SXSW 2010 (κάπως καθυστερημένα…)

Στρεβλή η αίσθηση που μπορεί να εντυπωθεί σε ένα επισκέπτη του Austin, αν εξαιρέσουμε τη δεδομένη barbecue υπερπληθώρα και την πολυκοσμία. Ως φαίνεται, η ταυτότητα της τελευταίας συναρτάται της εκάστοτε φεστιβαλικής περίστασης. Από εκεί που στο μυαλό ενός περσινού επισκέπτη έμοιαζε με παράδεισο αφροαμερικανικού ταμπεραμέντου, εφέτος προέκυψε ως μια ανεξάντλητη και διαρκώς αυξάνουσα indie λαίλαπα.

Αιτία το ετήσιο South by Southwest που για 24η χρονιά φέρνει στην πρωτεύουσα του Texas γύρω στα 1400 ονόματα για να εμφανιστούν είτε μπροστά στο κοινό ενός μεγάλου club, είτε έξω απ’ τις τουαλέτες των μικρών καφέ, στο πίσω γκαράζ κάποιου δισκοπωλείου και πλανόδια κατά μήκος κάθε δρόμου του κέντρου της πόλης. Κάπως έτσι, τα τοπικά ιδιωτικά και δημόσια έσοδα πιάνουν χαρμόσυνο ταβάνι, εταιρείες προμοτάρουν τους άγνωστους καλλιτέχνες τους και κάμποσοι δοκιμάζουν την τύχη τους, ενόσω η πόλη γεμίζει από περιχαρακωμένους οικονομικά επισκέπτες καθότι η πληρότητα των αγαθών διαχωρίζεται ανάλογα με το πόσα έχεις δαπανήσει για τις προνομιούχες διαβαθμίσεις στο πάσο, για το υποδιέστερο βραχιολάκι ή για το ενδεχόμενο της αναμονής προς εισιτηριακή άγρα έξω από κάθε event. Τούτες οι τυπικά 4 μέρες καταμεσίς του Μαρτίου, με εφαλτήριο το Austin Convention Center, διανθίζονται σε κάτι παραπάνω από μια εβδομάδα, καθώς εξελλίσονται ένα παράλληλο κινηματογραφικό φεστιβάλ και πολυποίκιλες interactive ομιλίες, επικεντρωμένες σε, θεωρητικές και μη, συζητήσεις περί τεχνολογικών, επικοινωνιακών και οικονομικών μοντέλων στα πλαίσια της μουσικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Αν κάποιος βάδιζε στις εναλλασόμενες θερμοκρασίες του φετινού SXSW, με αλφάδι έναν πρόχειρο οδηγό θα μπορούσε να ρίξει μια ματιά στους Bowerbirds, να πάρει μια ανάσα με τους Kings Go Forth και να καταλήξει στους φανκάδες Orgone, έχοντας δει αν ο Chip Taylor κρατιέται ακόμη. Απ’ τους Spoon και τους Low Anthem, μέχρι μια free εμφάνιση των She & Him, κι απ’ τους Cracker και τον Roky Erickson υπό τη συνοδεία των Okkervil River, έως τους XX και το πάρτυ της Stones Throw με τα free 45αρια του Wax Poetics, τα απογεύματα και οι νύχτες μπορούν να γεμίσουν με ευκολία. Όσο για τα πρωινά και τα μεσημέρια, συζητήσεις με τίτλους όπως “Welcome To The Music Business-You’re Fucked”, “Too Much Information! Does Interacting Kill Rockstar Mystique” και “Why Hasn’t the Record Industry Sued Girl Talk?”, πέραν των υπολοίπων εύσχημων μουσικολογικά ακαδημαϊκών θεμάτων, αν μη τι άλλο κεντρίζουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών.

Την ώρα που οι Dengue Fever, Chuck Prophet, Veils και Sun Araw εμφανίζονταν σε παράλληλα γειτονικά θεματικά σύμπαντα, ο υπογράφων δεν κατόρθωσε να πάρει μυρωδιά μήτε από αυτά, μήτε κι από τα παραπάνω. Βλέπεις, το Austin Record Convention ήταν ο κύριος επαγγελματικός λόγος αυτής της υπερατλαντικής εξόρμησης, ενταγμένο και αυτό στα πλαίσια του SXSW. Οι ώρες ανάμεσα σε σκονισμένες ντάνες, δυσανεκτικούς στα παζάρια εμπόρους, τυχερά πονταρίσματα, άπιαστα διαμάντα και μπόλικη σαβούρα, ήταν αρκούντως αποτρεπτικές απ’ τις συναυλιακές εκδηλώσεις του φεστιβάλ. Ένας ευρετηριακός οδηγός μας καληνύχτιζε ενημερώνοντάς μας για το τι έχουμε χάσει, αφήνοντάς μας προσδοκίες για την επόμενη μέρα.

Η Παρασκευή της 19ης Μαρτίου ήταν μια τέτοια ευτυχής και ενδεικτική της ατμόσφαιρας του φεστιβάλ, συγκυρία. Στο Austin Music Hall, η AOL και το Spinner διοργάνωσαν το Soul Revue του South by Southwest. Εν αρχή και με τη φόρα του πετυχημένου του ντεμπούτο για λογαριασμό της Stones Throw, ο Mayer Hawthorne ανέβηκε στη σκηνή με την northern κόκκινη ζακέτα και τη γλυκιά soul φωνή του για να προϋπαντήσει τον σκληροτράχηλο γηγενή Black Joe Lewis παρέα με τους Honeybears του. Κι ενώ οι νεωτερικές blues κιθάρες είχαν δώσει μπόλικη ορμή, ο καλιφορνέζος Raphael Saadiq φρόντισε να ριλαξάρει τις τάσεις, αεικίνητος μεν, Motown-ικής ιδιοσυγκρασίας δε.

Κάπου εκεί, ήταν επόμενο να ταιριάξει μια απ’ τις σημαντικότερες μορφές της εταιρείας της αυτοκινητούπολης, μια απ’ τις εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία της αμερικανικής soul. Τι κι αν στην όψη του πάσχιζε να μουμιοποιήσει τη χαμένη του νεότητα, η φωνή του Smokey Robinson ήταν το ίδιο αισθαντική, το φαλτσέτο ήταν το ίδιο σπουδαίο, η προσέγγιση του κοινού το ίδιο μαγική. Και μαζί με όσα μας εξιστορούσε, αποφάσισε να πει όσα περισσότερα μπορούσε απ’ τα τραγούδια που είπε ο ίδιος με τους Miracles κι απ’ όσα έγραψε για άλλους καλλιτέχνες της εταιρείας όπως ήταν οι Temptations και ο Stevie Wonder. «Going To A Go Go», «Oh Baby Baby», «Get Ready», «My Girl», «The Way You Do The Things You Do», «Quiet Storm», «Tracks Of My Tears», «Tears Of A Clown» και «Cruisin», είναι μερικοί ενδεικτικοί τίτλοι από όσα εξελίχθηκαν και έκαναν την Sharon Jones να ομολόγησει όταν ανέβηκε μετά από εκείνον στη σκηνή, πως για ώρα είχε μείνει αποσβολωμένη στη θέση της. Παρέα με τους Dap Kings παρουσίασε κομμάτια απ’ τον επερχόμενο δίσκο της καθώς και απ’ τα τρία προηγούμενα άλμπουμ της στην Daptone. Όσοι βρέθηκαν στην αθηναϊκή της επίσκεψη, μπορούν να φανταστούν πως τούτες οι βγαλμένες απ’ τη james brown-ική ζούγκλα τελετουργίες της δεν έχουν τελειωμό.

Η ελλειματική θέαση του SXSW είχε πια ολοκληρωθεί. Κι αν το Primavera Sound χαίρει ελληνικής λαγνείας, τούτο το φεστιβάλ στην καρδιά της δεύτερης μεγαλύτερης πολιτείας των Η.Π.Α., είναι μια απείρως ξεχωριστή εμπειρία. Κι ίσως αν η μοίρα τα ήθελε αλλιώς, το σαββατιάτικο κλείσιμο να συνέπιπτε με μια προσδοκούμενη συγκλονιστική εμφάνιση. Αυτή των Big Star με τον Alex Chilton επί σκηνής.

by loan me a dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s