Budos Band, Build An Ark, Hypnotic Brass Ensemble, Lloyd Miller & Heliocentrics, Woima Collective (2010 releases)

Κι ενώ οι κουβέντες στριφογυρνούν γύρω απ’ το πως κινείται η μουσική χρονιά, η μουσική εν γένει, λίγο πριν το ετήσιο νήμα των ανασκοπήσεων, ας δούμε κάπως λακωνικά κάποιες φετινές κυκλοφορίες που ίσως να τους αναλογούσε σε άλλες λιγότερος και σε άλλες μάλλον περισσότερος χώρος, όμως στα σίγουρα αξίζουν προσοχής. Lp παρεμφερούς αφετηρίας, ομοϊδεατών μουσικών, προθέσεων που στα σίγουρα δε βολεύονται στην χωρητικότητα ενός φακέλου στην επιφάνεια εργασίας. Τι κι αν αξιολογικά δεν οδήγησαν πουθενά το μουσικό σύμπαν; Φρόντισαν να διασκεδάσουν εφήμερα τις ισχνές εντυπώσεις από μια χρονιά που για λίγα -μουσικά- θα την θυμόμαστε.

(Η σειρά είναι αλφαβητική)

The Budos Band “III” (Daptone Records)

Η afro soul μπάντα του Brooklyn, τρία χρόνια μετά την περασμένη μεγάλης διάρκειας κυκλοφορία της, διάσημη πια και διαρκώς καθοδόν για συναυλίες, πράττει τα αναμενόμενα, γράφει στα ίδια κιτάπια, αναβιώνει με την ίδια ορμή, μονοδιάστατα επιμένοντας στο αναλογικό, πατροπαράδοτο session των δύο ημερών, μια οικογενειακή επιχείρηση που κάνει αυτό που ξέρει να κάνει, με την ίδια ενέργεια και το ίδιο πάθος. Όποιος το λογίζει ως μονότονο και έχει προσδοκίες διαφορετικές απ’ τις επιδιώξης τούτης της μπάντας, έχει στα σίγουρα χάσει ένα απ’ την πρώτη νότα στ’ αλήθεια όμορφα οικείο παιχνίδι.

River Serpentine

Build An Ark “Love Part 2” (Kindred Spirits)

Απ’ το “Peace With Every Step” του 2004, το σπουδαίο “Dawn” του 2007 και το περσινό “Love Pt 1”, το spiritual δοκίμιο των Build An Ark δε λέει να εξαντληθεί. Κι ενώ λίγο έως πολύ σε κάθε παράγραφο που καταθέτουν, ενδέχεται να κατοικούν ο Sanders, το ζεύγος Coltrane, η Αφρική, τα φωνητικά των Dwight Trible, Carmen Lundy, τα βιολιά του Michael White και η παραγωγή του Carlos Nino, επιμένουν να εντάσσουν όλο και περισσότερες φιγούρες και παραστάσεις όπως αυτές του Ravi Shankar, της ψυχεδέλειας των sixties, cosmic ποιημάτων και αυτοσχεδιασμών. Κάπου στην πενυματικότητα μπορεί να προκύψει και ο Bacharach.

What The World Needs Now Is Love

Hypnotic Brass Ensemble “The Heritage EP” (Choice Cuts)

Η πρόσθεση στη ράχη γράφει “Sound+Rhythm+Form=Music”, την ώρα που η περσινή κατακλείδα αναρωτιόταν «Επιδέξιοι μιμητές ή νέοι στοχαστές; Οι ίδιοι μιλούν για κάτι μοναδικό, και σίγουρα αν κάποιος επικύρωνε την αξιακή τους ταυτότητα, πέραν απλής καλαισθησίας, θα εντόπιζε μια παράδοξη πρόθεση καθιέρωσης παρωχημένων καταβολών. Ποια λοιπόν η εγκυρότητα μιας τέτοιας κρίσης, όταν οι καιροί κινούν εις βάρος τους, ενάντια σε προσευχές που φέρνουν τη μουσική παράδοση των lofts σε θέα κοινή, πνευματικού σημαινομένου αλλά και urban σημαίνοντος;». Την ώρα που μια άτυπη σύμπραξη της Timmion και της Honest Jons (mastering και διανομή αντιστοίχως) φανερώνει πως τούτος ο παγκόσμιος μικρόκοσμος καλά κρατεί, βηματίζοντας στα σίγουρα με ταπεινές ορμές προς σεμνές επιλύσεις των πράξεων ανάμεσα στην spiritual jazz και το αστικό funk.

Moments

Lloyd Miller Trio “s/t” (Jazzman) /  Lloyd Miller/The Heliocentrics “OST” (Strut)

Εν πρώτοις, ο Lloyd Miller δήλωσε ύστερα από δύο ώρες ηχογραφήσεων «The big thing now is to see if this whole spiritual, peaceful and sensitive music becomes the next stage of the world’s musical awareness or if it just sits there as a niche item among the intelligentsia and cool people while the infernal meaningless thumping we have been subject to for 50 years continues to torment the world forever.»  Έτσι ο ίδιος μαζί με τους Jake Ferguson και Malcolm Catto ηχογράφησαν τέσσερα κομμάτια για ένα 12αρι ep σαν προάγγελο της ολοκληρωμένης δουλειάς τους στην Strut. Οι Heliocentrics με την κεκτημένη της συνεργασίας του με τον Astatke, πάντοτε ανοιχτοί σε ήχους και πειράματα, βρέθηκαν εκ νέου μελετητές ενός προσφάτως ανασυρμένου κόσμου, περισσότερου ανατολικοτραφή αυτή τη φορά, όπως μερικές πρόσφατες επανεκδόσεις φανέρωσαν για τον Lloyd Miller. Δάσκαλος και μαθητής για μια ακόμη φορά, με την διαπλοκή να φανερώνει εκατέρωθεν ερευνητική διάθεση, τη στιγμή όμως  που τούτη τη φορά οι νεαροί στέκουν λίγα μέτρα πιο πίσω, καθώς modal 5/4, indo-jazz sitar ρυθμοί, τζαμαρίσματα με κλαρίνα, παραδοσιακά αφγανικά θέματα και διάφορες παγκόσμιες, παλιακές συνθέσεις αναζητούν έρεισμα συμπαντικής αλήθειας εντός τους.

Nava

Woima Collective “Tezeta” (Kindred Spirits)

Στην ουσία άλλο ένα project των Poets Of Rhythm ευθαρσώς κατευθυνόμενο προς την Αφρική και τα κατατόπια της Αιθιοπίας. Ταξίδια στο Μαρόκο, παλιές κασσέτες, οι πλανόδιοι μουσικοί, η γνωριμία με τον Mulatu κι ένας ρυθμός απ’ τη Γουινέα, o Woima ρυθμός, ο ρυθμός του μάγου όπως λέγεται, ήταν οι παραστάσεις στο νου του σαξοφωνίστα των Poets Of Rhythm, Johannes Schleiermacher, για τη δημιουργία τούτης της κολλεκτίβας. Τρεις μέρες πρόβα, δύο μέρες ηχογραφήσεων, κάποιες κιθαριές του Ebo Taylor σε ένα κομμάτι, και το μπόλικο μεράκι όλων, στάθηκαν υπεραρκετά για 12 συνθέσεις για να το χαρούν όσοι αρέσκονται πια σ’ αυτή την υπνωτική ομορφιά που έγινε πολυφορεμένο στίκερ πασπαρτού.

Marz

by loan me a dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s