Αιώνες Τώρα

Με το πέρας της απογευματινής καταιγίδας, κοιτάμε την απεραντοσύνη να παραμερίζει τα σύννεφα στα μουντά ψήγματα ενός ετοιμοθάνατου, μα τόσο ευεργετικού ηλίου. Ένα φάντασμα του παρελθόντος που προσπαθούμε μάταια να ψηλαφίσουμε, καθώς γυρίζει σελίδα και μας εξαγοράζει με το άπλετο κενό της λευκότητας, που ξεθωριάζει, για ακόμη μία φορά…

Μία μικρή καταστροφή που ξεσπάει, για να μας γεμίσει με την έμπνευση, της παροδικής αποκρυπτογράφησης των αφηρημένων συμβόλων που λιμνάζουν στα σεπτά πρόσωπα των κυλιόμενων μωσαϊκών κάτω απ’ τα πόδια μας ενώ στάζει από τα φυλλώματα, συσσωρευμένη η αιωνιότητα της κοσμοθεωρίας σου, σε μια απειροελάχιστη στιγμή. Ξανοίγεσαι στους ουρανούς, εκεί όπου δεν ανήκεις κι από κει, προσδοκώντας την επιφόρτιση των θλιβερών συμφωνιών, καταθέτεις τα στέφανα στο σήμερα.

«Πού είσαι απόψε; Αγριολούλουδο στον αστροφώτιστο παράδεισο…». Εσένα που δεν πρόφτασα να αποστηθίσω, κατά την περιφορά σου, στο πένθος μιας φθινοπωρινής  ελευθεριότητας. Πόσο αντιλαμβάνεσαι τη σύζευξη της μεταβλητότητας με την παράλυση, που προκαλείς καθώς παρελαύνει το παρόν βουβό κι αμείλικτο. Πόσο με παραβλέπεις όταν καταμετρώ διαλείψεις, στο εσωτερικό των οποίων η αίσθηση σου, πάλλεται χειροπιαστή και μόνιμη, ένας κορμός δέντρου από πάγο, χαράζω επάνω του εκείνο το ρετσίνι που ποτέ δεν γεύτηκες, το χαράζω με τις αθεράπευτες φλόγες σου.

Κι αγνοείς επίμονα, αυτή σου την ιδιότητα, όπως η βροχή απαξιεί το κηπουρικό της τάλαντο, «και αναρωτιέμαι, αν αναρωτήθηκες ποτέ το ίδιο, κι εξακολουθώ ν’ αναρωτιέμαι». Χορεύεις αγκαλιά με τον στρόβιλο που διεγείρει ελλειπτικά τα πλήγματα καθώς εξατμίζονται τα αμυδρά κοιτάσματα της θερμότητας που εμφύτευσες από τη φαιότητα σου σε κάθε αντικείμενο εκτός από τον μαγνήτη που έθεσα σε ποθητή λειτουργία.

Ξυπνάς το πρωί και η μέρα ξετυλίγεται με την απροσδιόριστη καταναγκαστική πληρότητα της ύπαρξης, που σώζεται στο διηνεκές μιας βροχερής αϋπνίας. Στριφογυρνάς και σκέφτεσαι˙ ακατάληπτα επανέρχονται αυτές οι ακυρωτικές εμμονές, «ανοιγοκλείνω τα μάτια για να καθαρίσει ο νους, ονειρεύομαι… και είσαι εκεί. Πώς βρίσκεσαι εδώ; Και πώς τα μάτια σου επαναφέρουν τον φόβο, ακόμα, δεν μπορώ να αντιμετωπίσω όσα συμβαίνουν εδώ μέσα. Οι αισθήσεις, εξανεμίστηκαν απ’ το σερνάμενο σώμα κι εντέλει το πνεύμα μου αναπνέει, εις το επανιδείν» ίσως…

Θα ραγίσεις σε θραύσματα μίας κατά συρροή κατακερματισμένης διάβρωσης. Στην ασπρόμαυρη παραμορφωμένη διαβίωση της εφήμερης ευημερίας, και παγιδευμένος σε μία επαναληπτική επιμνημόσυνη δέηση σηκώνεις την σορό της ελπίδας περπατώντας βουλιαγμένος μέχρι τον λαιμό στα λασπώδη ύδατα του ποταμού της μοιρολατρίας, ενώ ξεπλένονται τα αδιέξοδα από τις παρυφές της ενδοστρέφειας ξεβράζοντας χλιαρά – ωχρά σκευάσματα που συνταγογραφεί αυτή η τραβηγμένη από τα μαλλιά πορεία, προς τη μονοτονία του αγνώστου.

Γελάς με τον εαυτό σου ή σε περιγελούν οι γύρω σου; Φάτσες και δενδρύλλια, κέρατα ή μήπως η δόση μιας τέτοιας διάλεξης είναι γνώριμη; «αγαπώ τον πλανήτη…» και μεταβιβάζομαι στην «παράξενη αρχαιολογία» των γιγάντων, των μαστόρων, των διδασκάλων. «Ήθελα να ζήσω για πάντα, το ίδιο ήθελες κι εσύ, ήθελα να ζήσω για πάντα και το ‘ξερε ο καθένας». Τα καταφέραμε εν μέρει, διακτινιστήκαμε κατάσαρκα στις πλημμυρίδες της χαραυγής, σε βλεφαρίδες που θρόισαν τη φιλική τους διάθεση, περισσότερο ως εκδούλευση που διαρκεί όσο η φειδωλότητα της αποσυντεθειμένης ευτυχίας, τα κούτσουρα καίγονται, θυσιάζοντας την  υπόσταση τους στην χάρη του σκότους «τα βάσανα μιας ξεπεσμένης γενιάς, αναζήτησα τον θάνατο του ηλίου, άλλη μία ένδοξη αποκάλυψη, το σχέδιο του πεπρωμένου για λεηλασία».

Γυμνός ανάμεσα σε χειρουργικά παρακάλια ζωυφίων να σαλεύουν οικτρά στο κατώφλι της πανούργας κυκλοθυμίας που βρυχάται από τα τρίσβαθα των σπηλαίων στα απόκρημνα καλντερίμια των λαγουμιών, αποσαθρωμένα χώματα της αυλής του σπιτιού. Επίπονα διατηρεί αυτή την επίκληση για διάλυση του σκοταδιού, μες στο δωμάτιο. Εσύ κι ένα ιλαρό σκουρόχρωμο ικρίωμα «δεν θα μείνεις;» κοντά μου, θα δούμε το ξημέρωμα λάγνο να μας ξεθάβει αντάμα, τραβώντας τις καταπακτές που μας φιλοξένησαν στους τριγμούς, αυτού του αστραπιαίου δρομολογίου προς την ύφεση. «Ούτε λέξη δεν πέρασε απ’ τα χείλη σου, μόνο ένα χρυσό φιλί καθώς ψιθύριζα σιωπηλά, βοήθησέ με, μ’ αυτό» και η πόρτα έκλεισε απότομα, πριν προλάβει να σε συνοδεύσει η νύχτα μας.

Είσαι τόσο μακριά, ένα κατάλευκο σκαρί στην φουρτουνιασμένη τραχύτητα μίας μαινόμενης θάλασσας βραχωδών λυγμών και δεν μπορώ να σ’ εντοπίσω αμπαρωμένος, στο παρατηρητήριο που κατασκεύασα με τις πιο γλαφυρές μου αυταπάτες, καιροφυλακτώντας την έλευση της εξαϋλωμένης σου υπόνοιας.

Μία αιωνιότητα˙ τόσο ελάχιστος χρόνος για να σταθώ απέναντι στο σκιάχτρο της συνείδησης, τα κρυσταλλικά μάτια του εκπέμπουν στην λεπίδα της ειρωνείας, ενόσω στρίβει το μαχαίρι βάρβαρο, συμβάλλοντας στην παραχάραξη της φαυλότητας, για μοναδική φορά που σου προσφέρονται τα αρκετά  κι από ανέλπιστη συνήθεια στα λίγα, μην ξέροντας τι να πρώτο-επιλέξεις, παραμένεις στο τέλος με το πιστό σου τίποτα.

Αδειάζοντας τη συγχώρεση απ’ τα μπουκάλια, διόπτρες του δραπέτη που κατέχει καλά διαβασμένος εκ των προτέρων, ότι η διαδρομή του θα διακοπεί στα μισά, επιστρέφοντας στο ίδιο τέλος κι από το τέλος η απόσταση προς το τέλος να μειώνεται ανησυχητικά.

Πάμε να σπάσουμε την παρθενιά της αιφνίδιας ολίσθησης από τους όλμους που μας πολιόρκησαν ακατάσχετα ας τρυγήσουμε το φριχτό συμφέρον μας, αν η ανάσταση είναι γραπτή απόδειξη, τότε η συντήρηση  της άπνοιας αποτελεί προτέρημα, δρέψε την οδυνηρή παρόρμηση της νεκροζώντανης εφίδρωσης στο χάσμα των χασμάτων ατελεύτητα μοιραζόμαστε το παράδοξο, ζωσμένοι οπλικά συστήματα της κατάπτωσης, το κουράγιο που αποκτούν οι φαντασιόπληκτοι όταν βασκάνωνται Ανάθεμα, απ’ την Αγγλία καταρρίπτει τ’ αφόρητα σύνορα.

written by: Narco Barx

Advertisements

2 responses to “Αιώνες Τώρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s