Ο Arturo Bandini και η εμμονή του με τον θάνατο…20 αγάπημένα album για τη χρονιά που μετακόμισε…

Κάθομαι σε τούτο το γραφείο για άλλη μια νύχτα που τα πάντα φαίνονται κανονικά όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου. Η μέρα στο δισκάδικο είναι μια τρέλα που ο καθείς παίζει τον ρόλο του. Ακόμα υπάρχουν συνοικιακά δισκάδικα, δόξα τον μέγιστο απίθανο τίποτα.! Καθόμαστε με τον Κώστα σαν τους γέρους του Muppet show, πίσω απ’ το ταμείο εδώ και μέρες και διαβάζουμε λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Ξένα sites και περιοδικά, εγχώρια ιστολόγια και μουσικούς διαδικτυακούς τόπους. Κάθε μέρα που περνάει μες στη παράνοια των γιορτών και μια ανασκόπηση, κάθε λίστα με τα ζόρια της, κάθε άνθρωπος που φτιάχνει τη λίστα με τα δικά του ζόρια. Άλλοι που βγάζουν χολή γιατί ήταν ανίκανοι να δημιουργήσουν, άλλοι θαυμαστές των μουσικών ηρώων τους γιατί η μουσική και οι μουσικοί ζούσαν τις ζωές που ήθελαν να ζήσουν, άλλοι με το να παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά ως μουσικοκριτικό που θα επηρεάσει το ανύπαρκτο κοινό, και άλλοι που το έπαιζαν γνώστες της μουσικής μόνο για να γαμήσουν το μυαλό μιας γυναίκας. Μεγάλη η πρέζα του να ακούς μουσική, να μαζεύεις δίσκους, να φτιάχνεις λίστες σαν ηλίθιο που θυμάται τη ζωή του μέσα από ολόκληρα album, τραγούδια καταφερτζήδες, της κατήφειας και της χαράς. Είναι ένα παιχνίδι όλα αυτά, ένα παιχνίδι σαν τη μπάλα που φίλοι πλακώνονται στις καφετέριες και τα μπαρ για ένα ματς όπως πλακώνονται για έναν δίσκο. Αν το καλοσκεφτείς δεν έχουμε και πολλά να πούμε μεταξύ μας. Η μπάλα, η μουσική και η τηλεόραση τρέφουν το ανθρώπινο είδος για τα καλά. Συναντάς μια κοπέλα και την ρωτάς τι ακούει, συναντάς έναν τύπο και τον ρωτάς τι ομάδα είναι, συναντάς έναν κάποιον και τον ρωτάς ποια η γνώμη του για το μνημόνιο. Την προηγούμενη μέρα αυτός ο κάποιος, η κάποια μπορεί να έχει σκεφτεί την αυτοκτονία, να έχει τρελαθεί επειδή η μάνα του είναι αλκοολική, να έχει ερωτευθεί έναν τραπεζικό υπάλληλο επειδή μόνο και μόνο τον εξυπηρέτησε σαν άνθρωπος, να θέλει να σκοτώσει ένα μικρό παιδί, να θέλει να κάνει ένα παιδί. Πράγματα που γυρνάνε στο κεφάλι συνέχεια όπως γυρνάει η κάθε κοινοτοπία της ζωής που κρύβει μέσα της όλες της παράνοιες δισεκατομμύρια χρόνων ανθρώπινης ανωμαλίας, αγάπης και μίσους. Τα χρόνια περνάνε όμως, κάθε μέρα πολεμάς για να την βγάλεις καθαρή μέχρι το βράδυ και κάθε τέλος της χρονιάς κάνεις μια ανασκόπηση μουσική για να μην κάνεις την προσωπική σου και τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα. Απαισιόδοξα σου φαίνονται όλα αυτά; Στα γράφει ένας άνθρωπος που σταμάτησε πια να βλέπει τηλεόραση, βαριέται να μιλάει για τη μπάλα, ακούει μουσική μόνο για την δικιά του ευχαρίστηση και αν τον ρωτήσεις τι είναι το μνημόνιο θα σου πει πως είναι μάλλον κάτι που ξέχασε πως τα κονόμησε και τώρα δεν ξέρει πώς να ξοφλήσει. Όσο για τα μυαλά μου; Γελάνε ακόμα με κάθε αγριάδα που τα ταΐζει και τα ταΐζει αρκετά καλά. Αρκετά όμως με τις σκέψεις που είναι απλά σκέψεις, πάμε να παίξουμε το παιχνίδι μας για την μουσική που αγαπάμε και την μουσική που κερνάει τις αισθήσεις μας. Μην παίρνετε και τόσο σοβαρά τους εαυτούς σας μάγκες μουσικοκριτικοί και μπλογκεράδες, το παραμύθι έχει τελειώσει πια, κοιτάξτε να την βγάλετε καθαρή και του χρόνου, σας πήρανε χαμπάρι, οι γκόμενες κ’ οι γκόμενοι μείνανε για να σας θαυμάζουν. Για εκείνα που αξίζουν να ειπωθούν θα τα πούμε εκεί έξω.

Είκοσι αγαπημένα album για φέτος που τα άκουσα, τα ξανάκουσα και τα ξανάκουσα κάνοντας παράλληλα την δικιά μου προσωπική ανασκόπηση χωρίς φόβο και πολύ πάθος. Τα καλύτερα της χρονιάς ψάξτε τα σε άλλες λίστες. Βάλε ουίσκι και πάμε, η μέτρηση ξεκινάει πάντα ανάποδα σαν ωρολογιακή μπόμπα…

20. Damien Jurado…Saint Bartlett (Secretly Canadian)

Americana, αλλά σε τσακίζει η φωνή του. Παιδί του sixties Neil Young. Mαζί με τον Jason Molina, οι σημαντικότεροι τα τελευταία χρόνια. Ήρεμες δυνάμεις σε άνομους καιρούς και φωτιές που σταμάτησαν να αναπνέουν. Τζιν πουκάμισο μπλε, σαν το κρύο της απώλειας. Στο Kansas όλα έχουν παγώσει πια.

19. Trentemoller: Into the Great Wide Yonder (In my Room)


Ο Δανός Anders Trentemoller μοιράζει μια τράπουλα ασημάδευτης ατμόσφαιρας πάνω στο πρωινό τραπέζι της δημιουργίας και ρίχνει όλο τον καπνό και τη σκόνη σ’ ένα electronica τοπίο που η νύχτα γελάει με τα χαστουκισμένα κορίτσια του αλαλαγμού. Βλέπω φώτα να μου στρίβουν την καρωτίδα.

18. Cherry Ghost…Beneath this Burning Shoreline (Heavenly)


Κάτω από μια φλεγόμενη ακτογραμμή υπάρχει ένα φάντασμα που μυρίζει κεράσι, κάτι πέτρες που γίνονται μαξιλάρι, ένα ζευγάρι στα βάθη της θάλασσας και η παραπονιάρικη φωνή του Simon Aldred, να τραγουδά όλα τα παραπάνω. Βρετανική σκηνή…καμιά φορά όταν έχει κέφια κάτι γίνεται, όπως κι εδώ!!!.

17. Broken records…Let me come home (4AD)


Σπασμένοι δίσκοι, αντίο, θάμνοι που θάβονται αγάπες, πηγαιμοί που μεγαλώνουν σχεδόν μονιάζοντας με τον δρόμο και το σώμα, κάποιος είπε πως οι Broken Records βιάστηκαν να βγάλουν δεύτερο δίσκο, δεν βαριέσαι ποτέ δεν μάθαμε να ακούμε τους άλλους παρά μονάχα τις νύχτες. Ο Mike Scott δεν είναι καλεσμένος πια, καλύτερα, έχουμε κι άλλους έρωτες να θάψουμε κι ας μην ξέρουμε ονόματα!

16. Harlem…Hippies (Matador)


Γράσο απ’ τα τρία κωλόπαιδα του Τέξας στο δεύτερο δίσκο τους. Τα sixties βρωμάνε, τα eighties ζέχνουν και τις μπύρες στις υπόγες τις θέλουμε πάντα ζεστές. Κύριε συνάδερφε σας το λέω συνέχεια, αν θέλετε να βρείτε σωστή γυναίκα πρέπει να πάτε σε γκαράζ στέκια. Ένα κι ένα τα δεκαέξι γκαραζάκια των τεξανών.

15. The Great Crusades…Fiction to Shame (Glitterhouse)


Οι Great Crusades ήταν είναι και θα είναι πάντα σε μια λίστα με όχι τις καλύτερες αλλά σίγουρα τις πιο αγαπημένες μπάντες τα τελευταία δέκα χρόνια που ακολουθώ τα τσίγκινα μουσικά κουτιά που πέφτουν απ’ το παλιομοδίτικο πάντα αμάξι τους. (διάβασε τα υπόλοιπα εδώ).

14. Murder by Death…Good morning, magpie (Vagrant)


Έκανα μια ολόκληρη μετακόμιση ακούγοντας το συγκεκριμένο. Μπουκάλια μπύρας παντού, βινύλια σε κούτες και ρούχα στοιβαγμένα σε αμάξια. Δεν κατάφερα ποτέ να γράψω γι’ αυτό το album, όλοι περίμεναν τον Turla να ουρλιάζει και να βγάζει τα σκώτια του. Πρέπει να δεις μπόλικα γουέστερν αγόρι μου, να φύγεις από κάμποσα σπίτια δίχως να νοιάζεσαι για τα έπιπλα πίσω σου και να μάθεις να σφυράς ξένοιαστα όταν κόβεσαι με το λεπίδι στο λαρύγγι. Το είπαμε άλλωστε, ο θάνατος στα καουμπόικα συμβαίνει πάντα τα μεσημέρια.

13. Dan Sartain…Lives (One Little Indian)


Αρκετά! ας μιλήσουμε για μουσική! Ένας ροκαμπιλάς Jonathan Richman με λατρεία για τα spaghetti westerns και τα sixties γκαραζομπλουζιάρικα Presleyικά τραγούδια είναι εδώ. Αυτός είναι ο Dan Sartain! Ο διάβολος είναι ο θεός του, οι κόμπρες οι γυναίκες του και η μέρα των νεκρών που βασιλεύει στο Μέχικο μια φορά τον χρόνο, η δικιά του θρησκεία. Τραγούδια όλα κάτω από τρία λεπτά. Τι να το κάνεις το παραπάνω!

12. The Black Angels…Phosphene Dream (Blue Horizon)


Γάμησέ με, έχουν πάρει όλα τα ναρκωτικά του κόσμου, έχει φύγει το ημερολόγιο απ’ το κεφάλι τους κι εγώ κάθε φορά που τους ακούω μες στη κουζίνα μου έρχεται να ανάψω όλα τα μάτια για να βράσω μόνο ένα αυγό στο καύκαλό μου.

11. Interpol…Interpol (Matador)


Έλα ρε στημένη τους την είχατε και η κουράδα που έβγαλαν οι National την κάνατε παντιέρα. Γουστάρω αυτό το άλμπουμ γιατί μου θυμίζει το αγαπημένο μου μπαρ, γιατί οι Interpol είναι μια μπάντα που μου θυμίζει νταρκίλα των eighties, γιατί δεν μπλέκουν με μπλιμπλίκια σαν τα τσογλάνια τους Editors και γιατί τραβάνε κουπί μαύρο, κράξτε τους όσο θέλετε δεκάρα δεν δίνω. Τα ίδια κάνατε και με το Our love to admire, πάλι διαφορετική άποψη είχα.

10. Revere…Hey! Selim (Albino recordings)


Η φωνή του Stephen Ellis έχει κείνη την γκρίζα χροιά που στέκει πίσω από βρεγμένο τζάμι και είναι δυο στιγμές πριν κλάψει σαν πει το στίχο, μια στιγμή πριν ουρλιάξει όταν η παλάμη φλερτάρει με το γυαλί και καμία στιγμή όταν το γυαλί ανοίγει σάρκα για να αναπνεύσει το αίμα. Όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν στο κεφάλι μου ή ακόμα και στο Throwing Stones ή και στην μπαλαλάικα του They always know twice ή και στον αρτίστα που δραπετεύει, (The escape artist), μα σίγουρα τίποτα δεν είναι στο κεφάλι μου όταν ένα σαλεμένο I Can’t (Forgive myself) χτυπάει την πόρτα με φωνή, μπαίνει με τύμπανα και τρομπέτα, κάθεται στο τραπέζι κι αυτοσερβίρεται κονιάκ θανατικού, λέει την ιστορία του στην ερωμένη που δεν είναι πια εκεί αλλά σε φίλο φανταστικό από θειάφι και τέλος διαλύει όλο το δωμάτιο σαν ταγματάρχης εραστής που λεπίδιασε την μοίρα του, έκανε παρέλαση σε κορμί για να τσακιστεί και κάρφωσε μια παντιέρα στο γαμημένο του κορμί μπας και πιστέψει ο ίδιος. Οι τρομπέτες ακόμα παίζουν στον ύπνο του!

9. Yann Tiersen…Dust Lane (Mute)


Ο Tiersen τα τελευταία χρόνια αποδιώχνει από πάνω του μια και καλή τη μουσική σαπιόκολλα που κόλλησε στο κορμί του και δεν έλεγε να φύγει. Βίασε το μουσικό θέμα της Amelie στα live του για να μην ξαναπατήσουν ποτέ πάλι κυράτσες και κοριτσάκια που μυρίζουν φράουλα και Hondoσεντερίλα, έκανε κολλητό του τον Matt Elliot που ειδικεύεται στις κολάσεις και τα ουρλιαχτά, έβαλε συγγραφείς και ποιητές να τα πουν, ένιωσε την απώλεια μέσα από το θάνατο της μητέρας του κι ενός φίλου του, μύρισε το χώμα που σκεπάζει τη σάρκα ώστε να του μπει καλά μες στα ρουθούνια και μάλλον κάθισε κι έκανε το άλμπουμ που χρόνια είχε στο κεφάλι του. Αυτό μόνο ο ίδιος μπορεί να το ξέρει….(α! μην το ξεχάσω το βιντεάκι αφιερωμένο χρυσά μου…http://vimeo.com/16590131)

8. Midlake…The Courage of Others (Bella Union)


Τα λέγαμε κάπου εδώ πέρα για το πρώτο πραγματικά καλό άλμπουμ της χρονιάς που μας χαιρετάει και αφορμή αυτού του δίσκου ήταν να γνωρίσω έναν μπλογκερά που γλώσσα δεν βάζει μέσα παρά μονάχα αν τον αρχίσω στα μπινελίκια. Γίναμε φίλοι και κοντεύουμε να «παντρευτούμε» σε λίγο. Ψηλέ μου έλα να πάρεις το βινυλιάκι σου απόψε, μόνο να μου ‘χεις και κρασί απ’ το χωριό.

7. Gil Scott-Heron…I’m New Here (XL)


Διαβάστε τον Loan me a dime εδώ, τι να σας πω εγώ γι’ αυτό το βινύλιο. Μυσταγωγία μιας αυτοκάθαρσης.

6. Εγγονόπουλος – Πουλικάκος – Socos…Η Ύδρα των πουλιών (Puzzlemusic)


Ποτέ μα ποτέ μην διαχωρίζεις τα ελληνικά άλμπουμ από τα ξένα, στο ίδιο τσαρδί χτυπιούνται αν θέλουν να έχουν άντερα. Τα είπαμε και στο τέλος γράφαμε: «Κάπου σε μια γωνιά ο κύριος Εγγονόπουλος γελάει όταν ακούει τον δίσκο που θα έπρεπε να κυκλοφορήσει σε πεντακόσια γαμημένα αριθμημένα αντίτυπα για να το αγοράσουν πεντακόσιοι γαμημένοι αριθμημένοι εραστές. Αυτό μάλλον δεν θα γίνει. Η ελληνική μουσική σήμερα είναι σαν το σκυλί που γαβγίζει μα δεν δαγκώνει, η ποίηση ξεχασμένη και μόδα που σέρνεται σε κώλους που κοιτάν τα πράγματα από μακριά. Η ποίηση μαζί με τη μουσική είναι το σπέρμα που χύνεται στην μήτρα όπως συνέβαινε κάποτες κι όλα αυτά χάθηκαν. Η ποίηση είναι η ανώτερη τέχνη και η μουσική αυτή που την παίρνει απ’ το χέρι για να την γνωρίσει στον κόσμο. Απλά η μόνη διαφορά είναι πως πάντα ο ποιητής θα ντρέπεται κι ο μουσικός θα σπέρνει»!

5. Black Rebel Motorcycle Club…Beat The Devil’s Tattoo (V2)


Έγραφε, όταν έγραφε ο Between the Raindrops: «Και ξαφνικά , οι Black Rebel Motorcycle Club έρχονται να μιλήσουν για όλα όσα θεωρούνταν κλισέ στα 00′s. Έρχονται και ξανακάνουν cool ό,τι τα ανδρείκελα μανατζέρια της μουσικής βιομηχανίας δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν , μαζί με τα τσιράκια τους , τους μοδάτους νεοhipsters καταναλωτές , ερασιτέχνες πότες που γεμίζουν τα κιτς στέκια του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Συναισθήματα , αγάπη , ψυχή , αξίες. Μαύρες ρίζες. Γαμ…νο Rock n’ roll , απλά , το rock n’ roll που μιλούσε για πίστη στην αλητεία». Αν το ημερολόγιο έδειχνε 2001 θα το ψήφιζαν όλοι απ’ τα καλύτερα της χρονιάς, έτσι γιατί το Concience Κiller είναι καλύτερο απ’ το Whatever happened to my rock ‘n roll, απλά τότε ήταν η ανάγκη…

4. Dax Riggs…Say goodnight to the world (Fat Possum)


Ρημαδιασμένη κυκλοθυμική stonerιά στην εγκατάλειψη του μόχθου, οργή από θάνατο να πνίγεται σε αποφράδες νύχτες γεμάτες αίμα και μοναξιά, μια μοναξιά που γυρνάει πλευρό στη παρακμή και το Heartbreak Hotel που τραγούδησε κάποτε ο κύριος Presley, κατεδαφίζεται μεμιάς όταν ένα τσιγάρο και λίγη βενζίνη κάνουν καλά τη δουλειά τους….τι θέλω να πω θα μου πεις…!…(τα υπόλοιπα στο λινκ)

3. Cabins…Bright Victory (Ivy League)


Τα τέσσερα παλικάρια από το Sydney, κατάφεραν χωρίς πολλά πολλά και με τις αιώνιες μουσικές συνταγές γνωρίζοντάς τες  καλά, να στήσουν ένα ντεμπούτο άλμπουμ που μάλλον είναι και απ’ τα καλύτερα της χρονιάς. Και ποιές είναι αυτές οι συνταγές παρακαλώ; Απλά τα πράγματα: κιθάρα – μπάσο – τύμπανα στα στασίδια, ντέφια και πλήκτρα για αγιασμό των αμαρτωλών και τέλος το χτύπημα της μπότας κάτω όταν οι μεξικάνικες τρομπέτες καλούνε πίσω νεκρούς και γυναίκες. Δεν χρειάζεσαι παρά μονάχα 33 λεπτά, 8 αντρικές συνθέσεις και κάμποσο ιδρώτα για να φτιάξεις ένα καλό ροκ δίσκο. Οι αυστραλοί το ξέρουν καλά και πολλά χρόνια τώρα. Ρώτα τον Vertigo που γράφει ένα μανιφέστο για την σκηνή αυτή και θα μάθεις να ακούς και πάλι απ’ την αρχή τη μουσική.

2. Grinderman…Grinderman 2 (Mute)


Who’s afraid of the big bad wolf?

Έχει πλάκα πια το θέμα, πολύ πλάκα…

1. The Black Keys…Brothers (Nonesuch)


Βγήκαν οι soulάδες να πουλήσουν μούρη ξερόλα στη διασκευή του Never gonna give you up, βγήκε ο χασοδίκης να γράψει έναν κουβά με σκατά και ακαταλαβίστικες παπαριές, βγήκε το φεγγάρι κι έφτυσε τα εντόσθια μας, βγήκα κι εγώ ο καραγκιόζης να ψοφάω κάθε φορά που παίζει το Too afraid to love you κι όλο το Brothers σε κάτι καλοκαιρινές νύχτες που οι κατσαρίδες φοβίζουν χαμένους έρωτες, ο ιδρώτας αποθανατίζει πεσμένα κιλά στο πάτωμα και κάτι μαύρα κλειδιά παραμένουν πάντα μαύρα όσες κλειδαριές κι αν ανοίξεις. Το πιο πολυακουσμένο album της χρονιάς, ο δίσκος που μου ‘σωσε τον κώλο, ο δίσκος που μου ‘καψε τον κώλο, άμοιρέ μου κώλε το 2011 χουφτώνει τα απ’ αυτά του και σε περιμένει…

Πλάκα είχε το παιχνίδι και φέτος, απλά μην παίρνετε και πολύ σοβαρά τους εαυτούς σας όταν γράφετε για μουσική, πάρτε πιο πολύ σοβαρά τον πραγματικό εαυτό σας.

Με αγάπη

Arturo Μπαντίνης

που λέει και ο βόρειος ψηλός.

Advertisements

One response to “Ο Arturo Bandini και η εμμονή του με τον θάνατο…20 αγάπημένα album για τη χρονιά που μετακόμισε…

  1. α ρε Αρτούρο, μας έφαγε κι αυτή η χρονία.. ή μήπως την ήπιαμε εμείς;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s