The Ravens “The Greatest Group Of Them All”/ Roots of Rock and Roll Vol.3 (Savoy 2227)

Μέχρι πρότινος αγνοούσα το πως μια μαύρη βαρύτονη φωνή αποτελεί ευθύ παραλληλισμό για έτερα στεντόρια κάλλη στο γυναικείο θυμικό. Σκέψου ένα κορίτσι με τέτοιο νου να βρισκόταν στην Αμερική όταν οι πρώτοι σκλάβοι έφτασαν εκεί και άρχισαν να τραγουδούν στους αγρούς…

Θα έλεγε κανείς πως τα φωνητικά γκρουπ των τριών έως έξι φωνών ξεκίνησαν ως δήλωση ύπαρξης κατά τα καταναγκαστικά έργα έως ότου να πάρουν μια μορφή όπου είτε θα τραγουδούσαν gospel, είτε θα το έριχναν στο jive πιάνοντας το μαύρο ακροατήριο όπως έκαναν οι Ink Spots στις πρώτες μέρες τους, είτε θα το γύριζαν στην “pop” όπως έκαναν και οι παραπάνω για να πιάσουν και τους λευκούς.

Το 1945, ο Jimmy Ricks είχε φέρει ήδη τη μπάσα φωνή του απ’ τη Φλόριντα στο Μανχάτταν. Γνώρισε τον Warren Suttles, βαρύτονος στην όψη και στη φωνή, και ακούγοντας τους Delta Rhythm Boys αποφάσισε πως πρέπει να δοθεί περισσότερη έμφαση στον μπροστάρη βαρύτονο. Απευθύνθηκε σε ένα γραφείο ατζέντηδων για να του βρουν δύο τενόρους. Με τους Leonard Puzey και Ollie Jones έγραψαν έξι κομμάτια για την Hub Records, με το “Lullaby” να γίνεται χιτ στη Βαλτιμόρη. Λίγο αργότερα, ο φαλτσέτος τενόρος Maithe Marshall αντικατέστησε τον Jones. Οι Howard Biggs και Bill Sanford χρίστηκαν υπεύθυνοι για τα κομμάτια. Στα χρόνια των πρώτων doo wop ημερών, οι Ravens ήταν γεγονός.

Βρέθηκαν στην National και μόλις με τη δεύτερή τους ηχογράφηση, μια εκτέλεση στο “Old Man River”, πούλησαν ένα εκατομμύριο μονάχα στο Harlem. Ήταν ήδη περιζήτητοι. Αν και τυπικά επέζησαν μέχρι το 1957, περνώντας απ’ τις Columbia, Okeh, Mercury, Argo και Jubilee, μπόλικος κόσμος αντικατέστησε κατά καιρούς τη σύνθεσή τους. Στη θέση του “Birdland” Suttles πέρασαν οι Joe Medlin, Richard Cannon, Louis Heyward, Louis Frazier και James Van Loan. O Marshall αντικαταστάθηκε μια και καλή απ’ τον Joe Van Loan, ο Puzey έμεινε μέχι το ’51, όταν ανέλαβε ο James Stewart, ο οποίος έφυγε με τη σειρά του για χάρη του Paul Van Loan το ’56. Ακόμη κι ο Ricks έχασε για λίγο τη θέση του απ’ τον Tommie Evans, και τελικά απ’ τον “Boots” Bowers. Είχε βέβαια προλάβει να δώσει ένα στίγμα που χρόνια μετά ο Melvin Franklin των Temptations θα βρόντιζε να κοπιάρει.

Πολλοί, σε μια άτυπη μάχη με τους Orioles, τους εναποθέτουν μεγάλες ευθύνες για τα πρώτα λιθαράκια στη μορφοποίηση του r&b, κι αν κάποιος μπορούσε να ακούσει τούτη τη συλλογή της Savoy με τις μπαλάντες, τα άτυπα blues και τις κλασσικές τους doo wop ερμηνείες, θα καταλάβαινε το γιατί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s