Attorney Donald Warden “Burn Baby, Burn” (Dignity LP 102)

Ένα μικρό προσωπικό διήγημα, τα γεγόνοτα του Watts, ένα σύνθημα απ’ τον Magnificent Montague, η σχέση του Dr. Khalid Al Mansour με τον Barack Obama, οι Μαύροι Πάνθηρες και ο μουσουλμανισμός, κι ένας δίσκος όπου κάπως προκύπτει και ο Johnny Nash. Αυτά θα είναι τα σημεία στο παρακάτω κείμενο, αρχίζοντας από μια εκ νέου αναδημοσίευση ενός κειμένου που πρωτοδημοσιεύτηκε για λογαριασμό της στήλης “High Infidelity” στο τεύχος 339, Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2009, του Ποπ και Ροκ.

Έβλεπε απ’ το παράθυρο τις φωτιές στη γωνία του δρόμου. Ένας άνθρωπος είχε μαρτυρήσει για χάρη φυλών και τάξεων ενόσω, ανάμεσα από καπνούς, συλλήψεις και  σπασίματα, άρχιζαν να αναδύονται ευκρινώς υπαρκτά προβλήματα και να ακούγονται οι ανθρώπινες ιαχές κόντρα στην απάνθρωπη κοινωνική ιεράρχηση. Στα μάτια του 11χρονου Γιώργου φέγγιζαν φωτιές τη νύχτα της 4ης Απριλίου του 1968 και όλος αυτός ο οργισμένος κόσμος που επιδιδόταν σε βανδαλισμούς καταστημάτων και είχε για τα καλά οπλίσει τη συνείδηση του κόντρα στις αστυνομικές δυνάμεις, φάνταζε με σκηνικό μιας μάχης μεταξύ καλών και κακών.

Η οικογένεια Pelecanos, έλληνες μετανάστες που ζούσαν στο Silver Spring της Washington, θρηνούσαν τη δολοφονία του dr.King. «Δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Δε γίνεται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Πέρυσι έφαγαν 27 στο Newark και 43 στο Detroit, μόνο και μόνο επειδή ήταν νέγροι», άκουσε ο μικρός Γιώργος τον πατέρα του να φωνάζει στη μητέρα του, όταν εκείνη αγωνιούσε για τη σπασμένη τους βιτρίνα. «Αν είχαμε ακούσει τους φοιτητές στο Berkeley που φώναζαν το ’64, δε θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.», συνέχιζε να λέει. Στο ραδιόφωνο ακουγόταν η φωνή του Phil Ochs στο “In The Heat Of The Summer”:

“And when the fury was over
And the shame was replacing the anger
So wrong, so wrong, but we’ve been down so long
And we had to make somebody listen”

«Αυτό το τραγούδι αναφέρεται στα γεγονότα του Watts, γιε μου. Τον Αύγουστο του 1965 ξέσπασαν επεισόδια εξαιτίας ενός οδικού ελέγχου, από έναν αστυνομικό που θεώρησε πως ένας μαύρος οδηγός βρίσκονταν υπό την επήρεια αλκοόλ. Ο κόσμος που βρέθηκε στο περιστατικό άρχισε να επιτίθεται στον αστυφύλακα και τα επεισόδια κράτησαν κάμποσες μέρες. Παιδιά πέταγαν τούβλα νομίζοντας πως είναι παιχνίδι, κόσμος έριχνε μολότοφ και 34 πέθαναν, 27 εξ αυτών μαύροι». Εκείνο που δεν γνώριζε ο μπαμπάς του Γιώργου, ήταν πως τα επεισόδια με σύνθημα το μότο ενός τοπικού dj, “Burn, Baby, Burn!”, θα συνεχίζονταν σποραδικά μέχρι και το καλοκαίρι του 1968. Οι, θεωρούμενες πρώτες στις Ηνωμένες Πολιτείες, αστικές συγκρούσεις είχαν ανέλθει στις 300 κι οι νεκροί στους 200. Μέχρι κι ένας σκωτσέζος, πρώην boxer, τότε τραγουδιστής με τρισυπόστατη «Otis Redding-Jackie Wilson-Clarence Carter» χροιά, ηχογράφησε στο Μόναχο το 1969, μαζί με γερμανούς δεξιοτέχνες της jazz, ένα blue-eyed soul/ jazz/ r&b δίσκο με τίτλο “Watts Happening”.


Έως τις 8 του μηνός, 12 είχαν σκοτωθεί στην Washington, οι μαγαζάτορες έκλαιγαν μπροστά απ’ τις κατεστραμμένες περιουσίες τους και μάζευαν δάκρυα για να υπογράψουν ένα παχυλό δάνειο, οι εφημερίδες προανήγγελλαν την επερχόμενη οικονομική κρίση και διαθλούσαν τα γεγονότα, οι φτωχοί έκαναν πλιάτσικο σε καταστήματα, οι διαμαρτυρόμενοι εξακολουθούσαν να μάχονται με πέτρες, άτακτοι και ψυχωμένοι. Ο δήμαρχος της Βοστόνης έπεισε τον James Brown να γίνει το προγραμματισμένο show του στο Boston Garden και να μεταδοθεί από την τηλεόραση. Τα μαύρα πλήθη καθησυχάστηκαν, όταν η ξενοφοβία κι ο ρατσισμός σιγοέκαιγαν ακόμη σε κάποια στουπιά. Ένα ηχογραφημένο μήνυμα του Νονού, ένα κάλεσμα κατά της βίας, ένα κάλεσμα για να πάψουν τα αδέρφια να σκοτώνονται μεταξύ τους αλλά να επαναστατήσουν για το περήφανο χρώμα τους, μοιράστηκε σε όλα τα ραδιόφωνα των περιοχών που γινόντουσαν επεισόδια. «People. Black People. Black People. Poor People. This is Soul Brother no1». Οι Νέγροι δεν φοβόντουσαν πια την Επανάσταση.

2008. Ο μικρός Γιώργος είναι πια μεγάλος George. Έχει γράψει μπόλικα αστυνομικά μυθιστορήματα που έχουν μεταφραστεί σε κάμποσες γλώσσες κι ήταν επόμενο να αποδοθούν και στην πατρίδα του. Στον τόπο εκείνο που συνενοχεί στις αντιθέσεις, ένα απ’ αυτά τα βιβλία στέκει ανοιχτό σε κάποιο δωμάτιο όπου στους τοίχους του αντανακλούν πορτοκαλλοκόκκινες αποχρώσεις. Απ’ το παράθυρο φαίνονται φωτιές στη γωνία του δρόμου. Ένας 15χρονος έχει μαρτυρήσει απ’ τη σφαίρα ενός αστυνομικού κι ενώ αυτή η θυσία εγείρει ανυπόστατες κρίσεις και άτοπους παραλληλισμούς, σημαίνει τη στιγμή που οι εφιάλτες παύουν να κάνουν εξαιρέσεις. Στο βιβλίο, ο τίτλος γράφει «Φλεγόμενη Πόλη» και κάποιοι άρχισαν να ξυπνούν.


Ο τοπικός dj που δεν ανεφερόταν στο κείμενο για χωροταξικούς λόγους, ο Nathaniel «Magnificent» Montague γεννήθηκε το 1928, κι ήταν αυτός που μια αυγουστιάτικη βραδιά του ’65, παρότι είχε ξαπλώσει από νωρίς μιας και είχε ξύπνημα για την εκπομπή του στον KGFJ στο κρεβάτι του στο Brentwood, 15 μίλια μακριά απ’ το Watts., έβλεπε στην τηλεόραση τους διαδηλωτές να αναφωνούν ένα σύνθημα που ήδη για δύο χρόνια βροντοφώναζε στο ραδιόφωνο. “Burn Baby, Burn!”

“I don’t know it yet, but “Burn, baby! Burn!” is going to become institutionalized as a radical chant and a political rant—not a tribute to a piece of music that moves your soul. All of a sudden I’m going to be painted not simply as an exciter but as an inciter! An agitator. Now don’t get me wrong. Everywhere I’d gone in the sixties and before, I’d been the hottest voice on Negro radio, and nowhere was I hotter than L.A. in ’65. I owned that place precisely because I did burn. I did incite. Hell, yes! I incited my listeners to put their hands on the radio and touch my heart. I incited ’em by holding a fire-and-brimstone church service in which I was the Lord, R&B music was the Old Testament, and the kids were the disciples. You could hear it when they called in on the “Burn, baby! Burn!” line every morning before school: that urgency in their voices, that pride of being part of something so strong.” θα έγραφε χρόνια μετά στην αυτοβιογραφία για το σύνθημα που από ενθουσιασμός για τις περιστροφές κάποιων δίσκων έγινε κοινωνικό σύνθημα.

(Εδώ μπορείτε να ακούσετε και μια μίνι συνέντευξή του στον NPR)

Φτάνοντας στο σήμερα, οι Η.Π.Α έχουν έστω και κατά τα φαινόμενα έναν αφροαμερικανό πρόεδρο που πολλά έχουν γραφτεί για τις σχέσεις του με το Ισλάμ. Σε μια πρόχειρη διαδικτυακή αναζήτηση, ένα όνομα που συνδέεται συχνά με τον Ομπάμα είναι αυτό του Khalid Abdullah Tariq al-Mansour, γνωστού δικηγόρου στη μαύρη κοινότητα, μουσουλάνου, συγγραφέα και πολέμιου του εβραϊκού λόμπι. Τουλάχιστον αυτά προκύπτουν από μια σύντομη διαδικτυακή αναζήτηση, στην οποία μπορεί κάποιος να αλιεύσει πως το 1995 στο βιβλίο του “The Lost Books of Africa Rediscovered”, παρουσιάζει σχέδιο των Η.Π.Α. περί γεννοκτονίας των αφροαμερικάνων (κάτι που παρά τον όποιο συνωμοσιολογικό χαρακτήρα δε μοιάζει πρωτάκουστο, ειδικότερα για όποιους έχουν διαβάσει το βιβλίο του Jake Lamar “Είχαμε ένα όνειρο» μτφρ. Μαρία Σκαμάγκα, εκδ. Πόλις, 2008) ή ακόμη-ακόμη πως έχει συμβουλευτικές σχέσεις του με τη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και πως συγκέντρωνε χρήματα για τις σπουδές του Ομπάμα στο Harvard, αν και αμφότεροι επισήμως το αρνούνται. Την ίδια στιγμή προκύπτει πως κατηγορεί εντόνως τους Ισραηλίτες εβραίους πως «κλέβουν τη γη, όπως οι Χριστιανοί έκλεψαν τη γη των Ινδιάνων της Αμερικής, κάνει διαλέξεις σε διάφορα πανεπιστήμια όπως τα Harvard University, Bombay University, Columbia University, UCLA, University of Kenya, London School of Economics και University of Ghana, κι εξυπηρετεί συμφέροντα εταιριών όπως Saudi African Bank, Kingdom Holdings, Africa, Multimedia Super Corridor (Malaysia), Space Tech Inc., AmNet Corp. International, New Avenues Fund Ltd, United Bank for Africa, United Networks και Landmark Entertainment. Τα σημερινά κιτάπια, ανάμεσα στις όποιες αντιφάσεις, υποστηρίζουν ένα εθνικιστικό προφίλ με ισλαμιστικές εκκινήσεις και το ρατσιστικό μένος ενός διεφθαρμένου ινστρούκτορα.

Βέβαια τη δεκαετία του 1960, ο Khalid Al-Mansour ήταν ακόμη ο Donald Warden. Πρώην dj, χριστιανός, διδάκτωρ φιλοσοφίας και κάτοχος μπόλικων πτυχίων, ένας μεγαλοδικηγόρος με 11 γραφεία, ιδρυτής του African American Association στο San Francisco κι ένα απ’ τα σημαντικότερα νέα αστέρια των Η.Π.Α. Οι φήμες τον φωτογράφιζαν σα μέντορα των Huey Newton και Bobby Seale συνιδρυτών των Μάυρων Πανθήρων, οι οποίοι ήδη συνυπήρξαν ως μέλη στο Afro-American Association, αλλά και ως συνεργάτη του Percy Sutton, δικηγόρου του Malcolm X, απ’ τον οποίο μάλιστα λέγεται πως ζήτησε να μεσολαβήσει για την εισαγωγή του Ομπάμα στο Harvard.

Κείνη την εποχή ηχογράφησε ως συνέπεια των εβδομαδιαίων ραδιοφωνικών του εκπομπών, ένα street speaking lp, με υποτίτλους “At last it can be told, The Real Story of the Los Angeles Riots” και “We Tell it like it is, The True Facts as told”, και τίτλο “Burn Baby, Burn!”. Ένας ρυθμός χτιστός στα χασομέρια, κάποιες χορωδίες, η γνώμη του Johnny Nash για το Watts, ένας ασταμάτητος προσυλητισμός όπως διαπιστώνουν αυτοί που χρησιμοποιούν κάθε πτυχή της ζωής του για να χτυπήσουν μέσω αυτού τον Ομπάμα. Παραμερίζοντας το γεγονός πως εκείνο το “this is an educational album and is not designed to incite violence” στο εξώφυλλο πέραν του διδακτισμού, μονάχα σχηματικά συγκρατούσε, τη στιγμή που εξέφραζε δίχως καμουφλάζ τη φωτιά του Watts, του Harlem, του Texas, του Mississippi, της Atlanta, του Chicago, της Philadelphia και κάθε αφροαμερικάνικης γωνιάς για αυτό που προσδοκούσε και δεν το έβλεπε μέσα από εθνικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα, όπου ο λόγος των διανοούμενων ήταν λευκός και λόγιζε τις εξάρσεις σαν μοχλό πίεσης των κομμουνιστών κι όχι σαν την έκρηξη μιας φυλής που για χρόνια υπέφερε, γιατί έβλεπε τις δολοφονίες, τις αλυσίδες και τους κρεμασμένους, καθώς αναρωτιόταν γιατί είχε λευκούς αστυνομικούς μέσα στο Watts για να τους προστατεύει απ’ τα αδέρφια της.

Μιας και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος είναι Dr. Khalid Al Mansour, ποιος ήταν ο Donald Warden, είναι άδικο αυτό το lp να διαφθείρεται από φήμες και κατασκευασμένες ή μη πληροφορίες. Την ώρα που η δυναμική του απεικόνιζε κι έκανε κατανοητό το γεγονός πως ένας ολάκερος επιτακτικός πια πόλεμος δικαιωμάτων ήταν ήδη στα σπάργανα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s