Ενοικιαζόμενα Διαμερίσματα Μέσα στο Δάσος

Ο ζύθος – μία μορφή εξάψεων, φωτογραφισμένος πάνω στο κέντρο ενός παγανιστικού κύκλου εξυμνώντας το βόρειο σέλλας, την ώρα που χάνεις επαφή με τη ζωογόνα ισχύ κι επαναπροσδιορίζεις τους μύθους της απόλυτης ενότητας των θνητών μας σκαριφημάτων, ανάσκελα στο λίκνο της φαντασίας. Εκεί όπου οι νευρωνικές συνάψεις, άρτια ενορχηστρωμένες, χαροπαλεύουν στην κόψη των υπερχορδών.

Κοιτάγματα δεξιά-αριστερά για να βρεις στο τέλος της σειράς τον εαυτό σου, θεό και σκλάβο των πόθων που σε ενέχουν σε μία ανάδρομη δημιουργία τεμνόμενων παραλλήλων, στην εστία που μαρτυράς ωκεανούς να γκρεμίζονται καταρρακτωδώς με ένα ανεπαίσθητο γρατσούνισμα της βελόνας στο βινύλιο, χρατς. Η πηγή της παραφωνίας, ακαταλαβίστικα πυρπολεί την γένεση και την αποκάλυψη, από εμένα ως εσένα με 299.796km/s, το θρήσκευμα που ασπάζεται ο εγωισμός χαμηλόφωνα, όχι τόσο αρχαίο, ούτε πρόσφατο ώστε να μην επιτραπεί στην ελπίδα να εναποθέσει τα πλοκάμια της στο μέλλον και κυρίως, ποτέ τώρα, καθώς οι πλάτες των ανθρώπων αναπόφευκτα γυρνάνε και οι μόνοι που διαπερνά αυτό το βέλος είναι τελικά, εκείνοι εν αναμονή του προσώπου.

«Πώς να νιώσω αγάπη; Aν η αγάπη είναι κάτι που δεν είχα ποτέ.»

Έχει ο Καιρός γυρίσματα, αυτός ο χυλός μάγματος που μας συνοδεύει ενώπιον του ύστατου φόβου κι ωστόσο κανείς δεν θυμάται να σταματάει ανικανοποίητος ακόμα και με την πιο πενιχρή πραμάτεια, στα μισόλογα των χρησμών. Η συνεύρεση με την Πυθία που αναπνέει κλίνοντας τα ρήματα σαν ιδιόκτητες καρικατούρες, αναρτημένες στην υπόκρουση και ουδείς αντιστέκεται.  Όπως τα κλαριά της Ιτιάς στην βαρύτητα, ο κήπος των δακρύων όπου παρουσιάζονται οι απειράριθμες εκδοχές των ιστοριών μας, στάχτες που σκορπάνε τα άξεστα μολύβια στο βιβλίο των πεπρωμένων.

Η γελοιωδέστατη προφητεία της παλινδρομικής κίνησης των πτερυγίων, πάνω από τις πάχνες του Απρίλη. Η όαση αγνώστων γεωγραφικών δεδομένων κατασπαράζει την θαλπωρή της κύησης, εφορμώντας με ορδές αναχρονισμών. Κάθε ημέρα είναι προδιαγεγραμμένο, πως την ίδια μέρα θα σου γυρίσει την πλάτη, αφήνοντας μία επίνευση αυτής της φτηνής αοριστίας να σ’ εμπαίζει σαν σολίστας για ένα αδηφάγο ακροατήριο δισεκατομμυρίων σταγόνων που για μια ζωή – μία μόνο ζωή, αναζητούν την κρήνη που θα γαλουχήσει τα πρωτόγονα όνειρα, απογυμνώνοντας την ομορφιά στο όριο που αποζητάς ώστε να θαυμάσεις την προτετελεσμένη αποσάθρωση σε όλο της το απάνθισμα!

Το μεταφέρεις στην τσέπη φυλαχτό, ανά πάσα στιγμή ανάγκης, σφιχτοδεμένο με άπαντα υπάρχοντα σου, σ’ ένα μουσικό κουτί, όλα εκείνα τα σημαντικά που τρομάζεις ότι θα χάσεις, είναι τοποθετημένα με τέτοια ακρίβεια έσωθεν κι όμως η αμφισβήτηση σε ταλαιπωρεί, από βίτσιο κι ίσως από τον δύσκολο ρόλο που της ανατέθηκε να υπενθυμίζει πως αυτά είσαι – αυτό είσαι, πουθενά αλλού δεν υπάρχεις.

«Μην με κοιτάς με αυτά τα μάτια, μην κρύβεσαι πίσω απ’ αυτά τα ψυχρά μπλε μάτια, θέλω να ξέρω, μην μου χαμογελάς, θέλω να μου δείξεις που να πάω, αυτά τα μάτια με οδηγούνε» με σήματα απροσδιόριστα κι ανάκατα – ανατινάζονται – αυτοί οι εξειδικευμένοι πυροκροτητές που αλητεύουν στο μεταίχμιο του απτού και του αμφιλεγόμενου.

Συντονίζεται ο κόσμος που πλάθεις με την πρόθεση που προσάπτεις στα μελλούμενα, μονίμως να αναλύεις και να εξηγείς τους μηχανισμούς, άβουλος πάντα όταν έχεις να αντιμετωπίσεις την ακολουθία των δεσμών που ανασυντάσσονται στα πέρατα των δομών όπου τα ερωτήματα δεν κατέχουν τον παραμικρό θώκο -έστω με τον σκελετό της έννοιας που τρεμοσβήνει – «Σ’ αυτό το δωμάτιο που βρήκα εικόνες ποίησης, έχασα τα έργα, το καταφύγιό και τον πόνο μου, σε αφήσανε αστιγμάτιστο;»

Ο εθισμός που προκαλεί αιμόφυρτα ρίγη, με σκοπό να επαγρυπνήσει τον κτηνώδη λήθαργο, ρουφάει το μεδούλι της ακόρεστης όρεξης για ανάδυση από τα κάτεργα των απρόσιτων περιοχών της απώλειας, το ερημικό τοπίο που χλευάζει την περιήγηση με το τραγούδι των υπέρηχων, στη διάλεκτο του κήτους που σε κατάπιε και σ’ έφτυσε στην όχθη ανήμπορο να σταθείς σαν δίποδο και να καρφώσεις την όραση σου ευθεία να αναζητήσεις ανελλιπώς και υπνωτικά στον ορίζοντα, αυτά τα μάτια, πέθανες πίσω από αυτά τα παγερά μπλε μάτια, μεταμφιέστηκες σε μία ιδιαίτερη λάμψη, αδιόρατη όσον αφορά στην διάσωση, αυτό το βλέμμα όμως, η εξαναγκαστική βορά στην συνάντηση με την εκπλήρωση, διέσπασε τους ιστούς που περιβάλλουν τους συνδετικούς κρίκους και τους ασύνδετους παραχαράκτες των ειδώλων και μαθημένος πια να αυξομειώνεις το ανάστημα σου έμπηξες τον σημαιοστολισμό της επιθυμίας στην σάρκα που αποτέλεσε όχημα αυτής της λανθάνουσας εικασίας διαμέσου αλλαγών και αστάθμητων παραμέτρων που υποκινούν τις ενεργειακές δυνάμεις, οργώνοντας το πετσί αυτής της άνυδρης μεσογειακής γης, καβάλα στη ράχη πολικών βοριάδων που κατέφθασαν εγκαίρως και αντικρουόμενοι με το εκτυφλωτικό του ηλίου τους υποδεχόμαστε μέσα στα τουβλόκτιστα σπίτια μας. Μία αναπάντεχη επίσκεψη του προσωπικού μας soundtrack, από την Νορβηγία.

written by: Narco Barx

Advertisements

2 responses to “Ενοικιαζόμενα Διαμερίσματα Μέσα στο Δάσος

  1. Apisteuta apisteutos diskos – kollhsa apo thn prwth fora pou ton akousa!

    Krima pou oi Norbhgoi stamathsan tous peripatous sta dash kai kleisan kai to magazi..

  2. Εκπληκτικό post! is this the omnio i ve been searching for?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s