Sharon Jones & The Dap Kings “I Learned The Hard Way” (Daptone 019)

Ήταν άδικη η πρώτη κρίση. Στο Soul Revue του φετινού South by Southwest, οι Dap Kings άρχισαν να κουρδίζουν τις νότες τους, όταν ήταν πια περασμένες δώδεκα. Ο Smokey Robinson είχε αφήσει τη σκηνή, ο περισσότερος κόσμος πλήρης κι έκπληκτος έπειτα από μια σχεδόν ανιδιοτελή προσφορά αληθινής αγάπης, είχε σχεδόν αποχωρήσει. Το φαλτσέτο του στοίχειωνε μια για πάντα το Austin Music Hall, την ώρα που η κυρία Jones ξεκινούσε με την ομολογία πως έπρεπε να συνέλθει απ’ ότι είχε δει. Κρυφά μέσα της, την ώρα που αποσβολωμένη άκουγε τις Motown-ικες ιστορίες του Smokey, ανομολόγητα αγωνιούσε αν θα μπορούσε να τον ξεπεράσει. Μάταια…

Κείνη την ώρα, δίπλα στον Josh της Light In The Attic που περιχαρής μου εξιστορούσε πως η παρέα της σκηνής έπαιξε πριν κάτι μήνες στην αυλή του σπιτιού του και πως ο πιτσιρικάς που αντικαθιστούσε τον Brenneck επρόκειτο να αποδειχθεί φοβερός, ανυπομονούσα-ύστερα κι από την εμπειρία του εγχώριου live της-για μια εκρηκτική εμφάνιση. Η ιστορία ήταν διαφορετική. η Sharon εξακολουθούσε να είναι αεικίνητη, να πράττει σαν αγρίμι βγαλμένο απ’ τη funk ζούγκλα του James Brown, μονάχα στα χάσματα υπενθύμισης της έως τώρα δισκογραφίας της. Διότι, εκείνο το παρασκευιάτικο βράδυ του Μάρτη, ύστερα από τρεις εμφανίσεις που έδωσαν την ίδια μέρα, η Sharon Jones και οι Dap Kings έπαιξαν τον νέο τους δίσκο, όπως του αρμόζει. Σε ένα μικρό πλήθος, σε βραδυφλεγείς ρυθμούς, λες και όλοι βρισκόμασταν στην αυλή του Josh.

«Is “I Learned the Hard Way” a record or a museum exhibit?» αναρωτιούνται στο Rolling Stone, την ώρα που ο Bosco Mann και το Ampex eight-track tape machine του Gabriel Roth στο στούντιο της Daptone, παραμέρισαν τη funk για χάρη των Muscle Shoals, της Philadelphia, των Delfonics, του Detroit, του doo-wop, του Sam Cooke, του Chicago, του Curtis Mayfield, της soul απλότητας. Δίχως προφανές single κι εν τη απουσία ακατάπαυστων breaks, τούτη η παρέα από πολυπράγμονες πιουρίστες του Brooklyn, παρέα με τη χαμένη soul sister του Νονού, κάνουν αφιέρωση στις παλιοκαιρισμένες ιστορίες, με στροφές κατεβασμένες, κι έμφαση στη δραματοποίηση.

Τα blues ως « η τελευταία σπουδαία δημώδη μουσική του δυτικού κόσμου», η soul των 70s και τα r&b των 60s ως το μετεξελικτικό δημιούργημα αυτών, η πιο γενναιόδωρη λαϊκή τέχνη που έβγαλαν απ’ τα θηκάρια τους οι αφροαμερικανοί, αναβιώνει από κάποιους λευκούς, ένα μαύρο και μια -κατ’ ουσία- αμιγώς αφρικανή, στο αστικό τοπίο του Brooklyn δίχως βήματα φορμαλιστικής προόδου, αλλά με μια θαυμαστή μουσική συνείδηση.

Ήταν άδικη η πρώτη κρίση. Η Sharon Jones και οι Dap Kings δεν αγωνιούσαν στα πλαίσια ευγενούς άμιλλας ενός επαγγελματικού live αν θα ανταποκριθούν ως headliners. Διακαώς επιθυμούσαν να κάνουν υπερήφανο έναν απ’ τους ήρωές τους. Και με τον τελευταίο τους δίσκο κέρδισαν και τα χαμόγελα ακόμη κι αυτών που δεν τους θαυμάζουν απ’ τα επίγεια.

Ps Οι πρώτες χίλιες κόπιες του lp κυκλοφόρησαν με το υπ’ αριθμόν 49 επτάιντσο της Daptone με τον τίτλο “When I Come Home”. Η προτελευταία παράγραφος αποτελεί παράφραση μιας ιδέας του Πωλ Όλιβερ.

by loan me a dime

Advertisements

One response to “Sharon Jones & The Dap Kings “I Learned The Hard Way” (Daptone 019)

  1. Παράθεμα: Κουφός στα χασομέρια (Τα 8+15 αγαπημένα του 2010 by loan me a dime…) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s