The Great Crusades…Fiction to shame (Glitterhouse rec.)

Είναι φορές που η πραγματικότητα κάνει τη φαντασία να ντρέπεται, είναι κάποιες άλλες που η μία ντύνει την άλλη με πανωφόρι ξεφτισμένο και μια εικονική ψυχή που την ακούς μα δεν την βλέπεις ζυγιάζει τα πράγματα πάντα προς το φευγιό. Έτσι λοιπόν πάντα όταν σου συμβαίνουν τα πιο αλλόκοτα πράγματα στη ζωή η καλύτερη λύση είναι να τα κάνεις ποιήματα, πίνακες, αγάλματα, τραγούδια. Έρχεται η στιγμή που όλα ξεματιάζονται και χρόνια αργότερα βλέπεις πως η ίδια η ζωή ήταν τελικά καλή μαζί σου.

Δέκα και πάνω χρόνια σταυροφορίες μέσα σε μπαρ που φυσάνε λέξεις, μουσικές, ανάσες, δολοφονίες, γεννητούρια, γέλια και κλάματα. Τέσσερις φίλοι, τέσσερις πραγματικοί φίλοι που ξέρασαν τα πάντα, μοίρασαν στίχους πάνω σε χαρτοπετσέτες, ήπιαν καντάρια αλκοόλ, έφτιαξαν εφτά δίσκους με τ’ άντερά τους να κυλάν στη κόλαση, είδαν τη ζωή μέσα από γυαλί θολό κι όμορφο καθώς τα πάντα πέρναγαν από δίπλα τους κι εκείνοι ρουφούσαν όλο το μεδούλι. Κάθονταν πάντα στην άκρη, ξέρεις σ’ εκείνη τη γωνιά όπου μπορείς να δεις τους άλλους χωρίς να σε βλέπουν αυτοί. Δεν έδωσαν δεκάρα για το τι υπηρετούσαν, ποιο μουσικό ανύπαρκτο είδος έχει τους εικονικούς πόντους και είναι μπροστά στη βαθμολογία και άλλα τερτίπια του σιναφιού. Ακολούθησαν ένα δρόμο δικό τους, από αυτόν που ακολουθούν οι πραγματικοί άντρες όταν οι άλλοι τους λεν’ να ακολουθήσουν άλλον. Οι Great Crusades ήταν είναι και θα είναι πάντα σε μια λίστα με όχι τις καλύτερες αλλά σίγουρα τις πιο αγαπημένες μπάντες τα τελευταία δέκα χρόνια που ακολουθώ τα τσίγκινα μουσικά κουτιά που πέφτουν απ’ το παλιομοδίτικο πάντα αμάξι τους.

Γάμα τις περιγραφές κι άκου σκηνικό. Είσαι σε μπάρ του Τέξας, ποταποθήκη παρακμής από αυτές που τελειωμένες γκόμενες τσιμπουκώνουν νταλικέρηδες με μούσια και κοιλιές πρησμένες απ’ το ξύδι, (ρωτήστε τον Loan me a Dime για το συγκεκριμένο μπαρ, ο αφράτος κώλος του κάθισε κάποτε σε ένα σκαμπό του). Σκηνή φυσικά με συρμάτινο κλουβί, για να μην τρώνε τα μπουκάλια στο κεφάλι ο βραχνός συμμορίτης Brian Krumm και η μουσική φαμίλια του. Κανένας δεν δίνει σημασία παρά μονάχα οι μεθυσμένοι, τώρα θα μου πεις πόσοι είναι ξεμέθυστοι… άστο να πάει. Ξεκινάει το Sons and Daughters με τα τύμπανα του Christian Moder να δίνουν ένα ρυθμό έτοιμο για να τον γλείψει το πιάνο που ξεμυτάει στα δειλά. Ο Krumm λέει την ιστορία του και στα γουέστερν ο θάνατος συμβαίνει πάντα τα μεσημέρια. Σειρά έχει να εξαγριωθεί ο κόσμος γιατί οι μπαλάντες σε τέτοια μέρη δεν πιάνουν τόπο, υπάρχουν όμως κάτι τελειωμένοι που σκέφτονται πάντα το μέρος που δεν ήταν ποτέ σπίτι τους και θα φεύγουν πάντα. I should never be so far away from homeΑφού μερικά γομάρια του μπαρ σφυρίζουν έρχεται η φυσαρμόνικα του Got down on my knees να παραγγείλει κι άλλες μπύρες. Γυναίκες στα πίσω vocals του ρεφρέν και το ομώνυμο με την σχεδόν χαρντροκάδικη εισαγωγή  Fiction to Shame πάει μαλλιάδες που το ‘χασαν στη ζωή κάπου στη πορεία να πάνε το κεφάλι τους πάνω κάτω. Club 2, το αγαπημένο μου, σαν να γράφτηκε σχεδόν μονοκοπανιά στο στούντιο. Αλητεία παντού, μουσική παντού, σπέρμα, βρώμικη μπάρα, πιάνο σαλούν κι ένας διαολεμένος ρυθμός που βαράει καραμπόλα το μεθύσι με τον χορό. Ακολουθεί μια διασκευή στο Killing Moon, αχρείαστη αλλά αντρίκια. Το μαγαζί πρέπει να πάρει φωτιά όμως και η καρδιά πρέπει να σχιστεί στα δυο. Tear down the heart τραγουδά ο Krumm κι εγώ φαντάζομαι να κάνω πρόταση γάμου σε τελειωμένη βαμμένη κοκκινομάλλα που το μόνο που έκανε ήταν να μην καταφέρει καν να κεντράρει το βλέμμα της πάνω μου. Σε μια απόλυτη αλκοολική ξομολογιά που έχει το όνομα Queen of the second line dancers και σ’ ένα μπλουζιάρικο αλά Tom Waits ρήμαγμα μάλλον έχεις αρχίσει να βλέπεις τον γάμο με τη χορεύτρια του μπαρ ως τη μοναδική σου σωτηρία. Μπύρες τέλος, ας αρχίσουν τα ουίσκια. Magic Shoes και Awkward τα δυο ποζεράδικα στη σειρά, τουλάχιστον το δεύτερο γιατί το πρώτο έχει μια ροκάδικη eightϊλα που το μόνο που σκέφτεσαι είναι χαίτες δυσοίωνες στο αριστερό σου μαξιλάρι. Smoked a million beers, κι εγώ αγόρι μου. Μπουρδέλο το μπαρ, σπασμένα μπουκάλια παντού, καντάρια αλκοόλ στα συκώτια, κώλοι πέρα δώθε, ιδρωμένα κορμιά και τρομπέτες που δεν ξέρουν πια τι είναι το επόμενο πρωινό hangover. Φωνή τρελαμένη, ρυθμός διαολεμένος, τραπέζια ανάποδα, κιτρινισμένα τσιγάρα στα χείλια, βραχνάς που φτύνει ζωές. Παπαπαπααοου! Άραξε και πιες τα ποτά σου, έχεις μέρες να κοιμηθείς, ο κίνδυνος μπορεί να περιμένει, το φεγγάρι είναι η κωλοτρυπίδα τ’ ουρανού κι εσύ θες μόνο τη δύση κι ένα τέλειωμα! Το χώμα είναι η μόνη επιλογή, το μπαρ είναι ολάκερο πίττα, το πιάνο ξέρει τη δουλειά του καλά, η φωνή του Krumm το ίδιο και οι αναμνήσεις υπάρχουν πάντα για να τις ξεχάσεις.

Φέρτε το σκουπιδιάρικο παιδιά, είμαστε έτοιμοι και είναι πρωί, είναι αρκετός ο τρόμος κ’ η φαντασία θα ντρέπεται πάντα την πραγματικότητα!

The Great Crusades site

The Great Crusades myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s