Chuck Willis “The King Of The Stroll” (Atlantic 8018)

Το σήμα δόθηκε. Έγκυρα εκρήγνυται και με πόδια σαν αλόγου ξεχύνεται προς το νήμα. Δίπλα του κανείς. Σε λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα φτάνει πρώτος, πλήρης αναβολικών, έτοιμος για το βάθρο. Η ύψιστη τιμή του επαγγελματία, του υπεράνθρωπου της εποχής, του ηθικά εκπεσόντος αθλητή. Δίχως υπομονή, με χημική προσμονή, μια μαθηματικής ακρίβειας στέψη.

Η σημερινή πολιτισμική συγκομιδή επιτάσσει ταχύτητα και συγχρονία στις νόρμες της εποχής. Είναι βαριά η ταπείνωση να μην πάρεις πρέφα πρώτος τι συμβαίνει τώρα, διαδικτυακώς δυσβάχτο γεγονός να μην ποντάρεις στην ενδεχόμενη επιτυχία. Πώς να σταθείς ως μουσικολάγνος χωρίς τα δεκαδικά του pitchfork, τους animal collective των πάντων, το καραούλι στο mediafire, τις web εκπομπές στημένες από όσα σου χαρίζει το rapidshare, τα torrents; Πώς να τολμήσεις να αναθεωρήσεις το αξιακό σου σύστημα, με ποιος ξέρει τι κόστος απόλεσης της ιντερνετικής ευζωίας, της επιφανούς πόζας μιας εναλλακτικής αναφοράς, μιας απαραίτητης φωτογράφισης; Ποιος ξέρει πόσο στερημένες της ζωογόνους ματαιότητας θα ξαγρυπνούσαν οι λίστες και τα άκαμπτα κουφάρια τους στα γνώριμα στέκια.

Ένας απ’ τους άγιους βασίληδες που μ’ επισκέφτηκαν- δίχως μπάκα είναι η αλήθεια και με το σκοτεινό μυστικό της κάποιας αραίωσης στο τριχωτό της κεφαλής του να αποκαλύπτεται μιας και του έλειπε ο σκούφος- έχωσε στην κάλτσα μου μια γιαπωνέζικη κόπια του lp του Chuck Willis που περισσότερο τον γνώριζα για την εκτέλεσή του στο C.C. Rider, αυτό το πολυδιασκευασμένο τραγούδι που άλλοι νόμιζαν πως πρόκειται για αναφορά σε κάποιον μπερμπάντη άντρα κι άλλοι θαρρούσαν πως μιλούσε για τις πόρνες ή έστω τα ξεπεταγμένα κορίτσια. Καθώς έπινε, ο άγιος βασίλης, το γάλα του κι έτρωγε τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα, μιλήσαμε για τον Chuck Willis αλλά και για όσα του έγραφα στο γράμμα μου.

Ο Harold Willis είχε γεννηθεί στην Ατλάντα της Τζώρτζια την τελευταία μέρα του Γενάρη του ’28 αλλά πρόλαβε να ζήσει μόλις 30 χρόνια. Τραγουδούσε με μπάντες της περιοχής όταν ο dj “Daddy” Sears τον έκλεισε για λογαριασμό της Columbia. Έκανε ένα single, χώθηκε στην Okeh και λίγα χρόνια μετά έφτασε στην Atlantic, όπου με την εκτέλεσή του, τo 1957, στο C.C. Rider έφερε πανικό με ένα χορό που το όνομά του ήταν stroll.

Κάπως έτσι, κι αναλογιζόμενος την ιστορία του, άρχισα να επαναδιαπραγματεύομαι τις προτεραιότητές μου με τον άγιο βασίλη. Ματαιοπονεί όποιος ξοδεύεται  για να μη του ξεφύγουν το σύγχρονο, το επόμενο, το ενδεχόμενο, ή έστω τα όντως ενδιαφέροντα obscure δισκογραφήματα; Πόσο ακόμη θα αγνοούνται τα sixties και, θεέ μου συγχώρα με, τα fifties; Πόσο on time hype είναι κάποιος δίχως ιστορία;

Μέχρι να φύγει από περιτονίτιδα, ο Chuck Willis, έγραψε τραγούδια σαν το “It’s Too Late” που αργότερα διασκεύασαν οι Otis Redding, Buddy Holly και Roy Orbison και δεν παρέλειψε να σαμπλάρει ο Kanye West, σαν το “I Feel So Bad” που είπε Εκείνος, σαν το “Whatcha Gonna Do When Your Baby Leaves You”.

Έπαψα να κοιτώ το γράμμα μου με τις παιδιάστικες απαιτήσεις κι αναρωτήσεις. Ο Άγιος Βασίλης έλειπε μαζί με τις παραβολές του, την ώρα που έθετα υπό αίρεση τα έως τώρα πεπραγμένα, κάπως μακάρια αμφίβολος για το τι μέλλει γενέσθαι. Ίσως τελικά αυτό το Back To Mono να οφείλει συχνότερη απτή ετυμολόγηση, φροντίζοντας όσο μπορεί να αγνοεί τις έξωθεν καταστάσεις.

Καλή αρχή.

Advertisements

2 responses to “Chuck Willis “The King Of The Stroll” (Atlantic 8018)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s