Yusef Lateef “The Centaur And The Phoenix” (Riverside Records, RLP 9337)

Στις εκάστοτε εκλογές υπάρχει πάντοτε η εικόνα πέραν των ιδιοτελών συμπερασμάτων ή κάποιων στείρων ακαδημαϊκότροπων πορισμάτων που προκύπτουν στα λιγότερα ή περισσότερο εφήμερα δημοσιογραφικά κιτάπια. Κι ενώ οι κουβέντες ενδεχομένως να γυρίζουν γύρω απ’ το αν στις 12 Δεκέμβρη θα γίνουν βουλευτικές εκλογές, όταν ήδη απ’ τις 20 Νοεμβρίου θα έχει κηρυχθεί πτώχευση, μεταξύ φημών, ράδιο αρβύλας, τρόμου ως μοχλού εξουσίας και λοιπών διαμεσολαβημένων πολιτικών διαμόρφωσης και ψαρέματος της κοινής γνώμης, τα ιστορικά δεδομένα εφοδιάζουν συγκεράζοντας εμπειρία και θεωρία. Ας βάλουμε mute στο ζάπινγκ εκτιμήσεων και ας πάμε λίγο στο ζητούμενο.

Ένα έργο φορτίζει συναισθηματικά, οξύνει τη σκέψη και μεταφράζεται ποικιλοτρόπως. Σ’ αυτή του τη μετάφραση, η ιστορική άγνοια, η θέση του παρελθοντικού ως παράταιρα αυτονόητου ή ελάχιστα ιντριγκαδόρικου ως ασφαλές, η πρόσληψη από ένα μέσο στο οποίο δεν σκόπευε η απεύθυνση κατά τη διάρκεια της παραγωγής, καθιστούν την κρίση λειψή, ημιτελή. Την ίδια στιγμή, αστόχως αντιπαραβάλλεται η υπεροχή του συναισθήματος που κατανοεί ένας θιασώτης της φόρμας, εν αντιθέσει με το στίχο, διότι εκεί είναι το βασικό σημείο που απαιτείται η γνώση ιστορικής συνέχειας. Κάπως έτσι μπορεί στο κάτω-κάτω κάποιος που σκαμπάζει δυο-τρια πράγματα να αναφωνήσει «τι στο καλό να μας πουν οι κάθε ….. (συμπληρώστε τρέχοντα συγκροτήματα και καλλιτέχνες) εφόσον υπήρξαν οι …. (συμπληρώστε τις αντιστοιχίες επιρροών). Κάποιος, δικαίως μα μονομερώς, θα πει πως μια τέτοια στάση θα οδηγούσε σε γεροντολαγνία.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η προσπάθεια εξερεύνησης υστερεί σε σχέση με την on time προσπάθεια να μην υστερείς στα τρέχοντα. Κάπως έτσι, ουδεμία σημασία δεν έχει το credit σε κάθε παράγωγο των White Stripes και σε αυτούς τους ίδιους, χωρίς τους Led Zeppelin, στην κάθε νεο soul house band σαν τους Dap Kings, χωρίς τα κιτάπια της Stax, στους κάθε Build An Ark χωρίς τον Sanders και τον Coltrane. Που και οι ίδιοι με τη σειρά τους οφείλουν τα μέγιστα στον Charlie Parker, όπως και ο Ornette Coleman οφείλει στον Charlie Parker και γενικά όλοι οφείλουν στον Charlie Parker, αλλά για κάποιο λόγο όλη αυτή η οφειλή παραμένει στο σιωπηλό αυτονόητο.

Ώρες-ώρες είναι αστείο να μιλάς για νέα ιδιώματα, για πειραματισμούς και λοιπά τερτίπια με αστείους τίτλους όπως doom jazz, για χιλιαδυο συμπλέγματα ήχων και  καταλόγους παραπεμπτικών αναφορών, δίχως να ασχοληθείς με την ουσία. Και η ουσία που τόση ώρα καθυστερεί με γενικολογίες, είναι ένας δίσκος του Yusef Lateef, ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 4 και 6 Οκτωβρίου του 1960.

Yusef Lateef (tenor sax, flute, oboe, argol), Clark Terry και Richard Williams (trumpets), Curtis Fuller (trombone), Tate Houston (baritone sax), Josea Taylor (bassoon), βρέφος και άγνωστος τότε ο Joe Zawinul (piano), Ben Tucker (bass) και Lex Humphries (drums), η μπάντα για λογαριασμό της ετικέτας της Riverside. Τότε που οι επιρροές απ’ την Αφρική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή διανοίγονταν προς πάσα δημιουργική κατεύθυνση κι ο 40αρης ήδη Lateef, λίγο πριν τα “Into Something” και “Eastern Sounds”, έγραφε προσβάσιμες αφιερώσεις στην κόρη του, υποδείκνυε δρόμους στον Coltrane, κι ενώ η παρέα ήταν μεγαλύτερη από το σύνηθες και η Νεοϋορκέζικη μετάβαση μόλις πρόσφατη, η παρακαταθήκη του Detroit, τα εφόδια απ’ τους Lucky Millinder, Hot Lips Page, Roy Eldridge, Dizzy Gillespie, και το μπροστάρισμα στη Savoy, είχαν συντελέσει για να φανερωθεί με απλότητα μια πνευματικότητα παγκόσμια. Πλάι στις συνθέσεις του, ο 17χρονος Kenneth Barron έγραψε το “Revelation” και ενορχήστρωσε το “Ev’ry Day (I Fall In Love), o Charles Mills κατέθεσε το ομότιτλο “The Centaur and The Phoenix” και το “Summer Song”  ενώ ο Lateef έπαιζε τέταρτα ερωταπαντήσεων, καθιστώντας το παρόν λειψό για όσους επιμένουν να τον αγνοούν, μηρυκάζοντας τα έτοιμα. Βλέπεις που χρόνους για να διαβάσεις τα παλαιότερα κεφάλαια όταν τα προσεχώς ηχούν σε hd τρέιλερ.

Iqbal

“Actually that was written for my daughter, Iqbal, my first child, who passed away in May 2000. She was so beautiful and so kind. I miss her very much…”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s