Rowland S. Howard – Pop Crimes (Liberation Music)

Υπήρχαν κάτι άγρια αγόρια κάποτε που στέκονταν δίπλα στην πόρτα, έπιναν κουβάδες αλκοόλ, γέμιζαν ναρκωτικά τα μυαλά τους, γυρνοβόλαγαν στους κακόφημους δρόμους της Μελβούρνης και μέσα σε όλα αυτά έφτιαχναν μπάντες όταν απλά ένα ξεχαρβαλιασμένο σετ από τύμπανα και μια μεταχειρισμένη κιθάρα ήταν αρκετά να ξεβγάλουν τις ανήμερες μουσικές που κινούσαν στις φλέβες τους. Ήταν τα πρώτα χρόνια των ’70 καθώς οι Boys Next Door του Nickolas Edward Cave, του Mick Harvey και του Phill Calvert θα περίμεναν κάποια χρόνια αργότερα να έρθει ένας κιθαρίστας άσχημος στο πρόσωπο μα ευφυέστατος πάνω στο παίξιμο, ώστε να τους φτιάξει έναν αναγνωρίσιμο ήχο που θα έμενε στην ιστορία. Ο κιθαρίστας δεν ήταν κανένας άλλος παρά τον μέγιστο Rowland S. Howard και τα υπόλοιπα από εκεί και πέρα ήταν Γενέθλια Πάρτι και Κακοί Σπόροι που θα έγραφαν μια ακόμη μουσική ιστορία σε μια από τις καλύτερες σκηνές που έμειναν στους καιρούς.

Πέρασαν από τότε 32 ολόκληρα χρόνια και από τη μέρα που ο Howard μπήκε στην συμμορία με τα αγόρια δίπλα στην πόρτα. Η μουσική έκλεισε το ρήμα «αλλάζω» σε όλους τους χρόνους, μα η κιθάρα του παρέμεινε απ’ τις πιο χαρακτηριστικές της Αυστραλέζικη σκηνής. Συμμετείχε σ’ ένα σωρό δίσκους, έγινε κολλητός με το αρπακτικό που ονομαζόταν Lydia Lunch, πένθησε γοερά για τον φίλο του Nikki Sudden κι έμεινε όλα αυτά τα χρόνια ένα καλοκρυμμένο χαρτί που ερχόταν να δώσει βοήθεια όποτε τον ζητούσε ο Mick Harvey. Δέκα χρόνια πριν, κυκλοφόρησε την πρώτη του σόλο δουλειά με τίτλο Teenage snuff film. Ένα φοβερό άλμπουμ που λίγοι άκουσαν και ακόμα λιγότεροι πήραν χαμπάρι. Πριν κλείσει και η προηγούμενη πια ρημάδα δεκαετία, ο Howard έβγαλε τον δεύτερο δίσκο του που έμελλε να είναι και τα τελευταία τραγούδια που θα έλεγε στην ζωή του. Το περσινό πια Pop Crimes ήταν άμεση ανάγκη για εκείνον να ηχογραφηθεί μιας και ο καρκίνος που είχε στο συκώτι είχε αρχίσει να τον καταβάλει και οι μέρες μετρούσαν πια ανάποδα. Τελικά μια μέρα πριν ξεκινήσει μια καινούργια χρονιά γι’ αυτόν, ο Rowland S. Howard έδωσε την τελευταία ανάσα του στην ηλικία των 50, αφήνοντας έναν τίμιο, στερνό δίσκο να μας κάνει παρέα.

Ακούω εδώ και κάμποσες μέρες το Pop Crimes, (ίσως να είναι και ο μοναδικός δίσκος που ακούω τις τελευταίες μέρες), και σκέφτομαι πως αυτοί είναι οι ήχοι και οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν. Που μ’ έμαθαν να ακούω μουσική και να κινάω μαζί τους για έναν δρόμο που δεν καταλαβαίνει από υποταγές και συνθηκολογήσεις. Ακούω το Pop Crimes και σκέφτομαι εκείνους που ξεπουλήθηκαν και κάνουν τον καραγκιόζη όταν δεν μπορούν να προφτάσουν ένα μουσικό τρένο που δεν τους αφορά. Πέφτουν οι πρώτες τρεμουλιαστές νότες στο Life’s What You Make It, (τραγούδι των Talk Talk) και λέω πως αυτό που αγάπησα είναι κάτι ζωντανό και πέρα από χρονολογίες. Παίζει το ομώνυμο Pop Crimes και βρίσκω μια αντρίκεια ξεκάθαρη μαγκιά που ξέρεις πως δεν θα στη φέρει ποτέ από πίσω. Τα μολογάει στο Nothinτου Townes Van Zandt και δεν μασάει μυξοκλαίγοντας σαν επιβήτορας που του πέφτουν τα βρακιά με έναν ακόμη χωρισμό. Τα λέει στο Wayward Man και είναι αυτός και κανένας άλλος. Τελειώνει με το The Golden Age Of Bloodshed και τσουλάς μαζί του μέσα από καπνούς και δυναμικές παλινδρομήσεις για να βρεις κάθε πιθανό κορίτσι που μπορεί να σε αντέξει. Κι εκείνο το κορίτσι το λένε Johnny, είναι μια απιθανότητα και είναι το ναρκωτικό του. Κάπως έτσι με το (I Know A Girl) Called Jonny παρέα με την Jonnine Standish των HTRK ξεκινά το τελευταίο του άλμπουμ ο Rowland S. Howard, φευγάτος πια στα πενήντα του και με μια μουσική ιστορία πολύ σημαντικότερη από πολλές άλλες.

Ακούω το Pop Crimes και πάλι απ’ την αρχή και σκέφτομαι πως όλοι οι μουσικοί ήρωες των νιάτων μας έχουν αρχίσει να φεύγουν ένας ένας. Εμείς μένουμε πίσω και μονάχοι με τους δίσκους τους στα δωμάτιά μας πίνοντας μια μπύρα στην υγειά τους, κάνοντας τα δικά μας μνημόσυνα και ας μην τους γνωρίσαμε ποτέ. Η μουσική τους όμως είναι αυτή που θα μένει πάντοτε, αυτή ήταν που μας μεγάλωσε, μας έμαθε τον σωστό ή και το λάθος τρόπο και μπήκε πάλι πίσω σ’ ένα ράφι περιμένοντας την επόμενη στιγμή. Ο Rowland S. Howard δεν είναι εδώ πια, παίζει ζάρια σ’ έναν άλλο κόσμο με τον κολλητό του Nikki Sudden, κι εκείνος που τους κρύβει τα κόκκαλα μπας και γράψουν άλλο ένα τραγούδι μαζί είναι ο τρίτος της παρέας, Jeffrey Lee Pierce.

So Long Rowland…

favorite track: Nothin’

by Arturo Bandini

Advertisements

One response to “Rowland S. Howard – Pop Crimes (Liberation Music)

  1. Ίσως το πιο ωραίο «αντίο» που διάβασα για το Howard…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s