The Agony And The Ecstasy Of…

Αναμοχλεύοντας τις εκκρεμότητες, όσο σωπαίνεις, την ώρα που νοήματα αντιστρέφονται και μεγαλοπρεπείς αντιλήψεις δεν προικίζουν με κανένα τρόπο, η προοικονομούσα εκκίνηση εξελλίσεται μεταξύ των επιγραφών «Αμβροσία» και «Κοπεγχάγη», στην ασθμαίνουσα μα και ζωογόνο ματαιότητα μιας Κυριακής στην παραλία του Λουτρακίου. Ανάμεσα στην παρακμή και στη στρεβλή χουντοσκαμπρόζικη διαιώνηση της αντίληψης θερέτου, που τόσο κοντινή μαζί με τα ύστατα 70ies μοιάζει τώρα πια, μεσούσης πλήξης δολοφονικής.

Τετάρτη βράδυ. Οι νεκροί έγιναν ήδη σημαία των απολιτίκ, των αντιστασιακών με τα φυλαγμένα μασούρια και τα περήφανα λόγια, των ανερυθρίαστων βουλευτικών κραυγών, όσων σε πλήρη συγχρονία φρόντισαν να εκραγούν σε διαδικτυακές και μη αράδες, και λίγο αργότερα πρόσταξαν σε ενός λεπτού σιγή. Ένας δημοσιογραφικός όμιλος στάθηκε στις επιπτώσεις στον τουρισμό, οι δημόσιοι υπάλληλοι της αριστεράς ασχολήθηκαν με το εξαρχιώτικο πόγκρομ, βολεμένοι από προβοκάτορες, άστοχους παραλληλισμούς με τον Πέτρουλα, κακόγουστα αστεία πιτσιρίκων, κειμενογράφους φωστήρες και τον εξορθολογισμένο τους λυγμό. Εντός σιωπή. Κάποιοι μόλις μυριστούν αίμα έχουν ευκολότερη την αισθητική εξέγερση, την πορεία συμπαράστασης, την πορεία εν γένει ως ύστατη διαμρτυρία. Ας τα βάλουμε κάτω, να δούμε ποιος είναι ο κοινωνικός καπνός που φουμάρει ο καθείς. Δίχως αμφίβολες εικασίες. Ας δούμε τα έμπρακτα αρχίδια σας όχι πια ως επιβεβαίωση της ισχύουσας δημοκρατίας.

Ας τα δούμε ως ανατρεπτική ή έστω αρκούντως πεπαιδευμένη μουσική, λογοτεχνική, κινηματογραφική, πολιτιστική αντίληψη. Ας σταθούμε στο πρώτο. Μαθημένη πέραν της αβάσταχτης κασσέτας που ανέγγιχτα περιορισμένη ταξιδεύει στο χρόνο (όπως λένε και κάποιοι φίλοι) φυλλάσοντας τα μυστικά των Metallica, του Αγγελάκα και των Deep Purple. Μαθημένη πέραν των αλκοολικής μετάληψης εφήμερων παρακμών, πέραν κουστουμαρισμένων ασφαλών αστικών γελοιοτήτων, αποσπασμένη από το ξέσπασμα του χρόνια καταπιεσμένου επαρχιώτικου queer. Πέραν της μελετημένης στοιχειοθέτησης προς ιντριγκαδόρικη αποδόμηση «ιστορικών» αξιών, φυσικά σε παραλληλία με την ευκολία ενθρόνησης -λες και έχει παρέλθει απολογισμός χρόνων- φερέλπιδων κορασίδων, βαθιά γελοίων στιχουργών, πειραματιστών που λογίζονται ως νεωτεριστές. Οι συνήθεις ηλίθιοι, οι ίδιες ημιμαθείς παρέες, οι μουσικά ξοφλημένοι κομπλεξικοί, σύσσωμο το ραδιοδιαδικτυακό indie συνάφι. Σύσσωμο.

(…)

  • Rainy Day Women # 12 & 35
  • Lay, Lady, Lay
  • I’ll Be Your Baby Tonight
  • Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
  • Just Like A Woman
  • Honest With Me
  • Desolation Row
  • Ballad Of Hollis Brown
  • Rollin’ And Tumblin’
  • The Lonesome Death Of Hattie Carroll
  • Highway 61 Revisited
  • Workingman’s Blues #2
  • Thunder On The Mountain
  • Ballad Of A Thin Man
  • Like A Rolling Stone
  • All Along The Watchtower

«… ορίζοντας πάντα την εικόνα μιας άλλης, πιο σπουδαίας Αμερικής-αντάξιας των εκατομμυρίων τροτσκιστών της (κατά τον Ginsberg)- η οποία εξακολουθεί να επιζεί (η εικόνα)…» έγραψε προ ημερών ο Χαρωνίτης στο «Αθηνόραμα», καλοσωρίζοντας τη συναυλία του Dylan. Μα η εντύπωση δεν αλλάζει, και τούτος, θα λογιστεί a priori  μια παρωχημένη συμπαθής φιγούρα, διότι βλέπεις την ίδια νύχτα σε μια άλλη σκηνή, σε μια άλλη οθόνη καλύπτονται έτερες αναγκαιότητες, λιγότερο σπασμένες, σαφώς πιο κατανοητές και εξηγήσιμες. Διότι τα φαινόμενα, πριν παιχτούν τα sixties και τα zeroes από μπάντα νέγρικων καταβολών, επιτάσσουν ένα κουφάρι που κουβαλά μια ιστορία, μια μούμια που περιφέρεται, άξια προς τουριστική θέαση ως κινούμενο αξιοθέατο. Τα pop freaks βλέπουν τέτοιες εικόνες, την ώρα που υποβοηθούνται απ’ τους παθιασμένους οπαδούς του, οι οποίοι ακόμη κι αν απαρνηθούν τον αυτοπροσηλυτισμό τους, δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για τα φυσιολογικά τρωτά κομμάτια ενός ανθρώπου που δίχως άλλο μεγάλωσε. Κι όμως εκεί το πάθος κι η αγάπη αγωνιούν να ερμηνεύσουν τις εκφάνσεις του γήρατος σαν έντεχνους γρίφους, αφού δε θα παραλείψουν να αποδώσουν και να εντοπίσουν κακές ηχοληψίες, φωτισμούς και κίνηση στα bullets πορίσματα. Πέραν των αμπελοφιλοσοφιών, των διάτρητων σχέσεων με τους ντιλανολόγους και της παθολογικής προσκόλλησης στις παρελθοντικές καινοτομίες που χρεώνονται και στην καταγωγή, οι εκφράσεις και η θέα του στη σκηνή ίσως απλούστατα να αποκαλύπτουν -αλληγορικά και μη, πέραν των φαινομένων και των λόγων που απατούν – μονάχα ένα, τώρα πια που το κοντέρ γράφει 2010. Μια πολύ προσωπική μετάφραση των εννοιών ρίζες, Αμερική και άνθρωπος. Απ’ τη μεριά του θεατή, διότι αναφορικά με τον δημιουργό ουδέποτε ενέδωσε σε βεβαιότητες.

(…)

Μήτε κι ο Phil, όπου τόσον καιρό καραδοκούσε να πρωταγωνιστήσει σε τούτη την ιστορία, συμφώνησε με τα φαινόμενα και την ευκολία κρίσεων. Διότι πολέμιοι και και υπερασπιστές του, με κεντρομόλο την media-κη απόδοση σχιζοφρένιας, την κιτρινισμένη φωτογράφιση ενός χτενίσματος και την pop καταγραφή μύθων και σχεδόν γεγονότων, έβγαλε πριν τους ενόρκους αποφάσεις. Κι όταν ασταθώς, εναγωνίως, λυγισμένα και σαρκαστικά, ο ίδιος αποδίδει το κουρεμά του ως tribute στους Einstein, Beethoven και έναν μαύρο μπασκετμπολίστα που μόλις κάποιες ώρες πριν είχε πραγματοποιήσει μια συγκλονιστική εμφάνιση, όταν αυτοπαρομοιάζεται με τον Bach και τον Da Vinci, χαριτολογεί με τη φιγούρα ενός Brian Wilson να είναι τίγκα στα τσιγαριλίκια για να καταλάβει το “Baby Love”, ενόσω στο φόντο είναι εκείνο το άσπρο πιάνο, κάτω απ’ τις εικόνες του δικαστηρίου, των φωτογραφιών της Clarkson και το τρεμάμενο βλέμμα του, τα “Be My Baby”, “To Know Him Is to Love Him” («Nobody knew it was about my father and nobody knew it was about death and it was a love song to somebody up beyond.»), “He’s a Rebel” και τα σχόλια αυτών και άλλων επιτυχιών του, περνούν στο κάτω μέρος της οθόνης.

“On the jury selection questionnaire, 45 per cent of the jury pool said I was guilty based on pre-trial publicity and 20 per cent said I was insane”, δηλώνει ο ίδιος στο ντοκιμαντέρ του Vikram Jayanti για λογαριασμό του BBC, και ανεξαρτήτως υποθετικών και μη πεπραγμένων, αυτή είναι η μόνη δίχως αμφιβολία αλήθεια.

Υγ. Να δούμε τελικά αν είμαστε και πάλι εδώ, ανάμεσα στις σαφείς βεβαιότητες και αλήθειες σας περί ζωής.

Advertisements

One response to “The Agony And The Ecstasy Of…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s