Midlake…The Courage of Others (Bella Union)

Θυμήσου τ’ άγουρα απογεύματα που σηκωνόσουν με μια πιθανότητα απ’ το κρεβάτι ψάχνοντας τα λιγοστά βινύλια που λάγιαζαν στο προσκεφάλι σου έτοιμα να μπουν στο αίμα και στα κόκαλά σου. Θυμήσου τις μακροβιότερες νύχτες της περασμένης σου ζωής καθώς σε ξημέρωναν με το Who Knows Where the Time Goes? και την Μπαλάντα του Εύκολου Καβαλάρη από το Unhalfbricking των Fairport Convention. Θυμήσου λοιπόν την πρώτη φορά που σου ‘δωσε ένας φίλος με μακριά μαλλιά ν’ ακούσεις το Reflections του Μάνου Χατζιδάκι σε κασέτα κι εσύ μόρφασες γιατί ήσουν άγριο αγόρι και είχες μπλεγμένα τα πράγματα στο κεφάλι σου. Λοιπόν θυμήσου κάτι παρελθοντικές μουσικές δεκαετίες που δεν γέρασαν ποτέ οι αυλακιές τους στο πιο όμορφο format που εφευρέθηκε ποτές και θυμήσου για το τέλος το αιώνιο κλισέ που λέει πως τα πιο απλά πράγματα στην μουσική ήταν πάντα και τα πιο όμορφα!

Δυο χρόνια πριν η Bella Union κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ των Fleet Foxes και όλοι παθαίνουν παράκρουση. Για έναν δίσκο με καλές στιγμές και σ’ ένα είδος που έχει αφήσει παρακαταθήκη καλύτερες δουλειές από την συγκεκριμένη, η Americana folk rock σκηνή και οι πένες της στήνουν πανηγύρι. Τα μεγάλα λόγια βέβαια τα τελευταία χρόνια στον μουσικό τύπο και διαδίκτυο είναι περισσότερα από τους πραγματικά καλούς δίσκους και όσοι έχουν ακούσει μουσική στη ζωή τους, κρίνουν και καταλαβαίνουν. Τι τα θες όμως, η κουβέντα είναι τεράστια, η γραφικότητα πολύ κοντά και η επανάληψη τώρα πια δεδομένη.

Αν μέσα σ’ ένα δωμάτιο έπαιζες ένα παιχνίδι με τους μουσικόφιλους συνδαιτυμόνες σου και ο καθείς έβαζε ένα άλμπουμ για να μαντέψει ο άλλος ποια μουσική δεκαετία κυκλοφόρησε, είναι σίγουρο πως στον στερνό δίσκο των Midlake όλοι θα έχαναν. Το ημερολόγιο γράφει 2010 και το The Courage of Others ακούγεται σαν κάποιο χαμένο δίσκο αρχών δεκαετίας του ’70 από μυστήριο συγκρότημα που τα στοιχεία λείπουν από παντού. Όλα αυτά συμβαίνουν διότι οι δυο προκάτοχοί του δεν μονιάζουν μαζί του πουθενά. Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει, το Bamnan and Slivercork που ήταν σχεδόν ανούσιο και το The Trials of Van Occupanther, ένα πολύ κακό για τα λίγα. Ολάκερη η ατμόσφαιρά του στερνού τους πια, Κουράγιο των Άλλων, απλοποιεί σε αφοπλιστικό βαθμό τα πράγματα. Σε μπάζει σ’ ένα δωμάτιο που ο Nick Drake ψάχνει την μπάντα του, η Judy Dyble ( – ποια είναι η Judy Dyble μίστερ? – ψάξε και λίγο αγόρι μου) τον καλό της κάπου σε μια λεωφόρο εκεί που όλα είναι απίθανα, και σ’ ένα δάσος μέσα του βαθιά τα γινάτια λαμπυρίζουν δίπλα από μια φωτιά όπου τα μάτια ξαφρίζουν όλα τα ασύμφορα ερωτήματα. Είναι όλη αυτή η ζεστασιά που περικλείει τον δίσκο, όλα εκείνα τα γνώριμα μουσικά πράγματα που θέλεις και πάλι να τα φιλήσεις στο στόμα ακόμα κι αν ξέρεις πως η έκπληξη έχει πια χαθεί. Είναι σαν να αγγίζεις ένα σώμα που είχες χρόνια να αγγίξεις μονάχα που είναι πια λίγο πιο γέρικο και καθοριστικό. Ξέρεις μετά τον έρωτα έρχεται πάντα η αγάπη και αυτή είναι που μετράει αρκεί να έχεις δοκιμάσει στα πιο απίθανα σημεία μαζί της. Με τους Midlake δεν είχα ποτέ έρωτα και πάνω απ’ όλα ποτέ αγάπη. Δεν ενδιαφέρθηκα να ακούσω ποτέ τον τελευταίο τους δίσκο πριν από κάποιον άλλον, έχω χεσμένο το hype και όλα αυτά που αναλύουν κάτι που δεν αναλύεται. Γράφω για τούτον το δίσκο σαν να γράφω σε μια παλιά ερωμένη. Γράφω για τα τραγούδια του, για την ανάσα του. Γράφω σαν να με θωπεύει μια αρχαία αγκαλιά. Μυρίζω ακόμη το στόμα της, θυμάμαι ακόμη πως έκανα έρωτα μαζί της, μου χαϊδεύει το κεφάλι λέγοντάς μου τα δικά της. Και είμαι εκεί να την ακούσω, ν’ ακούσω τούτα τα λογάκια που είναι μουσικοποιημένα σε έναν αξέχαστα γνώριμο δρόμο. Τι, κι αν σου πω πως είναι το πρώτο γαμημένα καλό άλμπουμ της χρονιάς, τι κι αν σου πω πως είναι απλά ένας εξαιρετικός δίσκος χωρίς υπόγειες φανφάρες και κόλπα που δεν με πιάνουν πια. Εγώ σου λέω απλά να θυμηθείς…

Θυμήσου λοιπόν πόσους φολκ ροκ αμερικάνα δίσκους έχεις ακούσει την τελευταία δεκαετία που να ακούγονται απ’ την αρχή ως το τέλος χωρίς να διαφύγεις από κάποιο τους τραγούδι. Θυμήσου τις άγουρες στιγμές της μέρας που έψαχνες για κάτι καινούργιο και το καινούργιο δεν ερχόταν ποτέ. Θυμήσου πως υπήρξαν οι έρωτες που έγιναν αγάπη και η μουσική ήταν πάντα γυναίκα. Λοιπόν θυμήσου πως η αυτολατρεία θα σε κατατρέχει, τα πάντα θα επαναλαμβάνονται, οι μουσικές θα είναι εδώ και χρόνια πάντα οι ίδιες, ενώ οι συνθέσεις θα είναι αυτές που θα αξίζουν. Μην μου ζητήσεις να σου πω το αγαπημένο μου κομμάτι από τον συγκεκριμένο δίσκο γιατί δεν υπάρχει, τον ακούω απ’ την αρχή ως το τέλος χωρίς σταματημό…αν θες να διαβάσεις κάτι άλλο πήγαινε απλά κάπου αλλού…απλά θυμήσου…είναι ο μόνος τρόπος να γυρίσεις πίσω εκεί που η δισκοθήκη σου έχει μαντάτα για σένα…αν έχεις φυσικά… όχι μαντάτα…δισκοθήκη.

Midlake site

Midlake myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

4 responses to “Midlake…The Courage of Others (Bella Union)

  1. Ναι, μεγάλο άλμπουμ. Αλλά και το The trials of Van Occuanther. Λίγα κομμάτια υπάρχουν σαν τα Roscoe και Head home.

    Χαιρετώ.

  2. «Με τους Midlake δεν είχα ποτέ έρωτα και πάνω απ’ όλα ποτέ αγάπη. Δεν ενδιαφέρθηκα να ακούσω ποτέ τον τελευταίο τους δίσκο πριν από κάποιον άλλον, έχω χεσμένο το hype και όλα αυτά που αναλύουν κάτι που δεν αναλύεται. Γράφω για τούτον το δίσκο σαν να γράφω σε μια παλιά ερωμένη.»

    Αντιφατική και άτυχη η σύγκριση ερωμένης και δίσκου. Η πρώτη είναι υπεραναλυτική ενώ η απουσία ουσιωδών επιχειρημάτων για το περιεχόμενο ή την αξία του δεύτερου, αποδεικνύουν πως ο «φόβος» του hype για τη δημιουργία εντυπώσεων σε εμπόδισε να ακούσεις πραγματικά τον δίσκο.
    Κάθε κριτική είναι σεβαστή, αρκεί να έχει ουσία και να πείθει.

  3. Ολίγον τι διαφορετικοί (απο το προηγούμενο κατ’ εμέ αριστούργημά τους The Trials of Van Occupanther το οποίο αν το ξανακούσεις λιγάκι πιο προσεκτικά ίσως αναθεωρήσεις) εμφανίζονται στο νέο τους πόνημα οι Τεξανοί φτιάχνοντας πολύ όμορφα φολκ-ροκ τραγούδια που μοιάζουν ότι ξεπήδησαν απο τα late 60’s/early 70’s, χρησιμοποιώντας την Βρετανική μεθοδολογία…(πολύ εύστοχη η αναφορά στους ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΥΣ Fairport Convention, αν και εγώ θυμάμαι τις μακροβιότερες νύχτες της περασμένης μου ζωής να ξημερώνομαι με το καταραμένο (A Sailor’s Life) που έκλεινε τη πρώτη πλευρά του καλύτερου(?) δίσκου τους…(με τη μυθική φωνή της Sandy Denny που ήξερε πολλά καντάρια μπάλα περισσότερα απο την Judy Dyble…)

    Υ.Γ.1 Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου ιδέα αλλά τα πρώτα δευτερόλεπτα απο το Children of Grounds δεν σου θυμίζουν το ξεκίνημα του Mykonos των Fleet Foxes…?

    Υ.Γ.2 Υπέροχα όλα τα κείμενά σου, απο τώρα έχω αρχίσει να φαντάζομαι το παραλήρημά σου ενόψει του νέου δίσκου «Good Morning, Magpie» των αγαπημένων σου Murder by Death που κυκλοφορεί αρχές Απρίλη…

  4. Θα συμφωνήσω (όπως είπα και παραπάνω) και όπως γράφω και εδώ
    http://ringofsmoke.blogspot.com/2010/02/midlake-2010-courage-of-others.html

    για το Trials… Προσωπικά τουλάχιστον είχα πάθει μεγάλη ζημιά…

    Αλλά τι μου θυμήσατε ότι θα βγάλουν οι Murder… Περιμένω κι εγώ πώς και πώς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s