Yann Tiersen…Dust Lane (Mute rec.)

Ύψωσε ένα μεγάλο κωλοδάχτυλο στην μικρή σου Amelie, πάρε τις χαριτωμένες μελωδίες της και βάλτες στον εφιάλτη να χιονίσει. Τίποτα δεν μαζεύει πέτρες εδώ, κανένα ταξίδι δεν ανθίζει, όλα πεθαίνουν, όλα σκουριά, όλα σκόνη κι αν θες να μάθεις καλά μικρή μου, αυτή η σκόνη είναι που μού ‘μαθε τα πάντα. Η σκόνη στα μονοπάτια της Παλαιστίνης που μυρίζουν καμένη σάρκα παιδιού, θάνατο αληθινής ζωής και ερείπια μιας άλλης που δεν είναι μονάχα γραμμένη στο χαρτί.

Ο Tiersen τα τελευταία χρόνια αποδιώχνει από πάνω του μια και καλή τη μουσική σαπιόκολλα που κόλλησε στο κορμί του και δεν έλεγε να φύγει. Βίασε το μουσικό θέμα της Amelie στα live του για να μην ξαναπατήσουν ποτέ πάλι κυράτσες και κοριτσάκια που μυρίζουν φράουλα και Hondoσεντερίλα, έκανε κολλητό του τον Matt Elliot που ειδικεύεται στις κολάσεις και τα ουρλιαχτά, έβαλε συγγραφείς και ποιητές να τα πουν, ένιωσε την απώλεια μέσα από το θάνατο της μητέρας του κι ενός φίλου του, μύρισε το χώμα που σκεπάζει τη σάρκα ώστε να του μπει καλά μες στα ρουθούνια και μάλλον κάθισε κι έκανε το άλμπουμ που χρόνια είχε στο κεφάλι του. Αυτό μόνο ο ίδιος μπορεί να το ξέρει.

Ο Tiersen βαδίζει στο σκονισμένο μονοπάτι του, λες και βγαίνει έξω στο κόσμο για πρώτη φορά με το παλιομοδίτικο αμάξι που στέκει με ανοιχτή την πόρτα στο εξώφυλλο του δίσκου και μέσα σ’ ένα δάσος που λογάει φόβο. Ήχοι γνώριμοι αλλά σκοταδιασμένοι για έναν άνθρωπο που ξέρει καλά τα όργανα, ξέρει καλά τις ατμόσφαιρες λόγω της κινηματογραφικής του σταδιοδρομίας, ξέρει καλά να βάζει μπρος μεσάνυχτα και να βγαίνει έξω προς στο δάσος. Το Amy που ανοίγει το Dust lane έχει μια γαμημένα σκοτεινή αισιοδοξία που έρχεται αμέσως μετά το ομώνυμο τραγούδι όνειδος να στην πάρει πίσω, να σου κλέψει τις τσέπες και να σε κάνει να φύγεις έξω απ’ το αμάξι. Μην περιμένεις, δεν θα ξαναμπείς μέσα. Απ’ την ώρα που η ακουστική κιθάρα ξεκινά, το πιάνο τρελαίνεται αργά, τα τύμπανα βάζουν τον ρυθμό, η απόκοσμη φωνή τρελού απαγγέλει, οι κιθάρες ανεβαίνουν σαν καβαλάρηδες χωρίς γκέμια που συναντούν ψυχές παιδιών θαμμένων για πάντα, το βύθισμα έχει μόλις ξεκινήσει. Σκοτεινά πράγματα που το Dark Stuff βάζει πιάτο στην άκρη του δρόμου να τα ταΐσει. Τραγούδια δεν υπάρχουν, μονάχα λέξεις που φτιάχνουν ιστορίες στο κεφάλι, σαν ένα soundtrack που περιμένει την ταινία και την ταινία την κρατάει η φαιά ουσία του καύκαλού σου. Ποστροκάδικα αναπτύγματα με λέξεις που πετάγονται μπροστά σου, δίχως να ακολουθούν ρούγες φορεμένες. Αυτός είναι ο ήχος του Yann Tiersen, ένας ήχος που στην Palestine του είναι απόλυτα γνώριμος παρ’ όλο που φλας απόκοσμα πετάγονται στα μάτια σου όταν όλος ο κόσμος σέρνεται μες στο παράλογο. Και καθώς οι στριγκλιές των κιθάρων ξεσκονίζονται σκυφτά, έρχεται ο Henry Miller από το πουθενά. Το Chapter nineteen, απόσπασμα από το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του συγγραφέα με τίτλο Sexus, (η τριλογία είχε τον τίτλο «Η Ρόδινη Σταύρωση» και αναφερόταν στην ζωή του Miller από το πρώτο του διαζύγιο με την Τζουν Μίλλερ μέχρι τη στιγμή που θα έφτανε στο Παρίσι για να γράψει και να ζήσει όπως χρωστούσε στον εαυτό του), απαγγέλλεται από τον Matt Elliot ανατριχιαστικά καθώς ο Tiersen στήνει αναμνήσεις μια ολάκερης ζωής πάνω στο κείμενο. Οι στάχτες από τα περασμένα κάθονται στα έπιπλα και το πιάνο στο Ashes είναι σαν να το χτυπάει ο μόνος ζωντανός του σπιτιού. Πενθεί για λίγο και ύστερα ξανααποφασίζει να βγεί στον κόσμο, μια επιστροφή στ’ αμάξι αλλά αυτή τη φορά καθοριστική, μιας κι όταν έχεις άντερα για την δυστυχία όλα σου φαίνονται παιχνίδι. Οι φωνές ξανάρχονται απ’ τη σιωπή και η στάχτη ζέχνει πραγματικά αυτή τη φορά, είναι ώρα να το πας μέχρι το τέλος, οι φωνές στο λένε. Μια χαλασμένη θεία λειτουργία φτύνει τον κόρφο σου, κάτι αρχαίες πόρτες τραβάν τις αλυσίδες τους και η αυγή έρχεται πάντα άγρια και με κραυγές που δεν λένε να βγουν και πάντα στο τέλος ξερνάνε για να σωθεί η παρτίδα που θρηνείς με μια καινούργια τροχιά, έναν καινούργιο θάνατο. Τα βιολιά του Γάλλου στο τέλος στο διδάσκουν καλά και στο δίνουν να το καταπιείς μέχρι βαθιά στο λαιμό σου. Ένα σχεδόν οκτάλεπτο αλληγορικό Fuck me στην αρχή του που μοιάζει με παιδικό τραγούδι χορωδίας που το ‘χασε σε κάνει να αισθάνεσαι καλά. Όταν χαριτωμένα και πρόσχαρα λέει: «fuck me, fuck me, fuck me, fuck me, and make me come again», ύστερα από λίγο λέει στον Ιησού Χριστό να γδυθεί και «love me, love me, love me and make me love again», για να τα πάρει όλα ο διάολος στο καλό και μια για πάντα.

Συμπέρασμα: Η Amelie πέθανε, πήγε στην κόλαση γιατί είχε σταματήσει πια να μαζεύει πέτρες και να κάνει χαζομάρες. Από τα 40 της και μετά αποφάσισε να γίνει πουτάνα, πηδήχτηκε με όποιον βρήκε μπροστά της, είδε τον θάνατο απ’ την άγρια πλευρά του, άρχισε να μαζεύει χώμα σε κηδείες, να παίζει πιάνο σε άδεια σπίτια κι όταν τελικά είδε και τον μικρό της πορσελάνινο νάνο να σπάει απ’ τον άνεμο, μπήκε σε ένα αμάξι, πήγε μια βόλτα στο δάσος, άνοιξε την πόρτα απ’ τα’ αυτοκίνητο και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Yann Tiersen site

Yann Tiersen myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

12 responses to “Yann Tiersen…Dust Lane (Mute rec.)

  1. Δισκάρα. Το κείμενο τα λέει όλα, Amelie suck it!

  2. Τί πρόβλημα έχουμε με τις φράουλες και το Χοντοσεντερ???

    Εμένα μου είπαν οτι η Αμελί ζει στην Μονμάρτη, παρέα με τον νάνο που ξανακόλλησε.. Την εποχή που έγινε πουτάνα ήταν υπο την επήρεια αντικαταθλιπτικών γιατί δεν της μιλούσε ο πατέρας της.. Τα βότσαλα τα κρατούσε γιατί πηγαινε συχνά σε κηδείες Εβραίων φίλων της που σύμφωνα με το έθιμο τα τοποθετείς πάνω στον τάφο…

    Ας είμαστε ακριβείς σε αυτο το μπλόγκ!!!!!!!!

    Santa Carol..

  3. Amelie?
    Δεν θυμάμαι καμία Amelie!

  4. αδυνατώ να καταλάβω αν παρουσιάζεις δίσκο ή βγάζεις τα ξώψυχά σου. πρέπει να σαι πολύ σκοτεινός και πονεμένος τύπος ε; έχεις δει την ζωή απ’ όλες τις πλευρές της, ξέρεις και την σαραντάρα αμελί. σκοτάδι, παπαρολογία, σκοτάδι, βάλε και λίγο χένρυ μιλλερ για μουστάρδα (κι εσύ εγκλωβισμένος στην αθήνα, ελπίζεις να βρεις το παρίσι σου μεσήλικος ε;). Πόσων χρονών είσαι αγοράκι μου;

  5. Arturo Bandini: oposdipote, για να λυθούν τα προβλήματά σου, παρουσιάζω δίσκο και είμαι πάντα με τον καλλιτέχνη, ούτε σκοτεινός είμαι ούτε πονεμένος, δεν έχω δει τη ζωή από καμιά πλευρά της, το σκοτάδι έχει μπόλικη παπαρολογία κι ο χένρυ μιλλερ έτρωγε μουστάρδα στο παρίσι όταν πέθαινε της πείνας. Μόνο εγλωβισμένος δεν είμαι στην Αθήνα και στο Παρίσι δεν θέλω να πατήσω ούτε για πλάκα, τα σιχαίνομαι τα ταξίδια. Την ηλικία μου γιατί την ρωτάς; γουστάρεις αγοράκια;

  6. O Artiro Bandini, είναι 14 χρονών με μπόλικα σπυριά.

    Τον συναντάς συνήθως στα σκαλιά (του Συντάγματος) σφού αγαπημένο του σπορ είναι τα πατίνια (εξ’ου και το ψευδώνυμο= Βandini=Panini=Patini).

    Αγαπημένος του προορισμός ειναι το Χαλάνδρι που μπορεί να πατινάρει υπο την επίβλεψη των γονιών του.

    Αγαπημένη του ταινία η Αμελί. Απλά απο τότε που του είπε η μαμά του οτι η Αμελί μένει Παρίσι, την μίσησε…

    Κρίμα το παιδί, έχει κ αλλεργία στην μουστάρδα!!

  7. «Την ηλικία μου γιατί την ρωτάς; γουστάρεις αγοράκια;»
    Ωραία απάντηση. Γυμνασίου.
    (εσύ έχεις επιλέξει να εκτίθεσαι – μην τσατίζεσαι που σου κάνουν κρτική λοιπον)

  8. AAAAAAAAaaaaaαααααα…πα πα πα…

  9. Mr Βacktomono ο καλλιτεχνης ειναι ενα αν8ρωπινο ον.. περναει απο παρα πολλες φασεις.. η τεχνη ειναι ενας τροπος για να ε3ωτερικευσει αυτες τις φασεις.
    δε παει να πει οτι επειδη εβγαλε ενα δισκο Dark, 3εχασε την Amelie! και δε συμφωνω οτι «βιασε» το soundtrack στο live, απλα εδει3ε μια αλλη πλευρα του, που ειχε αναγκη να δει3ει.. ΟΥΤΕ ΟΤΙ Η AMELIE ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΥΡΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ και ο,τι αλλο λες..
    ειναι γνωμη σου οκ.. αλλα μ αυτα που λες, δημοσια, προσβαλλεις καποια ατομα και ακομα χειροτερα, αλλειωνεις την εικονα ενος μοναδικου καλλιτεχνη..

  10. Arturo Bandini: …έλα για να τελειωνουμε…

  11. Παράθεμα: Ο Arturo Bandini και η εμμονή του με τον θάνατο…20 αγάπημένα album για τη χρονιά που μετακόμισε… « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s