Η ώρα του Neil

Με το φθινόπωρο να τρυπώνει λάου λάου τριγύρω σαν αποχαιρετιστήριο δώρο περασμένων εποχών προ της κλιματικής αλλαγής , με το 2010 να συνεχίζει τον παραλογισμό του σε δρόμους και παραδομένα βλέμματα περαστικών , το περασμένο καλοκαίρι φαντάζει σαν το τελευταίο. Και η δισκογραφία βρίσκεται σε σύγχυση , δίχως κάτι εξαιρετικό να ανακατεύει τα νερά , όμως ακόμα και τα μουσικά φρικιά σα να έχουν αρχίσει σιγά σιγά να οδεύουν προς εξαφάνιση. Ίδωμεν.

Ανεξαρτήτως μουσικών φεστιβάλ και νέων κυκλοφοριών , οι τελευταίοι πέντε μήνες έχουν σα σημείο αναφοράς τις εμφανίσεις του Neil Young στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά , κάνοντας όλους εμάς τους Ευρωπαίους , ακόμα και τους ντεμέκ , να παρατηρούμε με μάτια γουρλωμένα από την πείνα ξερογλύφοντας στην ελπίδα ότι μπορεί αυτός ο Καναδός να περάσει για λιγάκι και από δω. Ο Cortez δίνει συναυλίες μοναχός του , με τις κιθάρες του. Οι μαρτυρίες λένε για ένα βουνό παραμόρφωσης και feedback , για μπάσες συχνότητες που σου σηκώνουν την τρίχα και για ένα Neil που , πλέον , δε κολώνει πουθενά και ακομπλεξάριστος σοδομίζει το παρελθόν του ξεβολεύοντας από σκοτεινά ράφια ακυκλοφόρητες κομματάρες και προσωπικούς γολγοθάδες. Δεν έχει πια να αποδείξει κάτι παραπάνω σε κανένα παρά μόνο στον εαυτό του.

Καλό χρόνο!

Advertisements

One response to “Η ώρα του Neil

  1. Παράθεμα: Δίσκοι του 2010 : Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s