day 7 (a.k.a. «μπάλα»)

Αργεντινή- Ν. Κορέα

Ωραία. Pinball ουφοαυτογκολάκι για ξεκίνημα, εκ νέου καρμική η σημειολογία στις διαφημίσεις των τσιπς για το Λιονέλ πέραν των όποιων ασφαλών αναλαμπών, ένα γαλάζιο μπαλόνι, ανενόχλητος ο γιος του El Pipa, ΚΑΙ χρατς ο άτιμος ο Lee Chung Yong. Στα μισά, 62-38 για όσους αρέσκονται στον επίμονο παραλογισμό περί αξίας της κατοχής, που ουδεμία σημασία είχε μιας και το τόπι αγαλλίασε πέραν του αέρα που πούλησε στην πρώτη αγωνιστική. Ο Kihun κοντεύει να τους το σφυρίξει, ο Λιονέλ δε δύναται, πάλι ανενόχλητος (κιοφσάιντ όπως λέμε κιοφτές) ο γιος του El Pipa, μονάχος στο χατ-τρικ. Κυρίες και κύριοι, η ομάδα του Ότο δεν χάνει από δαύτους. Λίρα εκατό, δεν κάνω αστεία. Ο Λουκάς, ο Σάλπι και ο Φάνης θα τους τρυπήσουν με αυτή τη σειρά. Κείνη την ώρα, ο Τέβεζ θα σκέφτεται πως θα άξιζε να πίνει αίμα, να γίνει νίντζα, να θάβει ζωντανούς, να κηρυχτεί βασιλιάς στη ζούγκλα, να βγάζει καπνούς, να φτύνει πράσινη γλίτσα και να αφήσει μουστάκι… Είχε στιγμές σύγχρονου ορθολογικού ποδοσφαίρου. Τις λιγότερες από όλα τα προηγούμενα ματς. Ευτυχώς κι επιτέλους.

Ελλάδα-Νιγηρία

«Κοίτα, κοίτα το τέρας! Αυτόν τον ψηλό! Δες εσύ το ρυθμό…» είπε ο Γιώργος στον Αλέξανδρο λίγο πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Κάτω απ’ τις βουβουζέλες μια άτυπη brass band ηχούσε με νεκρά disco highlife διαστήματα, την ώρα που ο προαναφερθείς Αλέξης βαφτίστηκε βουτώντας στο κενό (ο Λουκάς είχε ξεκινήσει το ντόμινο). Λίγο μετά, χτυπημένος από κάποιο αεροβόλο στο υποσυνείδητο, θα έριχνε ένα χαστούκι για να κερδίσουν, τα παιδιά με τα πράσινα, ένα κόρνερ. Ο κύριος στις κερκίδες τσάμπα κρατούσε το ντοσιέ με τις δοξασίες. Ήταν απλά περιττό. Εκτός κι αν επρόκειτο για φυτολόγιο με ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Μητσοτάκη, κάτι που ενδεχομένως να εξηγούσε και την κόκκινη του Kaita (μαζί με το ενδεχόμενο κάποιος συγγενής του να μένει στην Κυψέλη κάτω από ηλικιωμένη κυρία με ελληνική σημαία και το Τηλεάστυ στο τέρμα). Επομένως, τσόπλα και γκολ ο αναγεννημένος παοκτζής.

Το πρώτο σουτ της επανάληψης λογίζεται σαν χλευασμός προς το πρόσωπο του Αλέξανδρου. Ύστερα, μετά από κάμποσες ευκαιρίες, ήρθε ο Τοροσίδης. Το τέλος φτάνει κι εγώ δεν έχω ακούσει ούτε μια ιαχή απ’ το στόμα του πουρουπουπού, περήφανος δεσμώτης του eurovisionsports. Σασπένς, ρυθμός, πάθος που λέει κι ο μπουχτισμένος Γεωργίου.

Γαλλία-Μεξικό

Είναι ατάραχος, σα να μη συμβαίνει τίποτε. Έχει φροντίσει να μη συμβαίνει τίποτε. Ο Evra δάκρυσε πριν ακόμη ξεκινήσει το ματς. Έπειτα πλάνταζε εντός του καθώς έβλεπε τον Τοράδο να κάνει παρέλαση, και τον κύριο με τα γυαλιά να εξακολουθεί ελεύθερος από σκέψεις, σκοτούρες, λύσεις, μπινελίκια, μαλακίες, δρώμενα, υγιής και πλήρης, περήφανα ηλίθιος, αγέρωχος Δον Κιχώτης, κοιτάζοντας στο κενό, μισοκλείνοντας τα μάτια για να υποκριθεί τον σκεπτικό (αν έβγαζε τα γυαλιά, θα έμοιαζε με  φωστήρα-ιχνηλάτη μουσικών ιδιωμάτων που έπιασε τον παπά απ’ τα αρχίδια. θα μπορούσε να είναι έλληνας blogger, ένθερμος υποστηρικτής κάποιου free-press, c-boxας.). Στην αναμονή τούτοι εδώ,

παρότι δεν το αξίζουν.  Στ’ αλήθεια δεν το αξίζουν. Εντός κι εκτός θα όφειλαν να παραχωρήσουν τη θέση τους σε εκείνους απ’ τους οποίους την έκλεψαν. Στους Ιρλανδούς.

by loan me a dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s