29 Μαΐου-(p)Review

Να ‘μια πάλι. Πάει λίγος καιρός από τότε που ο Mulatu ήρθε με την μπάντα του[i]. Πάνε λίγες μέρες από τότε που σας έγραφα για εκείνον τον ποιητή του δρόμου, τον μαύρο Dylan που εμφανίστηκε στη μπαρουτοκαπνισμένη σκηνή του Gagarin. Σας το έγραψα εδώ, δίπλα στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2010 που έχω ήδη αναρτήσει, κάτω απ’ το βάρος των εμπειριών ζωής που σοφά σας εξιστορώ ως αποφθεγματικά διδάγματα, ως φανταστικά ρεαλιστικές λογοτεχνίζουσες κρίσεις. Σας το είπα στην ανιδιοτελή εκπομπή, στο περιοδικό, το είδατε στο facebook, το πέταψα στις αράδες του twitter. Το ίδιο θα κάνω και τώρα.

Την έχουμε μάθει πια την ταλαιπωρία. Το μυστικό είναι να παρκάρεις μακριά απ’ το μπούγιο, να περπατήσεις λιγάκι για να μην μπλέκεις μετά. Το θέαμα ήταν πρωτάκουστο. Ο κόσμος δεν ήταν όσος θα περίμενα. Μα που ήταν όλοι; Που ήταν οι πιτσιρικάδες που βαυκαλίζονται δίπλα μου στα μπαρ; Που ήταν οι αναγνώστες μου που υπηρετώ πολιτιστικά με αγνές προθέσεις ευσυνείδητου υπαλλήλου; Που είχαν πάει όλοι; Γι’ αυτό δεν πάει μπροστά αυτή η χώρα.

Κι ενώ η απουσία τους με είχε φέρει στα άκρα, περπάτησα στα αριστερά της σκηνής. Μόνος και περήφανος, ξεχωριστός και τυχερός, ενόσω η αναμονή έφτανε στο τέλος της. Εκείνος εμφανίστηκε. Γέρος με σπασμένη φωνή, σκιά του εαυτού του, ένας σπουδαίος τροβαδούρος μας έλεγε τις ιστορίες του που σημάδεψαν ένα χαρμάνι εποχών. Και μπορεί να μην έλεγε τα τραγούδια που θα ήθελα, μπορεί να μην καταλάβαινα τι ακριβώς ψέλλιζε, μπορεί να μην γύρισε να μας πει ένα «καλησπέρα Αθήνα», μπορεί να μην είναι πια καλά στα μυαλά του και να λέει ξεμωραμένες μαλακίες[ii], αλλά εγώ ανατρίχιαζα γιατί έπρεπε να ανατριχιάζω, ένιωθα τυχερός για κάποιο λόγο που δεν τον καταλάβαινα, ήμουν μάρτυρας μιας σπουδαίας, ιστορικής εμφάνισης, ακαδημαϊκά μιλώντας, γιατί κατά τ’ άλλα ήταν κάπως άνιση, παρωχημένη έως και ένρινα κακή σαν ένα τυπικό folk live.

Κι επειδή δεν θέλω να μακρυγορώ, διότι ποιος έχει τώρα πια χρόνο για να διαβάζει τούτες τις αράδες, το επιτακτικό ρεζουμέ είναι ένα. Μακάριοι όσοι βρέθηκαν εκεί. Θα ‘χουν να το λένε στα παιδιά τους.

Υγ. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια προοικονομίας και συμπύκνωσης των κριτικών που θα αναφερθούν στο live του Bob Dylan. Το ύφος, το εύρος, η γραμματική, συντακτική και λεκτική ταυτότητα του κειμένου, προσοδοκούν σε ενδεχόμενη ταύτιση με αυτές. Προϋπόθεση βασική, η εν τέλει διοργάνωση της συναυλίας.

Υγ2. Την ιδέα για το άνωθεν ποστ έδωσαν ακουσίως ο blue drifter και η προτροπή της MrsRudess.

Για το Back To Mono,

Επανακάμψας και εμμονικός

Loan Me a Dime…


[i] Οι Heliocentrics δεν είναι η back μπάντα του Mulatu. Πρόκειται για ένα ξεχωριστό αυτόνομο group.

[ii] Ο Dylan αναφερόμενος στην δισκογραφία των τελευταίων 20 χρόνων ανέφερε σχετικά «Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει κάτι που να αξίζει». Σ’ εκείνη τη συνέντευξή του στο Rolling Stone, η απάντησή του επικεντρωνόταν στην ποιότητα των ψηφιακών ηχογραφήσεων και όχι στο καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Τα τελευταία 20 χρόνια, ο Bob Dylan έχει κυκλοφορήσει όχι τουλάχιστον αλλά ακριβώς 8 studio lp (το τελευταίο ήταν οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες του). Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχουν κυκλοφορήσει κάμποσες συλλογές, live και η bootleg σειρά με διαφόρων περιόδων ηχογραφήσεις του.

Advertisements

2 responses to “29 Μαΐου-(p)Review

  1. Μέχρι το υστερόγραφο κόντευα να πάθω εγκεφαλικό. Χώρια το «χαρμάνι». Έπικ.

    Οσονούπω τα προσωπικά μου ερωτηματικά.

  2. loan me a dime: ίσως θα έπρεπε να γράψω κάτι αντίστοιχο, ένα τρόπον τινά επικήδειο για τούτον εδώ. http://www.nme.com/news/malcolm-mclaren/50578
    αναμένω το οσονούπω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s