Godspeed You! Black Emperor live στο Gagarin

Είναι φορές που δεν υπάρχει κανένα νόημα να γράψεις κάτι. Οι λέξεις υπάρχουν για να καταγράφουν, οι λέξεις υπάρχουν για να λένε, το στόμα για να στέλνει φιλιά και ν’ ανοιγοκλείνει πολλές φορές δίχως κανένα σκοπό καθώς το κορμί έχει αισθανθεί, η ψυχή έχει φύγει και η μουσική υπάρχει για να σε βγάλει από τη σάρκα. Μια φίλη μου γράφει πάντα σε χαρτιά κι όπου βρει μπροστά της πως η τέχνη είναι πιο υποφερτή απ’ τη ζωή, την πιστεύω, είναι στη φύση της να της συμβαίνει αυτό, είναι γιατί η τέχνη δεν πείραξε ποτέ άνθρωπο ενώ η ζωή τσάκισε πολλούς.

Σάββατο βράδυ, κατά τη μία, μόλις έχουν τελειώσει οι Godspeed You! Black Emperor, ή μάλλον μας έχουν τελειώσει, έχω πιει μόνο ένα ουίσκι κι έχω καπνίσει μόλις τέσσερα τσιγάρα κατά τη διάρκεια των δυόμιση ωρών ανελέητου γρονθοκοπήματος του κορμιού και της ψυχής. Είμαι σαν να έχω βγει από ρινγκ μετά από δώδεκα γύρους με τον καλύτερο μποξέρ των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, δεν νιώθω απολύτως τίποτα, ο πόνος είναι σαν μαύρος αέρας που ευχήθηκε καλό κατευόδιο στη ψυχή ξέροντας πως θα της πάρει τα πάντα. Δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει σάρκα, φλέβα, αίμα, τίποτα. Βγαίνω απ’ το Gagarin σαν μαστουρωμένος ρώσος που μόλις πάτησε το φεγγάρι. Σαν ρακένδυτος τρελός που το μυαλό του δεν νιώθει εποχές και τα πόδια του αντέχουν χωρίς να ξέρουν γιατί. Γυρνάω σ’ έναν φίλο και του λέω: «Μπορείς απλά τώρα να πας σπίτι, να βγάλεις απ’ την δισκοθήκη σου οποιαδήποτε βαρετή ποστ ροκ σαχλαμάρα αγόρασες μέσα στα χρόνια μετά από τούτους εδώ και να σπάσεις όλα τα βινύλια στο γόνατο».

Τους είχα δει και τις δυο προηγούμενες φορές, ο συναισθηματισμός του Ρόδον που για τελευταία φορά ο «ανεξάρτητος» μουσικός κόσμος είχε συνωμοτήσει και συμφωνήσει πως συνέβαινε κάτι πραγματικά εκείνη τη στιγμή κι έδινε το παρόν, καθώς και η επιβεβαίωση του Lift your skinny fists.. στο Gagarin, του τελευταίου δίσκου στα πόσα χρόνια που του άξιζε ένα δεκάρι με τόνο. Οι Godspeed στο Yanqui είχαν στερέψει, το κατάλαβαν, τέλειωσαν το post rock μια για πάντα, είχε ξεκινήσει να γίνεται μόδα, ο καθείς έπιανε κιθάρα κι αυνανιζόταν από εκεί και μετά, ο καθείς  τράβαγε τις κιθάρες απ’ τα’ αρχίδια, η μόδα έφερε καινούργιο κοινό, φρέσκο κοινό, μπάντες που έπαιξαν πάνω τους και δεν είπαν τίποτα, η ιστορία της μουσικής πια θα ‘ναι πάντα σαν την ιστορία της ζωής, όλα επαναλαμβάνονται, όλα!

Από καιρό το συζήταγα με φίλους. «Θα πας»; «Μάλλον, από περιέργεια να δω τι θα παρουσιάσουν», ήταν η απάντηση, «να δω τι έχουν να πουν πια». Και είδα. Είδα τα πιτσιρίκια που μεγάλωσαν με την μετά Godspeed εποχή να στέκονται πρώτη θέση, παρακολουθώντας ευλαβικά τα δάχτυλα του Efrim, είδα εκείνο το γαμημένο hope να αναβοσβήνει σαν καρδιογράφημα στο στέρνο ενός προφήτη ξεμωραμένου, που τα ‘πε και δεν τον πίστεψε κανένας, είδα χέρια να σηκώνονται σαν κεραίες στον ουρανό, ήσυχα μηδενικά και σημαίες πεθαμένες πια που ανεμίζουν σαν καντηλιάρικα μπλουζ σ’ έναν κόσμο που οσφραίνεται την αποδήμησή του. Μια μπάντα που ήταν πάντα εδώ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παίζοντας μαζί μ’ αυτόχειρες και τρελούς που δεν υπέφεραν τον πόνο και την έκαναν γιατί ήθελαν να την κάνουν. Μια κολεκτίβα ανθρώπων που δεν πούλησε ποτέ μούρη, δεν ξέκανε τη μουσική της στο λυσσάρικο κοινό και στους γαμοκριτικούς που την στήνουν στη γωνιά σαν πεινασμένα κοράκια για να φάνε και να φτύσουν χολή. Έλεος πια!

Οι Godspeed το Σάββατο το βράδυ βγήκαν στη σκηνή λίγο μετά τις δέκα. Επί δυόμιση περίπου ώρες πήραν τα πάντα σβάρνα σ’ έναν κόσμο που πεθαίνει και κάνει πως δεν βλέπει. Ένα κατευόδιο γαμημένου μουσικού ορυμαγδού που όμοιό του δεν ξανάγινε από την τελευταία φορά που αποφάσισαν τα εμβατήρια του χαμού να ηχήσουν. Οργίστηκε, πένθησε, επαναστάτησε, ύψωσε το μεσαίο δάχτυλο, γέννησε ελπίδες που ήρθαν απ’ την πόλη κι απ’ το δρόμο που η μηχανή του αφανισμού δουλεύει με γράσο από βαζελίνη, μας έβγαλε έξω απ’ το σώμα, μούσκεψε την ψυχή σε παγωμένο νερό από θειάφι και θύμισε μια για πάντα πως τα λόγια υπάρχουν για να περιγράφουν και η μουσική σε κάνει μόνο πια να νιώθεις. Οι Godspeed είναι η τελευταία μεγάλη μπάντα που έβγαλε τούτος εδώ ο κόσμος, έπαιξαν αυτά που ήθελαν να παίξουν εκείνο και το προηγούμενο βράδυ, η μουσική τους έμοιαζε, μοιάζει και θα μοιάζει μια ολόκληρη ζωή σαν έναν κόσμο που πεθαίνει, έχει πεθάνει, θα πεθάνει και θα μείνει μια μικρή φαντασμάτινη ελπίδα να τον ταλαιπωρήσει απ’ την αρχή. Τόσα χρόνια μετά εμφανίστηκαν όχι σαν στοιχειό, αλλά σαν την αλήθεια που δεν θες να στο πει αλλά ήρθε και πάλι να σου πει για τη ζωή. Να σε ρημάξει η μουσική τους, να βγεις απ’ το σώμα σου, να ελπίσει σε έναν άλλο κόσμο η ψυχή σου κι εν κατακλείδι να δώσει μια καινούργια ελπίδα με τα ίδια για πάντα υλικά η από εδώ και πέρα κατακρεουργημένη ζωή σου….HOPE…τρεμάμενο… HOPE …όμως…

Υστερόγραφο για το τέλος της Ελεάνας Γαρίνη από το άρθρο της στο mic αποτυπώνοντάς το τέλεια: «Δεν ξέρω αν το post rock έχει «ξεπεραστεί», ξέρω ότι οι Godspeed έδωσαν συναυλίες που θα τις θυμόμαστε σαν γεγονός που ανήκει άνετα στο 2010 γιατί τελικά κάποιες μουσικές μετράνε κατά απόλυτη τιμή και ξεγλιστρούν από τις ταμπέλες σαν επιτήδειοι καταζητούμενοι από τους διώκτες τους»…

…κι εγώ χρόνια τώρα συνεχίζω να βασανίζομαι με εκείνο το μουρμουρητό που ψιθυρίζει τατατα…τατατα…τατατα στο East Hastings λίγο πριν μετρήσει αίμα το τσέλο καλή μου…they don’ t sleep anymore on the beach…πάμε πάλι απ’ την αρχή…

by Arturo Bandini

Advertisements

One response to “Godspeed You! Black Emperor live στο Gagarin

  1. HOPE_17_12_2010.
    I will show you unspoken words that’ve never been spoken.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s