώθοντας πόνο πια. Ένα σημείωμά του έγραφε για την γυναίκα του:

Tina Chesnutt needs all the love you can send her right now…

Τίποτε άλλο ΤΕΛΟΣ

Αντίο αγαπημένε Vic…ακόμη δεν μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα για σένα…

by Arturo Bandini

Advertisements

3 responses to “Vic Chesnutt RIP (1964 – Χριστούγεννα 2009)

  1. «The courage of the coward
    greater than all others»
    (Frank Norris – «McTeague»)
    A scared cat’ll Scratch ya
    if you back him in a Corner
    I Am a Coward
    «Courage born of despair and Impotence»
    (Joseph Roth – «Radetzky March»)
    submissive Dogs can lash Out in fear
    and be Very, very Dangerous
    i am A coward

  2. Άλλος ένας Μεσσίας που το ροκ «είχε ανάγκη».
    Ξαφνικά θα δούμε τα αλμπουμ του απο κει που πέρναγαν απαρατήρητα να γίνονται το κέντρο του ενδιαφέροντος.
    Γελασα πικρά όταν θυμήθηκα ένα επεισόδιο του MUPPET SHOW όπου ο Γκονζο τραυματίζεται με τη μοτοσυκλέτα και τρεχουν τριγύρω του οι γκομενες για αυτόγραφα…»αυξήθηκε η δημοτικοτητά μου…ισως θα πρέπει να σκοτωθώ την άλλη φορά?»αναρωτήθηκε ο φίλος μας.
    Μετα τον Elliot Smith ο Vic…παραείναι σκληρή η μουσική βιομηχανία και ο κόσμος γενικότερα για τέτοιου είδους καλλιτέχνες.
    Καλό ταξίδι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s