Dax Riggs…Say goodnight to the world (Fat Possum rec.)

Θα σε δω κάτω στη κόλαση ή ακόμα και στη Νέα Ορλεάνη, σε ρημαγμένο ξενοδοχείο να ακούς τη βροχή, να σε ξεσκίζει ο έρωτας, να σε γαμάει η πτώση και να κοιμάσαι τα ξημερώματα με μια μάγισσα που έχει κάνει βουντού αιώνια στο κεφάλι σου. Θα σε δω στην κόλαση ή ακόμα και κάτω στη Νέα Ορλεάνη, όπου τα πάντα έχουν νόημα, θ’ αργοπεθαίνεις στο ξενοδοχείο που βρωμάει το σπέρμα, τον ιδρώτα, το άτιμο βιος σου και μ’ ένα τσιγάρο θάνατο και μπλε παπούτσια στην εξώπορτα, θα ακούς το διάολο να σου γελά, λέγοντας ένα καθοριστικό «καληνύχτα» σε τούτον τον κόσμο. Το κρεβάτι σου μυρίζει χώμα και οι τοίχοι ξεσπαθώνουν στο κορμί. Άναψε ένα τσιγάρο και φύγε κύριε Dax Riggs, κανένας δεν θα είναι πια ξένος…

Ρημαδιασμένη κυκλοθυμική stonerιά στην εγκατάλειψη του μόχθου, οργή από θάνατο να πνίγεται σε αποφράδες νύχτες γεμάτες αίμα και μοναξιά, μια μοναξιά που γυρνάει πλευρό στη παρακμή και το Heartbreak Hotel που τραγούδησε κάποτε ο κύριος Presley, κατεδαφίζεται μεμιάς όταν ένα τσιγάρο και λίγη βενζίνη κάνουν καλά τη δουλειά τους….τι θέλω να πω θα μου πεις…!

Ο πάλαι ποτέ frontman των Acid Bath, Dax Riggs, αφού άφησε ξωπίσω του τα heavy metal μονοπάτια, την εφηβική οργή να κρατάει τ’ αρχίδια του μέσα από ξεσπάσματα για οργισμένα νιάτα και προκλητικούς στίχους που απλά να προκαλέσουν ήθελαν, έφτασε στα 36 του χρόνια, άδειος, μεθυσμένος με την προσωπική του κόλαση να του πετάει ένα πιάτο φαί έξω απ’ την πόρτα, δίνοντας του μουσικά την δύναμη να τα ξεράσει όλα.

Το Say goodnight to the world, τρίτο αλλά στην ουσία δεύτερο προσωπικό άλμπουμ με το όνομά του Riggs στο εξώφυλλο και τα credits, ξεκινά με το ομώνυμο τραγούδι να σέρνει τις βαριές stonerάδικες κιθάρες του σαν αλυσίδες σε πόδι ερωτευμένου που θέλει να χαθεί για πάντα. Ο Riggs με κουράγιο στη φωνή και κραυγές σεσημασμένου εραστή παραδίνεται με μια μαγκιά στον αιώνιο «ύπνο». Η κυκλοθυμία ξεκινά αφού ακούει τον σατανά, (I hear Satan), σε μια ροκομπλουζιάρικη λιτανεία κάτω στο υπόγειο με μουσική εξομολόγηση καταραμένου και καταβαραθρωμένου. Και καθώς ανεβαίνει τα σκαλιά απ’ το υπόγειο, ένα καρφί στο ταβάνι τον περιμένει. Με μια κιθάρα της τα λέει, ένα ντέφι κροταλίας ακολουθεί τα βήματα και με φωνή ραγισμένης μαύρης βραδιάς, ξερνάει την αγχόνη που υπήρξε η γυναίκα του, (You were born to be my gallows). Κάπου εδώ έρχεται να τα πάει όλα στο διάολο. Το κομμάτι που δεν κατάφερε να γράψει τα τελευταία χρόνια ο Josh Homme, (Gravedirt on my blue suede shoes), κι ένα Mo Better θα έπινε μια θάλασσα μπύρα στο άκουσμά του, μόνο στο Closer έχεις ελπίδα να ακούσεις αυτά τα τραγούδια πια. Επειδή όμως το φεγγάρι πολλοί εμίσησαν αλλά ουδείς δεν ξέφυγε ώστε να γράψει δυο γραμμές γι’ αυτό και τα παιδιά του, στο Like Moonlight ο Riggs βυθίζεται και πάλι, αφήνει τη φωνή του να τα πει ως φτασμένος crooner και ο Richard Hawley πάω στοίχημα πως αν άκουσε αυτό το τραγούδι ποτέ, θα έλεγε μέσα απ’ τα δόντια: «Σκατά, έπρεπε να ήμουν εγώ αυτός που θα το ‘χε τραγουδήσει»!. Το stoner rock όμως επειδή έχει ανάγκη κάτι κομμάτια σαν το No one will be a stranger, κι επειδή γενικώς πια το σκέτο ροκ όπως το μάθαμε από πιτσιρίκια έχει ανάγκη από τραγούδια οδοστρωτήρες, εδώ σου ‘ρχεται να τα σπάσεις όλα. Κι όταν λέω να τα σπάσεις, ρημαδιό, τίποτα όρθιο. Ίσως το καλύτερο του άλμπουμ μέχρι να ακολουθήσει η διασκευή που δεν κατάλαβες από πού σου ήρθε και ποιο το τραγούδι που διασκευάζει ο Riggs παρά μονάχα όταν προσέξεις τον στίχο και συνειδητοποιήσεις πως η τελευταία στροφή χαρακώνει το σώμα: «Well, if your baby leaves you / You got a tale to tell / Well, just take a walk down Lonely Street / To Heartbreak Hotel». Το ‘πιασες έτσι; Βάλε τον Presley να κουνάει τον κώλο του πέρα δώθε, βάλε τον Riggs να κόβει τη σάρκα του και διάβασε για πρώτη φορά τον στίχο του τραγουδιού μόνος και χωρίς μουσική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να συγκρίνεις, ίδιοι στίχοι, άλλο τραγούδι. Η ώρα να κοιμηθείς με την μάγισσα έχει έρθει, (Sleeping with the witch), σ’ ένα βρώμικο μουσικό κατευόδιο που έχει πιάσει πάτο κι απλά σέρνεται σε αυτόν, βγάζοντας ανασασμούς ζωής ζητώντας τσιγάρο να γίνει για αυτήν, βγάζοντας hard rockιες σε ξεπλυμένα παντελόνια με πρησμένα αρχίδια να φουσκώνουν από μέσα, (Let me be your cigarette), αισθανόμενος πως ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Μαζί Ποτέ» ήσουν μονάχα εσύ όταν πυροβολούσες φωτογραφίες με αεροβόλο σε διαλυμένο δωμάτιο.

I’ll see you all in hell or in New Orleans. Κλείσιμο, τελεσφορημένο, ανεπίδοτο σκοτάδι, φωνή γαμημένου τύπου σε πεζοδρόμιο να απλώνει το χέρι για δυο πεντάρες έρωτα, τα μπλουζ απ’ τις πλάκες που ξεμυτάνε εραστές με κομμένες τις φλέβες, το μαύρο που μαγειρεύει την ψυχή σου σε τεντζερέδια από χαλκό, σε παγωμένη ανάσα γυναίκας φαντασίας και σε μια κόκκινη κουρτίνα που την έβαψες απλά με αίμα.

Α! ρε καριόλη Dax Riggs, εκεί που έπινα ένα μπουκάλι για να σε γιορτάσω, ερχόσουν και κέρναγες πάντα το επόμενο για να σε βρω στο πάτο…Αντίο σε τούτον τον κόσμο λοιπόν!

Dax Riggs myspace

Fat Possum records

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s