Δέκα χρόνια σε είκοσι αγαπημένα τραγούδια…από τον Arturo Bandini

Αν με ρωτούσες γιατί κάθομαι ακόμα και φτιάχνω λίστες μουσικές παρ’ όλα τα χρόνια που περνούν από πάνω μου, θα σού ‘λεγα πως φτιάχνω την προσωπική μου αυτοβιογραφία μπας και θυμηθώ κάποτε το πως ήμουν. Αν με ρωτούσες γιατί ακόμα συνεχίζω να παλιμπαιδίζω με φίλους για τα αγαπημένα μας τραγούδια, τα προσωπικά μας μουσικά δρομολόγια και τις ρημάδες τις νότες που τά ‘φτιαξαν, θα σου απαντούσα πως ο κόσμος αγάπη μου ασχολείται με χειρότερες βαρετές κοινοτοπίες απ’ την δική μου. Τότε το ρολόι θα έδειχνε λίγο πριν το γέρμα του ήλιου, μια μύγα θα πάλευε να βγει έξω απ’ το δωμάτιο, το τηλέφωνο θα χτυπούσε για κανέναν σκοπό, μια ακρίδα θα πέθαινε απ’ το κρύο σ’ ένα άγουρο χωράφι, ένα άλλο κορίτσι θα κάπνιζε το πρώτο του τσιγάρο με μανία, ένα μουσικός θα κατάπινε μια χούφτα χάπια και τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου θα πείναγαν, θα διψούσαν και θα λύσσαγαν στην αρχή μιας καινούργιας δεκαετίας να φτιάξουν το μνημόσυνο της προηγούμενης.

Είκοσι αγαπημένα τραγούδια για την δεκαετία που έφυγε πια, είκοσι τραγούδια που με ξεπάστρεψαν τα πρώτα δέκα χρόνια μια καινούργιας χιλιετηρίδας!

Η σειρά είναι εντελώς τυχαία…

1. Godspeed You Black Emperor! – Sleep: Murray Ostril (They don’t Sleep Anymore on the beach); Monheim; (album: Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven, 2000)

Είναι ατόφια η τρίτη πλευρά του βινυλίου. Το soundtrack για το ανθρώπινο είδος που πέφτει και πέφτει και πέφτει και γίνεται στο τέλος απλά μια βρωμιά στο χώμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη και μακριά από τα υπόλοιπα ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας που έφυγε. Ένα Σάββατο και πριν πολλά, πολλά χρόνια έφυγε ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μου. Θυμάμαι να κλαίω δυο μέρες δίχως σταματημό, θυμάμαι να νιώθω την απώλεια στη σάρκα μου περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Καθώς γύρισα απ’ την κηδεία όταν όλοι μνημόνευαν με ψάρι από στάχτη και θάνατο από καφέ, εγώ την πένθησα για στερνή φορά με τούτο το κομμάτι αφήνοντας το τομάρι μου εξιλεωμένο για όλα τα χρόνια που μου είχε δώσει απλόχερα. Ήταν απλά η γιαγιά μου, η δεύτερη μάνα μου.

2. Songs: Ohia – The Black Crow (album: The Lioness, 2000)

Είναι όλο το album, είναι ο πιο αδικημένος καλλιτέχνης της δεκαετίας, καθώς όταν έφτιαχνε τους δίσκους του τότε τον ένα μετά τον άλλο και ξεπερνούσε τον εαυτό του με τρόπο ανατριχιαστικό κανένας δεν έγραφε τίποτα. Καθώς χτυπάει τα δάχτυλα στην πρώτη νότα ξέρεις πως έχεις τελειώσει. Κι όταν ελάχιστες στιγμές μετά λέει τους πρώτους στίχους έχεις ήδη παραδοθεί και απλά στέκεσαι ανήμπορος. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει μου το είχε κάνει δώρο ένας φίλος κι ας ήμουν καρφωμένος σ’ ένα κρεβάτι για δυο μήνες. Νόμιζα πως δεν θα ξύπναγα το επόμενο πρωί ποτέ κι αν συνέβαινε, ένα νεκρό κοράκι θα μου ‘κανε παρέα. Ο Jason Molina στον ανατριχιαστικότερο δίσκο της καριέρας του.

3. Bright Eyes – Method Acting (album: Lifted or the Story is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground, 2002)

Κάποτε μου έδωσαν ετούτο το άλμπουμ για να γράψω κριτική. Οι κραυγές του πιτσιρικά τότε Conor O’ Berst μου γύρισαν το κεφάλι ανάποδα. Στην κυριολεξία φτύνει τους στίχους, χορεύει τ’ άντερά του μπας και βγούνε όλα από μέσα του, γράφει τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε ή θα γράψει ποτέ κι ένας δίσκος που τα λέει μέχρι εκεί που δεν βαστάνε οι άλλοι, γίνεται το καθημερινό σου κατευόδιο σε μια άνιση ζωή. Το Method Acting τα λέει όλα μπας και μάθεις τίποτα. Ο ίδιος δεν ξέρω τι γύρεψε από εκεί και πέρα…

4. Matt Elliott – The Kursk (album: Drinking Songs, 2005)

Μέσα στο ρωσικό υποβρύχιο Kursk, 118 ψυχές τον Αύγουστο του 2000 πεθαίνουν από ασφυξία στα πλαίσια μιας παρανοϊκής άσκησης εκτόξευσης εικονικών πυραύλων. Ο Matt Elliott μελοποιεί την τραγωδία με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο που μουσικογραφήθηκε ποτέ, το νερό ανεβαίνει, ο αέρας τελειώνει και τα λόγια δεν υπάρχουν εκεί που η φρίκη δουλεύει για χατίρι της.

5. Migala – The Guilt (album: Arde, 2002)

Στον τρίτο τους δίσκο οι Μαδριλένοι Migala μιλάνε για μια ενοχή που ακόμη δεν λέω να την ξεπεράσω. Τραγούδι που σε καταντάει κουρέλι, όταν τη νύχτα πριν πέσεις για ύπνο, τα ερείπια της καθημερινότητας σου τσακίζουν την ψυχή. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει το συγκεκριμένο τραγούδι μέσα στα χρόνια…και πάντα μα πάντα την στιγμή που τα πάντα σπάνε…σπάω κι εγώ ο ίδιος…


6. Mark Lanegan – One Way Street (album: Field Songs, 2001)

Πες πως δε θα βάλεις ποτέ τη ζωή σου σε τάξη γιατί αν το κάνεις είσαι χαμένος. Πες πως δε θα κουραστείς ποτέ να γυρνοβολάς από μπουκάλι σε μπουκάλι, από δρόμο σε δρόμο. Ο μοναδικός όμως που μπορεί να σε πεζοδρομήσει και να σε βάλει σε τάξη με την φωνή του είναι ο Markος. Τραγούδι για μετά από τις άσωτες νύχτες όταν γυρνάς σπίτι, σε οποιοδήποτε σπίτι και απλά θες να το ακούσεις πίνοντας πάντα μα πάντα το προτελευταίο μέχρι να ξαναπατήσεις το play. Όσο υπάρχει ο Lanegan και το ουίσκι δεν δίνω δυάρα για τα υπόλοιπα.

7. The Gutter Twins – All Misery/ Flowers (album: Saturnalia, 2008)

«Συγχωρήστε με αλλά θα πιώ άλλο ένα ακούγοντας και πάλι το Saturnalia για δεν θυμάμαι πόση φορά σήμερα, αναρωτούμενος πόσοι Lanegan και Dulli έχουν βγει τα τελευταία είκοσι χρόνια!»…κάτι τέτοια έγραφα τότε και κάτι τέτοια θα έγραφα και τώρα…απλά θεοί…

8. Murder by Death – The Big Sleep (album: In Bocca al Lupo, 2006)

«Το The Big Sleep θα παίζει αιώνια τις βραδιές που τα πάντα σ’ έχουν τσακίσει, η τύψη μετράει τα δόντια του διπλανού σου και η μόνη επιλογή που έχεις είναι μοναχά το πάτωμα. Ανυπέρβλητο κομμάτι, ανατριχιαστική ερμηνεία από τον Turla κι απλά ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει την τελευταία πενταετία». Διορθώστε, δεκαετία ήθελα να γράψω τότε κι αφού άκουσα και το συγκεκριμένο ζωντανά δεν είχα πουθενά να πάω πια…

9. The Black Heart Procession – A Cry for Love (album: Amore Del Tropico, 2002)

Με το συγκεκριμένο γνώρισα, ερωτεύθηκα κι αγάπησα την γυναίκα με την οποία είμαι μέχρι και σήμερα. Στήσαμε μαζί τότε μια θεατρική παράσταση και σε μια σκηνή χρησιμοποιήσαμε το Cry For Love πολύ πιο πριν το ξεσκίσουν Κοκινόπουλοι και σία σε τηλεοπτικές σειρές και σε άσχετες σκηνές. Ο Pall Jenkins και η παρέα του κάποτε έπαιξαν σ’ ένα Αν με λιγότερο από εκατό άτομα. Ήμουν εκεί κουρελιασμένος ακούγοντάς το μ’ εκείνον να φοράει μια πλαστική ψεύτικη κόκκινη καρδιά να πάλλεται μέσα απ’ το πουκάμισό του…θυμάσαι;

10. Nick Cave and the Bad Seeds – The Sorrowful Wife (album: No More Shall we Part, 2002)

Όπως έγραψε κι ο Saunterer αν ήταν για δίσκο σίγουρα το Abattoir και η Λύρα του Ορφέως θα ήταν στα καλύτερα της δεκαετίας. Με το Sorrowful Wife όμως έχω διαλύσει δωμάτια και μπαρ μέσα σε προχωρημένες ώρες όπου το μυαλό δούλευε σε απόλυτη διαύγεια με τον θεό Al Cojol να τρέχει στις φλέβες…η στιγμή που βαράει το πιάνο και ουρλιάζει ο αρχηγός είναι άστα να πάνε.

11. Tom Waits – Green Grass (album: Real Gone, 2004)

«Lay your head where my heart used to be
Hold the earth above me
Lay down in the green grass
Remember when you loved me»

ΤΕΛΟΣ

δεν έχει λόγια για τον κύριο.

12. Johnny Cash – Hurt (album: American IV: The Man Comes Around, 2002)

Ο άντρας με τα μαύρα στο γέρμα της ζωής του και αφού τα είχε κάνει όλα, τραγούδησε κομμάτια άλλων κάνοντάς τα και πάλι καινούργια. Στο παρών, του Trent Reznor έχεις ξεχάσει πως είναι το αυθεντικό και μέσα από μια σπαραχτική ενορχήστρωση νιώθεις στο τέλος πως σίγουρα θα βρεις τον τρόπο.

13. Spiritualized – Out of Sight (album: Let it Come Down, 2001)

Κομμάτι όργιο. Κι όταν λέω όργιο εννοώ πως ο παλαβιάρης Jason Pierce εδώ (όσο κι αν σιχαίνομαι την έκφραση) τα σπάει. Απίστευτο ανάπτυγμα τραγουδιού, ορχήστρα που γεμίζει μέχρι εκεί που δεν παίρνει κι ένα έπος μέσα σε έξι και κάτι λεπτά. Όταν μέσα στον ηχητικό ορυμαγδό σκάει μια φυσαρμόνικα από το πουθενά εκεί πια έχεις ήδη καθαρίσει.

14. Arcade Fire –Intervention (album: Neon Bible, 2007)

Πόσες βραδιές σουρωμένος έχω χορέψει αυτό το τραγούδι μέσα σε δωμάτια που τρόμαζαν, κάνοντας τον μέθυσο μαέστρο κ’ ύστερα γυρνώντας το κορμί μου σαν αφηνιασμένος δερβίσης δεν θυμάμαι πια, ίσως κάποιοι κολλητοί να έχουν να πουν. Ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων αναμφισβήτητα.

15. Madrugada – Highway 2.000.000 (E.P: Higher, 2000)

Το αγαπημένο μου τραγούδι από Madrugada μέσα στα πολλά που έχω βρίσκεται σε τούτο το e.p. Η επιλογή ως συνήθως είναι καθαρά συναισθηματική μιας και με το συγκεκριμένο τραγούδι κάποιος κάποτε γκάζωσε το δεξί πεντάλ μιας Ford με μένα συνοδηγό και στούκαρε σ’ έναν τοίχο προσπαθώντας να μας περάσει από τον ένα κόσμο στον άλλο. Εγώ ακόμα γράφω κι αυτός ακόμα οδηγεί μεθυσμένος.

16. The Strokes – Trying Your Luck (album: Is this it, 2001)

Τι απατεώνες θεέ μου, τι γαμημένα έξυπνος δίσκος, τι ανατριχιαστικά απίστευτες συνθέσεις, τι σκατά έγινε με αυτό το άλμπουμ και με πήρε και με σήκωσε. Αναλύσεις και αναλύσεις και αναλύσεις και μια ζωή καταλήγαμε μ’ ένα φίλο στην εξής ατάκα καθώς ανεβάζαμε πάντα τίγκα το volume: «Ρε μαλάκα, δεν κάνουν απολύτως τίποτα και το κάνουν τέλεια»! Στο συγκεκριμένο κομμάτι το ριφάκι στα 2 και 25 είναι το απόλυτο τίποτα στην απόλυτη τελειότητα!

17. The White Stripes – I think I smell a Rat (album: White Blood Cells, 2001)


Βρωμιά, βρωμιά, βρωμιά και τίποτε άλλο. Το καλύτερο άλμπουμ των White Stripes, το τραγούδι που άκουσα για πρώτη φορά στην Αγγλία όταν το πράγμα συνέβαινε και τους είχε καλεσμένους ο μέγιστος John Peel. Το απόλυτο τίποτα κι εδώ, η λογική του rock εδώ!

18. Black Rebel Motorcycle Club – Head up High (album: B.R.M.C, 2001)

Η τριπλέτα κλείνει εδώ, τι γαμοχρονιά ρε πούστη μου! Οι B.R.M.C δεν αναβιώνουν τίποτα, (άκου αναβίωση), το αγαπημένο τραγούδι από την εναρκτήρια δισκάρα τους σε κάθιζε, σου κατέβαζε το κεφάλι, σε ανέβαζε ακόμα πιο ψηλά. Γιατί έτσι κι αλλιώς φίλε μου αν δεν πέσεις δεν θα σηκωθείς. Για τον φίλο Αντώνη που πάντα κέρναγε όταν τ’ ακούγαμε στα μπαρ.

19. Ilya – Happy and Weak (album: They Died for Beauty, 2004)

Εδώ κι αν με πιάνουν οι συναισθηματισμοί. Ένας από τους πιο αδικημένους δίσκους της δεκαετίας. Το ντουέτο από το Μπρίστολ σ’ έναν αποπνικτικό συναισθηματισμό και σ’ ένα sentimentalιστικό δίσκο πέρα για πέρα. Χωρίς κριτικές, χωρίς ανοησίες, χωρίς τίποτα. Ο τίτλος του έπους Happy and Weak τα λέει όλα. Οκτώμιση λεπτά από έναν ανείπωτο ερωτικό ρομαντισμό γεμάτο θύμησες. Και τι φωνάρα θεέ μου!

20. Decemberists – The Mariner’s Revenge Song (Picaresque, 2005)

Οι γεροναυτικοί, οι μποτίλιες με τα ρούμια, οι γυναίκες που μένουν πίσω, τα ξεδοντιασμένα στόματα, οι παλιό – καραβόσκουπες, τα γιο χο χο χο, ο Μόμπι Ντικ και μια ολάκερη φιλοσοφία πάνω στη θάλασσα που κατάπιε λιγότερους απ’ ότι ο Διόνυσος! Οι Decemberists, ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια, σε μια από τις καλύτερές τους στιγμές, στην εννιάλεπτη δικιά τους ιστορία για τις θάλασσες και τους γεροναυτικούς. Ένα τραγούδι ολόκληρο θεατρικό.

Μια παρόμοια λίστα είχα κάνει τρία χρόνια πριν και άλλη μια παρόμοια θα κάνω κάποια χρόνια μετά όταν το Coward του Vic Chesnutt θα είναι μέσα σε σε αυτά, το Stay Tuned, του Robert Wyatt θα το έχει πετσώσει καλά το κορμί μου, όταν θα ξαναχορέψω με το Small Thief των Royal Trux, κι όταν ξανανιώσω την ανατριχίλα που ένιωσα όταν το Funny Time Of Year της Beth Gibbons, μου γυάλιζε τις κόρες των ματιών. Αλλά όλα αυτά είναι απλά λίστες δικέ μου που αλλάζουν κάθε τόσο σαν τα παιχνίδια των μικρών παιδιών, μονάχα μερικά μένουν αγαπημένα για πάντα κι ο χρόνος πάντα θα απαντάει στα γέρικα με τον κάθε χρόνο κορμιά μας…καληνύχτα και καλή τύχη…

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s