Field Recordings From Alan Lomax’s “Southern Journey”, 1959-1960 (Mississippi Records)

“People were saying that Southern Folk song was dead, that the land that had produced American jazz, the blues, the spirituals, the mountain ballads and the work songs had gone sterile.”

Alan Lomax 1960


Με αυτή τη φράση ξεκινά κάθε νούμερο αυτής της σειράς των πέντε επανεκδόσεων των ευρημάτων του Alan Lomax από τη Mississippi. Ο Nathan Salsburg με ένα σημείωμα του 2009 περιγράφει περιληπτικά τι είχε συμβεί στο αυθεντικό southern journey. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το παραλείψουμε εδώ.

Το 1958, ο Alan Lomax είχε μόλις γυρίσει στην Αμερική. Είχε προλάβει για μια δεκαετία να ηχογραφήσει τις παραδοσιακές μουσικές της Βρετανίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας. Είχε κάνει παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του BBC, είχε στήσει τα 18 νούμερα της σειράς “World Library of Folk and Primitive Music” για λογαριασμό της Columbia και ήδη απ’ το 1942, όταν ήταν ένας 27χρονος σπουδαστής, τα καλόπαιδα του McCarthy στο FBI άρχισαν να ερευνούν το έργο μιας και έμοιαζε δυνητικά αιρετικό το να ψαχουλεύεις τα πεπραγμένα του Son House. Η έρευνα του FBI θα τον ακολουθούσε μέχρι τα 65 του χρόνια.

Στην Νέα Υόρκη έστησε ένα μεγάλο αστικό  φεστιβάλ. Νέοι με μπάντζο, κιθαρίστες και πάσης φύσεως παίκτες κατέφταναν στο Washington Square Park κι έπαιζαν τραγούδια σαν αυτά που ήδη είχε περισυλλέξει ο Lomax. Τραγούδια των Leadbelly, Woody Guthrie, Hobart Smith, Texas Gladden. Η συγχρονία με το “Sing Out!” του Pete Seeger έκανε την επιστροφή του να μοιάζει ηρωική. Άλλωστε ήταν περισσότερο υπεύθυνος από κάθε άλλον για την αναβίωση της αμερικανικής folk εκείνα τα χρόνια, αιωνίως υπεύθυνος που κράτησε ζωντανή την αμερικανική μουσική μέσα απ’ τα κιτάπια του. Μια κουλτούρα που αργοπέθαινε κρατήθηκε στην επιφάνεια.

Ένα μαγνητόφωνο Ampex 602-2 “suitcase model” ήταν το όργανο εργασίας, οι αδερφοί Ertegun της Atlantic χρηματοδότησαν την προσπάθεια και η νεαρή βρετανίδα τραγουδοποιός Shirley Collins στάθηκαν αρωγοί στο οδοιπορικό του. Για δυο μήνες ταξίδεψε μεταξύ Virginia, Kentucky, Tennessee, Alabama, Mississippi, Arkansas, Georgia και North Carolina, ηχογραφώντας περισσότερες από 70 ώρες. Κι αν αυτό ήταν μικρότερο από άλλα ταξίδια καταγραφής, ήταν η πρώτη φορά που περιδιάβαιναν μια μαγνητοταινία Georgia Sea Island ring shouts, work songs από τις υπαίθριες φυλακές του Νότου και sacred harp ύμνοι. Τσάπες κι αλυσίδες, το υλικό που γέμισε επτά lp για λογαριασμό της Atlantic με τον τίτλο “Southern Folk Heritage Series”. Ότι ξέμεινε σώθηκε απ’ τη μεριά της Prestige σε 12 lp και τον τίτλο «Southern Journey”, εκεί που υπάρχει και το ταξίδι που έκαναν το 1960, ο Lomax με την κόρη του, μεταξύ Georgia και Virginia. Κάπως έτσι προέκυψαν στα μελλοντικά φεστιβάλ εμφανίσεις άγνωστων έως τότε καλλιτεχνών όπως οι Almeda Riddle, Fred McDowell, Hobart Smith, Ed Young και Georgia Sea Island Singers.

Στα 5 νούμερα της Mississippi, παρελαύνουν ονόματα όπως των Wade Ward, Texas Gladden (αδερφής του Hobart Smith), Ed Young, Lonnie Young and G.D. Young, Bessie Jones, όπως του Floyd Batts και τις αξίνες των φυλακισμένων στην Parchman Farm, του Forrest City Joe, του Neal Morris και της Sidney Hemphill Carter, αγνώστων γυναικών σε εκκλησίες βαπτιστών, της Mattie Gardner που χρόνια αργότερα θα μνημόνευε ο Moby, τραγούδια σκλάβων, τραγούδια για θεούς και δαίμονες, για την άλλη πλευρά του φράχτη και για το πλήρωμα του χρόνου, την ανακούφιση όταν πέφτει ο ήλιος, για τη ζωή με κάθε τρόπο μέχρι το θάνατο, τον highway 61, τον παράδεισο και το σπίτι, τα πάθη και τον Μωυσή, το ποτό και τις ευλογίες.

Παρά την πρόσφατη υπενθύμιση, μέσα στα χρόνια, εκείνα τα ταξίδια του Alan Lomax επανακυκλοφορήσαν σε πάσης φύσεως μορφή. Ένας εθνομουσικολόγος που κατ’ ουσία συνέχισε να κάνει αυτό που έμαθε απ’ τον πατέρα του, μονάχα που ανθολογώντας ήχους φρόντισε να μιλήσει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατόρθωσε να καταθέσει κοινωνικά, μια αθέατη ή έστω διαθλασμένη απ’ την pop κουλτούρα, πτυχή της αμερικανικής πραγματικότητας του Νότου. Τότε που μερικοί άνθρωποι σαν τον Lomax δε βολεύονταν με το άυλο, καταγράφωντάς το ως ιστορία.

Fred McDowell «61 Highway»

Ed Lewis & prisoners «I’ll Be So Glad When the Sun Goes Down»

Unidentified woman & St. James Church congregation «I’ll Meet You On that Other Shore»

John Davis, Henry Morrison, and the Georgia Sea Island Singers “Hop Along, Let’s Get Her”

Neal Morris “Sing Anything”

Sid Hemphill & Lucius Smith “The Devil’s Dream”

Υγ. Για μια περισσότερο ουσιαστική μελέτη.

Advertisements

3 responses to “Field Recordings From Alan Lomax’s “Southern Journey”, 1959-1960 (Mississippi Records)

  1. Πολύ καλό άρθρο για μια μεγάλη μορφή του 20ου αιώνα. Για όσους ενδιαφέρονται ας κατεβάσουν το podcast του uncencored history of blues στο iTunes ή κατευθείαν από το σάιτ τους(δωρεάν είναι μην μου πείτε ότι κάνω και διαφήμιση!). Ένα αφιέρωμα στα γνωστά prison blues που έχουν ετοιμάσει περιλαμβάνει δυο-τρεις ηχογραφήσεις του Alan lomax,όπως και η session «highway blues» καθώς και η «dealing with The law»

  2. Παράθεμα: Κουφός στα χασομέρια (Τα 8+15 αγαπημένα του 2010 by loan me a dime…) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s