Οι Gathering μεζούρα & εσύ ο πλανήτης

Αν είχαμε ένα τρανζιστοράκι του 50, ρώσικης κατασκευής και ενώ προσπαθούσαμε να συντονιστούμε με κάποιο σταθμό, ξαφνικά πέφταμε στην ανακοίνωση: Προσοχή! Προσοχή! … να εκπέμπει από κάποια διαστημική βάση της Σοβιετικής ‘Ενωσης σαν να κάνει παράσιτα, στοιχηματίζω πως θα ξεχνούσαμε τι ψάχναμε και θα προσηλωνόμασταν στα μυστήρια αυτά μηνύματα.

Γι αυτό καλύτερα, ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την ανάποδη, διότι από την καλή, να ‘στε βέβαιοι θα μας πάρουν μόνα τους και θα μας σηκώσουν. Όταν ένας ογκόλιθος αρχίζει να κατρακυλά, παρασέρνοντας τις ενεργειακές ροές που βαφτίζεσαι σε ξόρκια του γέρου Σαμάνου – κάτι πικρό σε κέρασε και κάπου παχύρρευστα σε βούτηξε και τώρα που σου μιλάει δεν ξέρεις που βρίσκεσαι εσύ και η έξοδος, αλλά ποσώς ενδιαφέρεσαι κιόλας, αγαπάς τον κίνδυνο για να του δραπετεύσεις έτσι απλά, χωρίς να τζογάρεις κι εκκωφαντικά σε αγκαλιάζουν όλες οι γυναικείες φωνές σκεπασμένες με βρωμιά και κάθαρση καθώς πετάγεσαι έξω από τον βόρβορο για να εισπνεύσεις τις κατευθύνσεις, ασήκωτες, σε πλησιάζουν και ανοίγουν ένα μονόλογο που απευθύνεται προς στοιχειωμένους γαλαξίες διπλοκλειδωμένους εδώ και χιλιετηρίδες τριβής και εξέλιξης μέσα στην κοιλιά της γης, άγριο το πανηγύρι των σωθικών.

Έτσι που κάθεσαι μερικές φορές, αφήνοντας τον χώρο να γεμίσει με μοναξιά κάθε τεταρτημόριο της γεωμετρίας, να σε περιέχει παντού, να σου τραγουδάει με τον δικό της τρόπο και να αντιλαμβάνεσαι ότι το φως και ό,τι αυτό είναι ικανό να αποκαλύψει θα μπορούσε να είναι μια βαριά ψευδαίσθηση, ένα συμπαγές οικοδόμημα που περικλείει τα όμορφα και τα άσχημα απορροφώντας τα σαν μεγαλειώδη μικροπράγματα εντός της δαιδαλώδους γκαρσονιέρας του κεφαλιού. Εκεί μέσα θα αναμετρηθείς με τις εκτάσεις του σύμπαντος, χωρίς μαθηματικά, χωρίς αριθμούς, μία κοινή γλώσσα  χωρίς γραφή και ανάγνωση και η φωνή που σου μιλάει μοιάζει τόσο οικεία. Ο ήχος που σε ενώνει με τον κόσμο του φωτός, αλλά αυτόν τον κόσμο αγνοείς προς το παρόν και δεν σου χρειάζεται γιατί έγκλειστος στο υγρό σκοτάδι, απολαμβάνεις όλα όσα απαιτείς, σου παρέχονται εθελοντικά και ολοκληρωτικά, σου παραδίδονται κι εσύ, δεν είσαι σε θέση να εκτιμήσεις, παρά μόνο αντιδράς ορμώμενος από πρωτόγονα συναισθήματα, το ένστικτο αρχέγονο που καθορίζει το ωραίο και το τρομερό και μέσα στο στενόχωρο κελί σου ζεις, κατέχεις ότι ‘όλα είναι εκεί, η γη και ο ωκεανός, που περιέχουν την δύναμη της ζωής μας, αυτή η πανέμορφη πόλη που παραδίνεται στο δειλινό, λαξεύοντας το έδαφος που περπατάμε και ο αέρας που όλοι τολμάμε να ιππεύσουμε με κάποιο τρόπο’. Τα χρώματα βρίσκονται στην παραμικρή αμελητέα γνώση που μεταδίδεται αμερόληπτα σε χέρια που διστακτικά ξέρουν να αγγίζουν τον ηλεκτρισμό μετατρέποντας τον σε ύλη και όνειρα, έτοιμα να διαγράψουν την στιγμή με κάθε νεογέννητη παρόρμηση, ξεχνούν το εγγύτερο παρελθόν και δημιουργούν καινούριες μορφές σε έκαστο κλάσμα των δευτερολέπτων, παίζοντας προκλητικά με τις μείζονες και τις ελάσσονες, τροφοδοτώντας τη σοφία που επισκέπτεται τους απομονωμένους πλανήτες καθώς ανταλλάσσονται απορώντας ποία η επόμενη εξιλέωση και το σημαντικότερο, από τι;

Η αναπνοή ξεγλιστρά τελειώνοντας, ένα σμήνος πουλιών που οργιάζουν κατακίτρινα και εξαϋλώνονται στο στήθος ενός εκκολαπτόμενου ηλίου. Το μόνο που θέλει είναι να βρίσκεται εκεί που είσαι, καλώντας τες, με τα τελετουργικά σου κύμβαλα, στέλνοντας ρυθμικά τα ονόματα στον ουρανό για να τα επιστρέψει ο άνεμος στο πρόσωπό σου. Εκτινάσσεσαι με ένα αυτοσχέδιο διαστημόπλοιο μέσα από τ΄ απύθμενα βάθη της πλωτής σου αυτοκρατορίας, ακατέργαστης, να δονείται σε σχηματισμό για την μεγάλη έξοδο. Προσδεθείτε! Πηδάλια προς ανύψωση! Τέρμα γκάζια! Ταχύτητα: Φωτός. Η απρόσμενη σύλληψη. Απογείωσις!

Ανοίγεις τα μάτια όταν όλα έχουν πια ηρεμήσει, ζάλη, ελαφρότητα, παραμορφωμένες προοπτικές, κόκκινα και αργά κυματίζει το δωμάτιο όπως το αίμα που αραιώνει στις φλέβες. Δεν κοιμάσαι όχι δεν πρόκειται για όνειρο που διακόπηκε απότομα, δεν σου έκλεψαν τα κομμάτια που άναρχα προσδιόρισες στο υποσυνείδητο. Αυτή εδώ, είναι η μακρινή πραγματικότητα που αναζητούσαμε, ένα μεθυστικό, καλοκαιρινό νανούρισμα, ισχυρότερο κι απ’ τα πιο επιβλητικά καλειδοσκόπια των αγγελοπαρμένων, ένα πανόραμα που ξεγελά την αντίληψη περί αληθινού, σφυρίζει διακεκομμένα και φυσάει φαντασμαγορίες παλμών και χορωδίες.

Δεν την βλέπεις όμως, γιατί αυτά τα λίγα που έχει να σου πει, αρκούν να διαπραγματευτείς την περιπλάνηση λίγο πιο πέρα. Κι αν ούτε συ έχεις να πεις πολλά, οι ώρες διαβλέπουν τον κενό χώρο να πλημμυρίζει με ύπαρξη από την γραμμή της εκκίνησης έως τους αντίλαλους που χαρακτηρίζουν την εγκεφαλική δραστηριότητα, περιπλεγμένη με εικόνες ακατάσχετες και τόσο μοναδικές που δεν αντέχουν να επηρεαστούν από οποιαδήποτε εξωγενή ώθηση, εύθραυστες, ζάρια κρυστάλλινα που προτού φέρουν διπλές σκορπάνε σε αόρατα θρύψαλα. Μία δημιουργία που ουδέποτε ανέχτηκε να δικαιολογήσει υποστήριξη ανώτερων δυνάμεων, μέχρι κι ο εσώτερος θάνατος θα ‘ναι δική τους ιδιοκτησία και κανενός άλλου, όπως η έμπνευση των Ολλανδών που αποφάσισαν να μας χαρίσουν μια πανδαισία αστροναυτικού εξοπλισμού, γαζωμένου με νότες που συνέλεξαν από το τριγύρω άμεσο και μας τις φορέσανε με μία στοργή, σχεδόν μητρική.

written by: Narco Barx

Advertisements

One response to “Οι Gathering μεζούρα & εσύ ο πλανήτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s