Δίσκοι του 2010 : Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Neil Young – Le Noise : Το όνομα του νέου δίσκου του Neil  παραπέμπει στο μυθικό παραγωγό Daniel Lanois , λαμβάνοντας υπόψιν τις παραμορφώσεις της Gibson του νονού και τα μπλιμπλίκια του επιστήθιου συνεργάτη του ανθρωπιστή Bono. Άλλωστε ο Lanois έκανε την παραγωγή και , ομολογουμένως , οι προσδοκίες ήταν αρκετά υψηλές. Οι live εμφανίσεις του Neil , εξαιρετικές όπως πάντα , αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα μέτριο. Στο youtube δωρεάν όλος ο δίσκος υπό τη μορφή ενός μεγάλου σχεδόν σαραντάλεπτου βιντεοκλίπ , το οποίο αισθητικά σου πετάει τα μάτια έξω και , ναι , για το μέγιστο Neil τα πάντα θεμιτά είναι. Και η μουσική? Στροφή του Neil στη μία κιθάρα. Ενδιαφέρον. Ο ντόρος , όμως , ήταν μεγαλύτερος από το τελικό αποτέλεσμα. Και ο αμερικάνικος φιλελευθερισμός στο μεγαλείο του. Ο Lanois να κάνει τις ηλεκτρονικές κομπινούλες του από πίσω , παίζοντας καμμιά φορά με τη φωνή του Neil.  Ο λόγος που ο κόσμος είναι απογοητευμένος από το Le Noise δεν είναι το ότι είναι ένας μέτριος δίσκος. Είναι ένας καλός δίσκος , ο οποίος είχε την προοπτική να γίνει ένα νέο masterpiece. Θα τον αγαπήσεις. Αλλά ξέρεις ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν εξωφρενικά τέλεια. Οι κιθάρες του Neil ευλογούν τα γένια του και πολύ καλά κάνουν. Hitchhiker , Peacefull Valey Blvd.

Portugal.The Man – American Ghetto : Από τους καλύτερους indie pop δίσκους των τελευταίων χρόνων. Electro ρετουσαρίσματα παντού. Κλασικά pop κομμάτια , το ένα καλύτερο από το άλλο. Από το 2006 αυτή η μπάντα βγάζει δίσκους σχεδόν κάθε χρόνο , μετριότητα πουθενά. Και ενώ δημιουργείται αυτό το αναθεματισμένο potential , περιμένεις , περιμένεις , λες δεν μπορεί , τώρα θα γίνει το μπαμ. Και ενώ ο ήχος αρχικά μπορεί να ξενίσει και να προσπεράσεις το συγκεκριμένο album ως μια new age φιλότιμη προσπάθεια , με περισσότερες ακροάσεις αρχίζει να σου αποκαλύπτεται σιγά σιγά. Όχι , δεν παραδίδουμε τα όπλα στη μετριότητα των καιρών.

Dead Confederate – Sugar : Δεύτερος δίσκος από την Αθήνα της Georgia. Ζει το alternative? Ζει. Εξαιρετικές συνθέσεις , θα μπορούσαν να ήταν μια pop εκδοχή των Sonic Youth. Την ώρα που ο Thurston Moore κάνει το μπανάκι του μια ηλιόλουστη Κυριακή πρωί , κάτι πρέπει να σιγοτραγουδά να περνά η ώρα. Άλλο ένα album που δημιουργεί ελπίδες , αλλά άλλο από ελπίδες αυτήν την εποχή τίποτα. Έχουν ξαναπαιχτεί στο παρελθόν? Η απάντηση είναι πως ναι. Γιατί , όμως , να ασχοληθεί κανείς μαζί τους? Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα αδύνατο σημείο στο συγκεκριμένο album.

Εν ολίγοις , σε σχέση με άλλα album στα οποία έχει γίνει μνεία στο blog , οι δίσκοι αυτοί δεν παιρνούν απαρατήρητοι , αλλά και πάλι , το 2010 έχει απογοητεύσει. Πού θα βγάλει αυτή η κατάσταση? Να γίνει στροφή στο DIY και να δωθεί βάση σε δρόμους και συνοικίες κρυμμένων διαμαντιών της κάτω ραχούλας? Μήπως τα πάντα έχουν ξαναπαιχτεί και τελικά , αυτό ήταν , από δω και μπρος θα γουρλώνουμε τα μάτια σε κάθε καλή προσπάθεια ξεροκόμματο σε καιρούς πείνας? Μα πού θα πάει αυτή η κατάσταση τελωσπάντων?

Advertisements

4 responses to “Δίσκοι του 2010 : Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

  1. loan me a dime: «αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα μέτριο. Στο youtube δωρεάν όλος ο δίσκος υπό τη μορφή ενός μεγάλου σχεδόν σαραντάλεπτου βιντεοκλίπ , το οποίο αισθητικά σου πετάει τα μάτια έξω και , ναι , για το μέγιστο Neil τα πάντα θεμιτά είναι. Και η μουσική? Στροφή του Neil στη μία κιθάρα. Ενδιαφέρον. Ο ντόρος , όμως , ήταν μεγαλύτερος από το τελικό αποτέλεσμα. Και ο αμερικάνικος φιλελευθερισμός στο μεγαλείο του. Ο Lanois να κάνει τις ηλεκτρονικές κομπινούλες του από πίσω , παίζοντας καμμιά φορά με τη φωνή του Neil. Ο λόγος που ο κόσμος είναι απογοητευμένος από το Le Noise δεν είναι το ότι είναι ένας μέτριος δίσκος. Είναι ένας καλός δίσκος , ο οποίος είχε την προοπτική να γίνει ένα νέο masterpiece. Θα τον αγαπήσεις. Αλλά ξέρεις ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν εξωφρενικά τέλεια.» Έχεις σαλτάρει τελείως; Μία και μόνο ερώτηση. Τον δίσκο που τον άκουσες; Στο pc, κατεβασμένο και συνδεδεμένο με τα ηχεία; Που; Που; Περιμένω ειλικρινή απάντηση. (καταλαβαίνεις πως διαφωνώ καθέτως κι οριζοντίως, διότι πρόκειται περί σπουδαίου lp)

  2. Between The Raindrops : Δισκάρα είναι και κακώς το συμπεριέλαβα. Μάλλον το παρατράβηξα. Το αποτέλεσμα φαντάζει μέτριο σε σχέση με τις live εμφανίσεις. Σα δίσκος μόνος του , προφανώς , είναι από τα καλύτερα concept των τελευταίων χρόνων. Το project Le Noise στόχευε σε κάτι πιο μεγαλεπήβολο , θα μπορούσε να ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο και σα φιλοσοφία και σαν παραγωγή. Καταλαβαίνω τι θέλει να κάνει ο Neil και τον πιάνω , απλά θα μπορούσε να ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και η παρουσία του Lanois αυτό προσπαθεί να κάνει.

    Από την άλλη , βέβαια , το πράγμα είναι έτσι όπως είναι και μάλλον με έχει πιάσει μιζέρια , μισοάδειο ποτήρι κτλ. Δεν έχει νόημα να μπαίνω σε διαδικασίες για αν τα κομμάτια θα μπορούσαν να είναι άλλα και τι θα γινόταν αν η γιαγιά μου είχε μούσια.

    Ίσως το Le Noise να είναι ήδη αυτό το παραπάνω , ίσως να είναι και νωρίς. Θα επανέλθω για το Neil ούτως ή άλλως κομμάτι κομμάτι και ας πέσει μπουρλότο. Και έχεις δίκιο. Ουδείς άσφαλτος.

  3. Arturo Bandini: Εσωκομματικά στο Back to Mono, γουστάρω…! Neil Young δεν το άκουσα δεν έχω άποψη, αν όμως BTR τον άκουσες μέσω γιουτούμπα είσαι κατάπτυστος. Θα το ακούσω σουκου και θα τα πούμε γιατί όταν ο Loan me λέει ότι πρόκειτε περί σπουδαίου lp ψύλλοι στ’ αυτιά μου μπαίνουνε βρε πω πω πω! Πάρτε το θετικοαρνητικά αυτό! Πάμε παρακάτω, Dead Confederate αδιάφορο μέχρι εκνευρισμού, έχεις ακούσει το πρώτο; Περνάει τούτο εδώ κι όχι απλά δεν ακουμπάει αλλά βάζεις και ηλεκτρική σπίτι απ’ τα νεύρα σου για να μην συνεχίσεις κι εκνευρίζεσαι. Α στα διάλα, Καραμπεάζης έγινα κι εγώ με τα θαψίματα. Ξεκίνησε προεκλογικός πόλεμος στο μπλογκ. αυτό το Portugal the man είναι τίποτα σαν την παπαριά των Radio dept που εκθείασαν όλοι φέτος; Κι άκου: «Καταλαβαίνω τι θέλει να κάνει ο Neil και τον πιάνω», τι λε ρε μάστορα, όλοι έχετε πιάσει τι θέλουν να κάνουν οι καλλιτέχνες, είδες Neil Young λάιβ, σου ζάρωσαν τ αρχίδια απ τα τραγούδια του και την άκουσες κάπως; Τι είναι αυτά ρε; Είπαμε πρώτα βριζόμαστε μεταξύ μας και ύστερα βρίζουμε τους άλλους…περιμένω, όχι ειλικρινή απάντηση αλλά ουισκοποσίες για να εξηγηθείς «Ανάμεσα στις σταγόνες της Βροχής»….!

  4. Between The Raindrops : Πρώτα κυκλοφόρησε το βίντεο σε High Definition από την εταιρία. Στο 2010 το θεωρώ εξίσου σημαντικό , αλλά , φυσικά , όχι τελικό κριτήριο. Εξαρτάται αν θα δεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Αν , δηλαδή , θα είναι στα καλύτερα (αν όχι ο καλύτερος της χρονιάς) , ή αν ανοίγει μια καινούρια σχολή ως παρακαταθήκη στους επόμενους. Όχι ότι δεν την είχε ήδη ανοίξει. Μιλάμε για καινούρια σχολή.

    Το LP είναι στο πλοίο ακόμα.

    Και θα εξηγηθώ κατ’ ιδίαν και γραπτώς , αφού φτάσει το πλοίο.

    Dead Confederate και Portugal The Man πιστεύω οτι είναι αξιοπρεπείς. Αν το δούμε μέσα στο 2010. Γενικότερα , τώρα , τα ξέρεις ήδη. Μάντολες.

    ΥΓ : Γουστάρω εσωκομματικά , αν και ξέρεις πολύ καλά ότι όλοι το ίδιο πράγμα κοιτάζουμε ο καθένας από τη γωνιά του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s