Gil Scott-Heron “I’m New Here” (XL)

There is a proper procedure for taking advantage of any investment. Music, for example. Buying music is an investment. To get the maximum you must LISTEN TO IT FOR THE FIRST TIME UNDER OPTIMUM CONDITIONS. Not in your car or on a portable player through a headset. Take it home. Get rid of all distractions, (even her or him). Turn off your cell phone. Turn off everything that rings or beeps or rattles or whistles. Make yourself comfortable. Play your lp. LISTEN all the way through. Think about what you got. Think about who would appreciate this investment. Decide if there is someone to share this with. Turn it on again. Enjoy Yourself.

Gil Scott-Heron

Κάτω από τούτες τις αράδες και καθώς ηχούν άλλες τόσες που ούτε για μια στιγμή δεν τις ακούς αψήφιστα, τούτη η παύλα που αναβοσβήνει πριν σχηματιστεί το κάθε γράμμα, μοιάζει λειψή, λίγη κι αδύναμη. Τα βιβλία, τα παλιά περιοδικά, μια ντάνα με κάποιους παλιούς του δίσκους και μπόλικες ανοιγμένες ιντερνετικές καρτέλες, μια ευκολία περιττή, η λάθος εκκίνηση ως ψυχαναγκαστική γραφιάδικη προσέγγιση για ένα δίσκο που δε χωρά σε τούτα τα καλούπια, στις φόρμες των επιθετικών προσδιορισμών, στους εύσχημους παραλληλισμούς περί ποιητών, αναγεννημένων θρύλων, σκουρόχρωμων Dylan, νονών της rap και τα συναφή. Μια άτυπη αρχή στέκει δίπλα απ’ όλα αυτά κι εν προκειμένω συμπίπτει να βρίσκεται μέσα στις σελίδες ενός φωτογραφικού λευκώματος.

Στο μεγάλο φιλμ του “Black Britain”, ένα ασπρόμαυρο περήφανο καρέ, απεικονίζει το «Μαύρο Βέλος», τον πρώτο μαύρο ποδοσφαιριστή που έπαιξε στην Celtic της Γλασκόβης, τον Giles Heron, τον πατέρα του Gil Scott-Heron. Τις ημέρες εκείνες, δεν ήταν ο δημιουργός των Small Talk at 125th and Lenox, Pieces of a Man, Free Will, Winter in America, The First Minute of a New Day, From South Africa to South, It’s Your World Bridges, Secrets και όσων έπραξε στα ‘80s. Δεν ήταν ο συγγραφέας, ο φίλος του Brian Jackson, η φωνή του The Revolution Will Not Be Televised, μα μονάχα ένα παιδί που γεννήθηκε πρωταπριλιά του ’49 στο Chicago, αλλά μεγάλωνε με τη γιαγιά του στο Jackson του Tennessee. Και κάπως έτσι ξεκινά ο νέος του δίσκος με το “On Coming From A Broken Home (Part 1)” να παίζει πάνω σ’ ένα sample του Kanye West, και ο Heron λακωνικά να μετρά τη δύναμη των φράσεων του για να εξομολογηθεί την επίδραση του βραχύβιου μεγαλώματος απ’ τη γιαγιά του, ώσπου αυτή να φύγει απ’ τη ζωή. Τότε, στα 13 του, πήγε με τη μητέρα του στο Bronx και τα λοιπά είναι μια ευρύτερη εγκυκλοπαιδική, μουσικολογική, πολιτισμική και βαθιά κοινωνικοπολιτική ιστορία.

Την ίδια στιγμή που όλα αυτά αρμόζουν και πιθανολογώ πως χαίρουν και ακαδημαϊκών προσεγγίσεων, ο ίδιος τα εξιστορεί απ’ την προσωπική του σκοπιά, εντάσσοντας την ιστορία του ως μια άτυπη επαναπροσέγγιση της ζωής του, μια σοφή παραβολή ως πατροπαράδοτο μα και νεωτερικό μανιφέστο. Κι ενώ μέχρι πρόσφατα υπήρξε χαμένος, μα παρών μέσα σε κελιά, έπειτα από πλεονάσματα κόκας και κρακ, ύστερα από απαιτήσεις που γινόντουσαν αφορμή για να καταδειχθεί το πρόσωπο του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος απέναντι σ’ έναν αφροαμερικανό, όπως ήταν το δικαίωμά του περί θεραπείας του HIV απ’ τον οποίο και πάσχει τα τελευταία χρόνια, ο εξηντάχρονος πια Gil Scott-Heron δισκογραφεί ένα διόλου κατ’ ευφημισμό-μα μακάρι άκαιρο-ύστατο χαίρε.

Η κίνηση της XL, και ουσιαστικά του Richard Russell που ανέλαβε την παραγωγή, λογίστηκε ως μια παρόμοια αναγέννηση με εκείνη των Rubin/Cash. Οι πένες γοητεύτηκαν απ’ τη σπασμένη πια φωνή του, απ’ τα σύντομα ιντερλούδιά του στα οποία μεταχειρίστηκε τον Robert Johnson, τον Brook Benton έτσι όπως είχε τραγουδηθεί απ’ τον Bobby Bland, τον Smog, ενόσω εντόπιζαν τη ζοφερή υπόκρουση σπασμένων beats και ρυθμών σαν να τους ξέβρασαν τα σωθικά των Massive Attack κι οι dubstep μπασογραμμές. Ακόμη και οι συνδιαλλαγές με το παρελθόν πέρασαν από κόσκινο (Your Soul And Mine/ The Vulture), σε μια πλήρη αποδελτίωση ενός δισκογραφήματος που έλαχε ακόμη και προτροπών για το πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερο.

Τα περήφανα συντρίμια μιας ζωής, ένα βραχνό ψιλόλιγνο κουφάρι που επιμένει, ένας ειλικρινής bluesman, ένας περίτρανα τσακισμένος νέγρος. Πόσο κρίμα είναι να ακούς τούτο δίσκο του Gil Scott Heron, δίχως να τον ακούς ως μια σπουδαία εξιστόρηση ζωής αλλά ως ένα lp προς ορθολογική «κριτική». Ειλικρινής, σοφός, αυτοκαταστροφικός, χαμένος, εξομολογητικός, εμβληματικά ηττημένος απ’ τις κοινωνικές δομές, ένας νικητής των συνειδήσεων κυκλοφόρησε μια θαρραλέα, θριαμβευτική, αδιαπραγμάτευτη, σκοτεινή και σαρκαστική κατάθεση ψυχής.

Την ώρα που ο κανονικός δίσκος ολοκληρώνεται και βάζεις στο πλατό το άτυπο δεύτερο lp με τις live εκτελέσεις των “Home Is Where The Hatred Is”, “Winter In America” και “Is That Jazz”, καθώς ηχούν και τα “Piano Player (Intro)”, “Jazz (Interlude)”, “A Place To Go (Interlude)” και “My Cloud”, καταλήγεις αναλογιζόμενος και ολάκερη την πορεία του πως το “I’m New Here” του 2010, είναι ένας συγκλονιστικά συγκινητικός δίσκος. Ένας απ’ τους σπουδαιότερους που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, από εκείνους που δε θα μετρηθούν σε λίστες ετών και δεκαετιών, αλλά σε ολόκληρες ζωές.

By loan me a dime…

Advertisements

5 responses to “Gil Scott-Heron “I’m New Here” (XL)

  1. Δεν υπάρχουν λόγια!

    Και το κείμενο μοναδικό!

  2. Απίστευτος δίσκος και πολύ καλό κείμενο.

    O Heron καταφέρνει να φτιάξει ένα σύνολο τόσο σφιχτό που σου αλλάζει τα φώτα. Λες και διαβάζεις το ημερολόγιο του.

  3. Παράθεμα: Le Noise, Interpretations, You Are Not Alone « Back To Mono

  4. Παράθεμα: Κουφός στα χασομέρια (Τα 8+15 αγαπημένα του 2010 by loan me a dime…) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s