Dan Sartain…Lives (One Little Indian)

Οι άντρες, οι πραγματικοί άντρες, πάντα έτρωγαν την κόλαση με το κουτάλι, δεν ήθελαν παπάδες στην κηδεία τους, έλιωναν για μια γυναίκα που δεν υπήρχε ποτέ, παρά μονάχα στα όνειρά τους και όταν τίποτα δεν σήμαινε τίποτα, περπατούσαν σε λειμώνες γεμάτους κόμπρες που τους δάγκωναν το κορμί, την ψυχή και ότι υπήρχε από τις γιορτινές τους σάρκες. Έλεγαν όχι όταν έπρεπε να πουν όχι σε κάτι πάρτι ψοφίμια και ήξεραν πάντα πως όλες οι μαλακίες συμβαίνουν όταν κάνεις ηλίθια πράγματα. Αλλά όπως έλεγε κι ένα φίλος παλιότερα… «αδερφέ, όλο μαλακίες κάνουμε…και καλά κάνουμε…»!

Ο ξερακιανός Dan Sartain, δεν έχει πατήσει ακόμα τα τριάντα, μένει με τους δικούς του στην Αλαμπάμα, μέρος και σπίτι που σιχαίνεται αλλά όταν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι μουσικός και η φύση σου αδυνατεί να υπακούσει, συνθηκολογείς και το βουλώνεις. Γράφει τραγούδια συνέχεια, παίζει όλα τα όργανα μόνος του και είναι το μόνο που ξέρει να κάνει καλά. Ακούει Ramones γιατί είναι η μόνη μπάντα που τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής, ενώ σε μια του συνέντευξη είχε δηλώσει, αφού είχε περιοδεύσει μαζί του, πως ο Jack White είναι ένα μουνόπανο και μισό.

Βλέποντας τώρα το εξώφυλλο του πέμπτου κατά σειρά άλμπουμ του και μην έχοντας ακούσει τίποτα προηγούμενο, λες πως κάτι σε μελαγχολία γράφει ο τύπος και σε ερωτική σπαραξικάρδια, κλαμένη ανοησία. Αυτά, αν δεν έχεις ακούσει, διότι αν έχεις ακούσει λες το ‘χασε ο μικρός μια για πάντα. Στο προηγούμενο τίναζε τα μυαλά του στον αέρα σε pulp αισθητική, και στο προπροηγούμενό του, κρεμιότανε στα πλάγια σε ασπρόμαυρο. Οι κόμπρες τον κυνηγούσαν και τον κυνηγάνε ακόμη, ενώ όσο προχωράει η δουλειά δεν τον βλέπω να φεύγει απ’ το πατρικό.

Αρκετά! ας μιλήσουμε για μουσική! Ένας ροκαμπιλάς Jonathan Richman με λατρεία για τα spaghetti westerns και τα sixties γκαραζομπλουζιάρικα Presleyικά τραγούδια είναι εδώ. Αυτός είναι ο Dan Sartain! Ο διάβολος είναι ο θεός του, οι κόμπρες οι γυναίκες του και η μέρα των νεκρών που βασιλεύει στο Μέχικο μια φορά τον χρόνο, η δικιά του θρησκεία. Τραγούδια όλα κάτω από τρία λεπτά. Τι να το κάνεις το παραπάνω! Καθυστερημένοι ποστροκάδες – μπλογκεράδες όλου του κόσμου αλλάξτε κανάλι, εδώ μιλάμε για αρχαία πράγματα, για γνώση που το μόνο που της χρειάζεται είναι οι συνθέσεις κι όταν έχεις συνθέσεις παίρνεις σώβρακα, όταν έχεις φωνή δίνεις και καταλαβαίνει ο στίχος. Ο μουσικός αυνανισμός δικός σας. Δεν θέλει τίποτα παραπάνω από έναν ρυθμό για να φτιάξεις τραγούδια, μια ιστορία και τρία ακόρντα. Μια αλητεία γερή στο πετσί σου, αρχίδια να τα πεις και ειλικρίνεια να εκτεθείς.

Ο Dan Sartain έρχεται από την δεκαετία του πενήντα και του εξήντα, ρολάρει την δεκαετία του εβδομήντα, ζει την μοναδική κρυμμένη μουσική των eighties, ξερνοβολάει στα nineties κι έρχεται στα zeros να πει πως ένα καλό άλμπουμ γινώνει αν έχεις ακούσει, αν έχει φασκιωθεί πάνω σου η ροκαμπιλάδα, αν ξέρεις ακόμα να γράφεις στίχους και να παίζεις το μαραφέτι που λέγεται κιθάρα με τον πιο καθαρό τρόπο. Τις μουσικές μόδες, τα νέα ονόματα και τις παπαριές που μυξιάζουν στην μετριότητα, κύριοι, κυρίες και αγαπητά μου κουραφέξαλα τις έχουμε γραμμένες. Διότι αν καθίσεις και δεις όλα τα sites, όλα τα μπλογκς και όλες τις κουράδες θα βγάλεις μια ωραία φωτοτυπία μπουχέσα που τούτη τη χρονιά κάνει και πάλι καλά αυτό που ξέρει να κάνει.

Ο Dan Sartain δεν παίζει την μουσική που θα σε κάνει να δεις αλλιώς τα πράγματα, ίσα ίσα θα σε κάνει να ψάξεις την δισκοθήκη σου, «αν έχεις έτσι;», να βάλεις Link Wray και να πεις «γαμώ την πουτάνα μου», να ξανακούσεις Kinks και να αναρωτηθείς αν τελικά ήταν απ’ τις μεγαλύτερες μπάντες που πέρασαν ποτέ, να βάλεις και πάλι το πρώτο άλμπουμ των Ramones στο πικάπ και να μεθύσεις ακατανόητα, να κυλήσει τ’ αυλάκι σε δίσκο των Ultraviolets και αργότερα στο White Blood sells του μουνόπανου του White να πεις πως η βρωμιά είχε πάντοτε νόημα.

Πολλοί βγάζουν δίσκους σαν του Sartain σήμερα, λίγοι όμως βγάζουν καλούς τέτοιους δίσκους! Τα τραίνα που τους κουβαλούν είναι ελάχιστα και οι κόμπρες που δαγκώνουν πραγματικούς άντρες έμειναν μόνο με μασέλα.

Α! ρε κοκαλιάρη Sartain, εύχομαι να τα κονομήσεις και να φύγεις απ’ το πατρικό!

Dan Sartain myspace

One Little Indian site

by Arturo Bandini

Advertisements

2 responses to “Dan Sartain…Lives (One Little Indian)

  1. Between The Raindrops : Μας έχεις πάρει τα σώβρακα. Εύχομαι το πηγάδι που μας πέταξες να έχει δρόμο μέχρι τον πάτο του. Ή ακόμα καλύτερα. Χωρίς πάτο.

  2. tell’em what time is it.
    to each his own, no backlash shit.
    Revelation Da-n.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s