Grinderman… Grinderman 2 (Mute rec.)

Όλα ξεκαθαρίζουν κι όλα τραβάν το δρόμο τους όταν είναι φυσιολογικά. Η θλίψη πολλές φορές μπορεί να σε μπερδέψει, να πουστέψει το κεφάλι σου, να σε κάνει έναν ηλίθιο, ψεύτικο, μίζερο μαλάκα που πουλάει την παρακμή με την οκά σε κάθε πραγματευτή που επιθυμεί να μυρίσει κάτι που είναι στο κεφάλι του και λυσσάει για την αγορά. Η φύση σου όμως,… στην φύση σου δεν μπορείς ποτέ να πας ενάντια κι όταν της πας τότε το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως θα γίνεις ένα τσίρκο για να γελούν άλλοι κλόουν της θλίψης μαζί σου. Τι κάνεις τότε; Απλά τα πράγματα. Τραβάς την τριχιά μέχρι τα άκρα και στα άκρα υπάρχει πάντοτε η λύση, όλα τα υπόλοιπα είναι μια μεσοβέζικη μαλακία που κρατάει το 90 της εκατό των ανθρώπων σε τούτο το γαμημένο σύμπαν για να μην βάλει ένα περίστροφο στο κεφάλι και τινάξει τα μυαλά του στον αέρα.

Ο Cave απ’ την άλλη τράβηξε τα πράγματα μέχρι τα άκρα. Ήπιε κουβάδες ναρκωτικά, μύρισε το σάλιο του θανάτου σε κάμποσα πεζοδρόμια και κάμαρες που φυσούσαν χύσια, μπέρμπον και σκατό νυχτερίδας, παντρεύτηκε δίχως δεύτερη σκέψη γιατί λάτρεψε. Έκανε παιδιά γιατί και πάλι λάτρεψε δίχως να σκέφτεται το επόμενο πρωινό, έβγαλε τη βελόνα απ’ το χέρι του και είδε το θεό χωρίς καυλί να του τραγουδάει ένα αλληλούια. Αποκαθήλωσε πράγματα, ύμνησε δολοφονίες, μπουσούλησε στον πάτο της κόλασης και άφηνε στον κουβά του πηγαδιού της, τραγούδια για να τα βρει όταν θα σπάσει τα νύχια του στους τοίχους και θα ανεβεί τα τοίχια με αίμα στο κορμί και χαρτί στην πλάτη. Όλα αυτά έγιναν μέχρι το τελευταίο κατακάθι να φτύσει αίμα κι όταν νομίζει πως έχει φτύσει. τότε τα σκώτια του να βγάλουν κι άλλο. Κι όταν τα σκώτια βγάλουν την τελευταία κηλίδα, σκουπίσουν με χέρι το πάτωμα και σηκωθούν στα πόδια, τότε έρχεται η μεταλαβιά της ηρεμίας.

Το μίζερο μουσικό συρφετό θέλει πάντα τον αγαπημένο του καλλιτέχνη να είναι μια ζωή εκεί που τον θέλει να είναι. Είναι σαν να πιστεύεις στον Θεό και να τον βγάζεις απ’ την κιλότα σου κάθε που τον έχεις ανάγκη, ο Θεός όμως δεν υπάρχει κι εσύ τον αναθεματίζεις γιατί δεν είναι εκεί όταν ψάχνεις τ’ αρχίδια σου. Ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης σταματάει να σέρνεται στα πατώματα, να ξερνάει μορφίνη σε ξενοδοχείο με πουτάνες που ούτε στο όνειρό σου δεν θα γνωρίσεις, να γλύφει πεζοδρόμια τα βράδια και να ουρλιάζει όπως τον θες εσύ να ουρλιάζει. Ο καλλιτέχνης όμως έφαγε την κόλαση με το κουτάλι, αποδέχθηκε τη φύση του, συνέχισε να τραγουδά και να γράφει τραγούδια καλύτερα από το παρελθόν, χωρίς να δίνει σημασία στο συρφετό γιατί παραδόθηκε στην γνώση και στη δημιουργία της δικιάς του φύσης και τέλος έγινε σοφότερος, εκμεταλλεύτηκε την κόλαση και η κόλαση του έδωσε τα ίδια της τα χέρια. Κάπως έτσι δεν έγινε με τον Nicholas Edward Cave ή κάνω λάθος! Πές με ψεύτη αλλά υπάρχουν μπόλικες παλιοκαραβάνες εκεί έξω που ακούνε μουσική χρόνια τώρα, γνώστες μεγάλοι που θα πουν: «έλα τώρα μωρέ τι να μας πει ο Cave πάλι;». Τα ‘χουν πει για τον Tom Waits, σκατόψυχοι γραφιάδες, τά ‘χουν πει για τον Dylan, κακοπηδηγμένες αδερφούλες, τα ‘χουν πει για άλλους μεγάλους μυγοχέσματα που δεν είδαν τίποτα να περνά από μπροστά τους κι ένιωθαν θεοί σαν έπιαναν μονάχα την πρόκληση της γραφής απ’ τις μασχάλες για να την ανεβάσουν στο ταβάνια και να γαργαληθούν οι κωλοτρυπίδες τους…ανθρωπάκια, γαμημένα ανθρωπάκια. Αυτό λέω εγώ!

Ο Cave σηκώθηκε πρωινά και αναρωτήθηκε τι σκατά κάνει σε τούτον τον κόσμο, ούρλιαξε σαν λύκος όπως ουρλιάζουν και οι Grinderman στο Mickey Mouse and the Goodbye Man.Το κομμάτι του λύκου θα μπορούσε να το βαφτίσει κάποιος, αλλά όχι, ο Cave έχει βάλει το γαμημένο χειρότερο καρτούν όλων των εποχών να γρυλίζει και οι Grinderman, (βαριέμαι να γράψω ποιοι είναι, άλλωστε τους ξέρετε), τον βάζουν να περπατάει ή μάλλον να τρέχει μέσα σε ολόκληρη την πρώτη φράση: I woke up this morning, I thought what am I doing here! Καταλαβαίνει πως αγάπησε κάποια για πολύ καιρό όταν τα βαριά στριγγλίζοντα και θορυβώδη όργανα των υπόλοιπων που μάλλον δεν είναι όργανα αλλά ήχοι ενός εφιάλτη, ακονίζονται πάνω σε παγωμένους σωλήνες. Εδώ σταματάμε!…Έχει τηλεγράφημα:… «Αγαπημένε μας Blixa ,στοπ, ακούμε τώρα το Worm Tamer, στοπ, δεν μας λείπεις καθόλου πια αγαπημένε, στοπ! Ούτε καν σε θυμόμαστε, στοπ, σ’ αγαπάμε όμως, στοπ, τέλος τώρα, στοπ».

Συνεχίζουμε, το άλμπουμ, τώρα ξεκινά και δεν μιλάω σε σένα, σε μένα στέλνω γράμμα πια. Πάμε να σπάσουμε πλάκα με το Άθεο Παιδί. Σαν Νονοί της παγκόσμιας ιστορίας θα μπούμε στην μπανιέρα σου μα εσύ δεν θα τρομάξεις. Είμαστε όλοι εδώ και παίζουμε στα ψέματα, όλη η ιστορία άλλωστε είναι ένα ψέμα. Παίζουμε τις απόκριες στο Heathen Child, σοβαρευόμαστε με το μωρό μας όταν δεν ξέρουμε για πόσο θα κρατήσει, (When my baby comes), τραβάμε για τον συνήθη απολογισμό της ζωής μας μέσα σε μια νηνεμία που βροντάει υπόκωφα και φορέματα λευκά σπινθηρίζουν στα μάτια, (What I know). Παραδινόμαστε κι εκλιπαρούμε, αλλά στ’ αρχίδια μας γιατί είμαστε πιο κολασμένοι κι απ’ την κόλαση κι έχουμε κάτι φίλους από πίσω να σιγοντάρουν τα μανιασμένα μας γράμματα, όταν… δεν πα να γαμηθούνε και τα’ αστέρια μωρό μου γιατί είμαστε κάτι αχρείοι, (Evil), που γκαρίζουμε την λέξη, «μωρό μου», και πάντα λέμε αλήθεια. Στο γλυκό σου μικρό μαγειρειό, (Kitchenette), θα παίξω τα χυδαία μου μπλουζ, θα σκούξω πως θέλω να γίνω ο ασυντρόφευτός σου άντρας γιατί έτσι κι αλλιώς έχεις έναν που σου πήρε γαμημένη πλάσμα τηλεόραση, κουδουνίζουν τα κλειδιά στα δάχτυλά του όταν μπαίνει στο σπίτι κι εσύ το μόνο που χρειάζεσαι είναι να βγάλεις το χέρι από την μπισκοτοθήκη και να με θέλεις. Στα Παλάτια του Μοντεζούμα θα στα δώσω όλα. Εκεί θα ηρεμήσω, εκεί θα ηρεμήσουν και θα βρεθούν όλοι οι ήρωες μου, γιατί η σημαντική αγάπη πάντα είχε τους παρατρεχάμενους ήρωές της. Έλα μωρό μου βγες έξω απ’ τα’ αμάξι! Τα κουδούνια χτυπάνε, παίζουν αρχαία μπλουζ και σου δίνουν όπλο στο χέρι. Βάζω τον εφιάλτη, βάζεις το κορμί; Τα Bellringer blues των Grinderman μόλις τελείωσαν, δεν ξέρω τίποτα πια….παρά μονάχα πως…πρέπει να φύγω…πάντα πρέπει να φεύγω Joe!

Ένας λύκος μπαίνει σ’ ένα λουστραρισμένο δωμάτιο με προτομές αρχαίων ημών προγόνων,  μπρούτζινα σκουπίδια στους τοίχους βυζιά από γύψο και ζωή που μυρίζει νεκροταφείο. Ο λύκος γρυλίζει στο πάτωμα και ψοφάει για σάρκα. Πρέπει να είναι ένα γέρικος, ο μεγάλος κακός λύκος όπως λένε, αυτός πρέπει να είναι Αυτός που έχει μάθει εδώ και χρόνια την φύση του, της δείχνει τα δόντια του και όλα τα υπόλοιπα ζωντανά τούτης της πλάσης τον έχουν για να τον μνημονεύουν. Ψάχνω, ψάχνω μπας και βρω φέτος έναν άλλο λύκο, νεότερο, με δόντια πιο κοφτερά απ’ αυτόν, ψάχνω για άλλη μια χρονιά, αλλά έλα που ο γαμημένος έχει στρογγυλοκαθίσει μες στο σαλόνι και φοβάμαι να κατεβώ στο κάτω πάτωμα! Πολλά χρόνια τώρα…Υπερβάλλω ε; Τι να κάνω απλά δεν αντέχω πια λύκους που ουρλιάζουν για λίγο και μετά προσπαθούν να γαμήσουν τον κώλο τους. Ελπίζω να κατάλαβες ότι ο Cave με τους Grinderman είναι αυτός ο γέρικος λύκος που μπαίνει στο μωσαϊκό και γελάει και σπάει πλάκα παίρνοντας τα πάντα στα σοβαρά,… έτσι! Είναι στη φύση του!

link: κανένα

favorite track: όλα

by Arturo Bandini

Advertisements

5 responses to “Grinderman… Grinderman 2 (Mute rec.)

  1. ..ακριβώς ο Cave που (θέλουμε να) ξέρουμε , το κείμενο τα λέει ΟΛΑ.
    Υ.Γ. ο λύκος το κατούρησε το σαλόνι τελικά;

  2. Arturo Bandini: …όχι απλά το κατούρησε, του σκισε και τον κώλο!

  3. έτσι μπράβο, άρα και ο λύκος είναι στο κόλπο.

  4. Arturo Bandini: τστστστστσ! νεύρα που ‘χει ο κόσμος! άκου SIHAMA, τστστστστστ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s