Μια ελληνική hip hop ιστορία αφορμή για…Blakroc “s/t” (V2)

Πάνε χρόνια από τότε. Στην πλατεία Κοραή, πριν τα Starbucks, πριν τα απέναντι φεστιβάλ της Athens Voice και πριν τα μπουζούκια, το Παιδί Θαύμα των τότε κραταιών ZN παρέα με τον εκπεσόντα Βέβηλο των Βαβυλώνα της Freestyle των Active Member, τραγουδούσαν παρέα για τον εκλιπόντα Πυροβάτη, σε μια σύμπραξη των δύο άτυπων εγχώριων ακτών του ελληνικού hip hop.

Επικοινωνιακά μια τέτοια κίνηση είχε σημασία. Το κοινό διογκώνοταν, η FM records μες στην αντάρα παραλλήλως με το κατ’ ευφημισμόν ελληνικό ροκ, μοσχοπούλαγε, ο πειραιώτικος Atlantis FM δεν προλάβαινε να σηκώνει τηλέφωνα, η αναμόνη φούντωνε όλο και περισσότερο για το fanzine Carpe Diem και τις νέες εκδόσεις του Ιωσηφίδη για το «Χρώμα της Πόλης» στις εκδόσεις Οξύ. Ξερώ πως δε σας ενδιαφέρουν όλα αυτά, αλλά σας τα λέω γιατί κάποιοι υπήρξαν εκεί. Εκεί, όταν βλέπαμε τον σπουδαίο Seen να βάφει για το hip hop φεστιβάλ στο Θησείο, όταν ο Ice-T μιλούσε δεικτικά απευθυνόμενος προς την εγχώρια σκηνή απ’ τη σκηνή του Ρόδον, όταν ο Noiz των Deadlock ήταν στο πίσω δωμάτιο του δισκάδικου 7+7 στο Μοναστηράκι. Εκεί στην μαρουσιώτικη αμερικάνικη αγορά που δούλευε ο Woozy, στα bmx και τις organge fat κεφαλές για τα σπρέυ του Άρη στην Ανδριανού, στο ΑΝ και στο Ρόδον όταν το τιγκάρανε οι TXC και οι Active Member αντίστοιχα, όταν ο Dash αδερφός του MC Yinka τραγουδούσε με τις Παρεμβολές. Εκεί, έναν Ιούλιο εννιά χρόνια πριν, όταν τριγυρνούσα στη Σπάρτη με μια κάμερα για να αποθανατίσω το πρώτο φεστιβάλ της πόλης, όταν κάποιοι φίλοι στήσανε καμβάδες στην πλατεία, φωνάξανε τους FFC και μπάντες απ’ όλη την Ελλάδα, πετυχαίνοντας κάτι πρωτοφανές για μια τόσο μικρή και κλειστή κοινωνία. Να τραβήξουν την προσοχή. Ένας απ’ αυτούς επιμένει ως Anser των underground Flow Job.

Κι αν θέλετε μια σύντομη επισκόπηση, αυτό το «ήμουν εκεί» δεν αποσκοπεί στο να περιαυτολογήσω αλλά στο να σας πείσω πως όλα ήταν ένας μικρόκοσμος που ήξερες τι καπνό φουμάρει ο καθένας. Οι ZN υπήρξαν μια έξυπνη προσπάθεια εγχώριου gangsta rap αλλά ουδεμία σχέση έχουν με το free press credit που παίρνουν σήμερα. Το Παιδί Θαύμα πέταγε επιπόλαιες νεανικές μπαφοκεντρικές κορώνες, ο Εισβολέας των ΑΓ έφτασε να προμοτάρει την Cosmote, η Κυψέλη να παρουσιάζεται ως Bronx, την ίδια στιγμή που οι Terror X Crew περνούσαν απ’ το hardcore παρέα με τους Terminal Curve, στον «Έλληνα που έχεις συνηθίσει» και στις αρχαιοελληνικές διδαχές πλάι σε θεωρίες συνωμοσίας μεταξύ Λιακόπουλου και Άδωνη Γεωργιάδη. Οι Νέβμα αρέσκονταν στο να μεταπηδούν σε στρατόπεδα, κάτι που φάνηκε και στο παρόν με το όψιμο τακίμιασμα πλάι στο Family του Βουρλιώτη, μιας ιδιαίτερης περίπτωσης αντικατοπτρισμού της παρακμής της ελληνόφωνης rap κι ανθρώπου που δείχνει να παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του.

Οι Active Member, εν μέσω μιας άχρονης διαμάχης με τους FFC περί πρωτοπορίας, ακολουθούσαν και ακολουθούν ένα δρόμο συμφωνίας κι ασυμφωνίας με πλήθος σκοτεινών ιστοριών για τη μουσική τους αξία -των samples από δεύτερο χέρι- και την συνειδησιακή τους στάση, τη στιγμή που οι δεύτεροι μαζί με τους Razastarr, ως οι πιο σημαντικές παρουσίες που πέρασαν ποτέ απ’ τη σκηνή, κράτησαν κάποιους πιστούς οπαδούς μέχρι και το μεταίχμιο μιας εποχής, όπου το ελληνικό hip hop κάηκε, μπήκε στην τηλεόραση και τα μπουζούκια, ώσπου να αναγεννηθεί μέσα απ’ τα ραδιοφωνικά hit και τα video clip όλων αυτών τύπων που κούρνιασαν κάτω απ’ τις φτερούγες των G.Through. Κάπως έτσι, σαν εκείνα τα παιδιά στο δημοτικό που έπειτα απ’ την καζούρα παίρνουν την εκδίκησή τους, ο Τάκης Στραβαλέξης παρέμεινε ζωντανός, ο Stavento, οι Professional Sinnerz, ο Stereo Mike και λοιποί αποτελούν την εικόνα της εγχώριας σκηνής. Δίχως αισθητική, στόχο, ταυτότητα, συνείδηση, κόντρα σε ότι γεννήθηκε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, πολλά χρόνια πριν πέσει στα bling-bling, τις γκόμενες και όλες αυτές τις αηδίες.

(Ακόμη όμως και σε περιπτώσεις όπου οι μνήμη ασθενεί και περνά στο ανεκδοτολογικό ντούκου, λησμονείται πως ένα συγκρότημα όπως τα Ημισκούμπρια, πολύ πριν τον κάθε σημαντικό Egon και Votel, αλλά και λογής λογής περιλάλητους, υπερψηφισμένους, εγχώριους, φανταστικούς διαδικτυακούς σαμπλεράδες που χαίρουν μιας αντιμετώπισης λες και έχουν πιάσει τον Shadow απ’ το λαρύγγι, εκείνο το χιουμοριστικό τρίο ήδη κατεργάζοταν τον Σπανό και τον Τουρνά.)

Οι όψιμοι λάτρεις του hip hop, ένθεν κι εντεύθεν, αρέσκονται και γοητεύονται από μια αγοραία αισθητική, χωρίς να εξετάζουν τα πρόσωπα παρά μόνο τα samples, παραβλέποντας την εγγενή έννοια της rap.  Πλάι στα κόκκινα χαλιά, τα χρυσαφικά, και την ghetto καπήλευση, στην αμερικανική rap κάποιοι mainstream και μη ακολουθούν τη δική τους ξεχωριστή πορεία, παραστρατώντας λιγότερο ή περισσότερο στο πλουτίστικο attitude. Ο Billy Danze ένα παιδί απ’ τις συμμορίες του Brooklyn, των M.O.P, που μόλις πήρε ένα sample των Foreigner έκανε το μπαμ, ο τυπικός φιγουρατζής Jim Jones απ’ το Harlem των zeroes και τους Diplomats, ο πολυγραφότατος και μοσχοπουλημένος  Ludacris, η σπουδαία σκεπτόμενη ήρεμη δύναμη με το προσωνύμιο Mos Def, η πάντα πιτσιρίκα Nicole Wray, ο σβέλτος Pharoahe Monch, ο βετεράνος πια Q Tip των πάλαι ποτέ A Tribe Called Quest και οι συνήθεις ύποπτοι Raekwon και RZA παρέα με την αδικοχαμένη φωνή του έτερου Wu Tang, Ol’ Dirty Bastard, βρέθηκαν υπό την επίβλεψη κατά πρώτο λόγο των Black Keys, και κατά δεύτερο του Damon Dash της Roc-A-Fella και του Joel Hamilton, για κάποιες ηχογραφήσεις που διήρκησαν μια εβδομάδα και τέσσερις ημέρες.

Μια σύμπραξη των blues των δύο λευκών και της rap των καλεσμένων τους, δίχως φανφάρες, ασήμια και χρυσάφια, γκόμενες κι επιδειξιομανία. Μιλώντας για την αφραγκία, για τα ghetto και κάθε λογής θεματική υπό ένα και μοναδικό πρίσμα. Νέτα σκέτα όπως οφείλει η rap. Όπως μιλούσαν τα blues.

By Loan Me a Dime…

Advertisements

9 responses to “Μια ελληνική hip hop ιστορία αφορμή για…Blakroc “s/t” (V2)

  1. Γράφεται για όλους αυτούς προκειμένου να τους διακρίνεται μεταξύ τους, κρίνοντας πως αυτό είναι απαραίτητο να γίνει γιατί κάποιες τωρινές συγκυρίες το επιβάλλουν; Και αφού είναι απαραίτητο, έστω για εκείνον που το επιχειρεί, δεν είναι αναγκαίο να το εκφράζει κανείς σαφώς; Ποια είναι η αναμφίβολη προσφορά κάποιων και για ποιους πρέπει να αμφιβάλλει κανείς; Αν για την πολιτική υπάρχει το πολιτικό κόστος, αντίστοιχα τι κοστίζει μια καθαρή γνώμη για τη μουσική;
    Εμείς (και οι όμοιοι μας, λίγοι μείναμε από αυτούς στους πέτρινους κήπους του Copolla) μπερδέυουμε τη γραβάτα με το σώβρακο και έχουμε πάρει την απόφαση να μη φοράμε το ένα από τα δύο!

  2. Ποιοι είναι οι πέτρινοι κήποι του Copolla; Ξέρετε Εσείς; Εμείς; Αυτοί; Η μήπως είναι οι άλλοι, δηλαδή εμείς, αλλά όπως ήμαστε προχθές;

  3. Εσείς γραφεται ή αυτό το οποίο γραφετε?
    Yo! στον Loan me a dime για όλες τις φορές που καθόμαστε και τα συζητάμε αυτά ξανά και ξανά! Και να φανταστείς φίλοι από τότε μου λένε οτι τώρα »η φάση» είναι στα καλυτερά της…
    Ο δίσκος ακούγεται πολύ καλός, back to the roots!

  4. Ομορφα πραματα!
    καλη χρονια φιλε!

  5. Blakroc ta spaneeeee!!! mazi me glukutato mos def…

  6. loan me a dime:καλή χρονιά pan pan! agogo, ta spane indeed!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s