So Long…

(δημοσιεύτηκε στο τεύχος «δε γκραντ φινάλ» του Muzine)

Όταν όλα στη ζωή κυλούν ομαλά, οι λέξεις θέλουν παίδεμα και χρόνο. Ενέχουν τακτικές, κίνητρα και καλά υποδυόμενες διαθέσεις. Οι λέξεις είναι σαν τους φίλους. Δε λεν πως στα δύσκολα φαίνονται οι φίλοι; Τρίχες. Στα δύσκολα είναι που ξεπετιούνται πρόθυμοι. Όπως οι λέξεις τρέχουν ροδάνι σε επικήδειους λόγους κεκαλλυμένων εγωκεντρισμών. Όταν είδα το mail της καταστολής του Muzine ξύπνησε μια ένοχη εγωπάθεια.

Θυμήθηκα ένα άλλο mail, του Άγγελου Κ., όταν μου ανακοίνωνε σχεδόν ως επιβολή πως με καλοσωρίζουν στο Muzine. Στάκα ρε φίλε! Σάμπως σας το ζήτησα. Ναι μεν είχα πάρει τα τρία πρώτα του τεύχη, έχοντας εντοπίσει συμφωνίες κι ασυμφωνίες, αλλά αυτό που με προβλημάτιζε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι απείχα μίλια απ’ τη μουσική θεματολογία του. Ένα τηλεφώνημα έφτανε και αρκούσε για να βρεθώ στο 4ο τεύχος του, γράφοντας για ένα δίσκο που είχα ήδη κατατάξει ως καλύτερο για το 2007 στο Back To Mono blog. Ας σταματήσουν όμως εδώ τα «εγώ».

Ως ένα βαθμό αποτέλεσμα του συνόλου των συντακτών του και κτήμα του αναγνωστικού του κοινού, το Muzine πορεύτηκε κυρίως γύρω απ’ την αισθητική, τις ανησυχίες και το συγκεντρωτικό τρόπο σκέψης του δημιουργού του. Κι αν στα επιμέρους εντοπίστηκαν ενστάσεις και διαφωνίες, ουδείς δε μπορεί να παραγνωρίσει πως τεύχος με το τεύχος γινόταν, αισθητικά και στην ουσία του, καλύτερο. Όποιες κι αν ήταν οι θέσεις των συντακτών του, συμπορεύτηκαν γύρω απ’ το μεράκι του Νεκτάριου. Την ανάγκη του που βρήκε τρόπο έκφρασης δίνοντας, στο κάτω-κάτω της γραφής, ουσιαστικό και κεντρικό χώρο στο τρίπτυχο γραφή, κείμενα, ανάγνωση.

Τι κι αν λοιδορήθηκε, το Muzine, τι κι αν λοιδορηθεί. Αυτή του η έγνοια σημαίνει πολλά και σ’ ένα βαθμό επεξηγεί πως η μοίρα του, όπως και των άλλων fanzine που θέλησαν να ξεπέρασουν την ίδια τους τη φύση, άπτεται των εκάστοτε σημείων των καιρών. Διότι, όπως έχουμε πει και παλιότερα, μοιάζει πια προκλητική η εμβάθυνση κι η αφοσίωση. Ανώδυνο μέλημα οφείλει να είναι η ταχύτητα, η περιεκτικότητα, η μέτρια αποδελτίωση ενός ζητήματος. Εξ’ ου κι η δημοφιλία των τηλεγραφικών, «γρήγορων», mp3πάροχων blog, η free-press/lifestyle αισθητική, τα πεσμένα τείχη, οι «όλοι με όλες τις μεριές», η κενή διαδικτυακογενής φλυαρία, οι απαίδευτες, εύκολες, κι άμαθες κρίσεις που λυμαίνονται ως μανιέρα στον ασθμαίνοντα Τύπο. Στους καιρούς που τείνει να επιβιώνει το κακέκτυπο, το πανομοιότυπο και το στρεβλό, το εντός ή εκτός εισαγωγικών διαφορετικό παραμερίζεται ώσπου να σβήσει. Είναι όλη αυτή η φιλοσοφία που οδηγεί το κείμενο σε αράδα, το χαρτί σε bit, το βινύλιο σε συμπιεσμένο αρχείο. Την απτή ιδέα στο άυλο, άοσμο, στο στερητικό α- πλάι στην ουσία.

Για να μη σας κουράζω με περαιτέρω σημειολογίες και προσωπικές σκέψεις που λίγη σημασία έχουν. Μονάχα αφήστε με να σας πω μια τελευταία. Παρότι έχω γράψει και γράφω σε λογής-λογής έντυπα, αν και φρέσκος στο κουρμπέτι, το μόνο μέχρι σήμερα για το οποίο νιώθω αληθινά ευγνώμων, κι αν θέλετε περήφανος, που συμμετείχα είναι το Muzine, παρά τις όποιες αδυναμίες του. Μόνο και μόνο γιατί σέβομαι την οπτική τού εμπνευστή του.

Loan Me a Dime… (Συντάκτης του Muzine απ’ το 4ο τεύχος έως…)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s