Δίδυμα Κρυστάλλινα Κάστρα

Καιρός να μεταπηδήσει αυτή η ελαστική σκυτάλη στη νεότατη γενιά. Μην τους εμπιστεύεσαι, πίστεψε τους. Ένα κλειστό σύστημα αξιών, ένα αδιατάρακτο συντετριμμένο ηφαίστειο, πανάκριβο ναρκωτικό που διανέμεται δωρεάν, ώστε να προληφθεί η άμπωτη της κερασμένης σαμπάνιας απ’ τον μπόγο σου.

Φυσαλίδες και αυλήτριδες, μετρημένες από σπασμωδικούς δείκτες επί της σκανδάλης. Η σκανδαλιά πιο υπεύθυνη και πιο αποφασισμένη απ’ την δομημένη στερεοτυπία, τσαλακώνει, ρημάζει, ξεσκίζει κι ανασυγκροτεί την ηχορύπανση της σύγχυσης.

Εκεί που πατάς μεγάλε, δεν θα πατήσουμε εμείς, και μην πλησιάζεις με τις σκατωμένες σου σόλες. Αδέρφια είμαστε, δεν αντιλέγω, μα, πώς είναι δυνατόν να σε παίξουμε αν κάνεις μόνο για πουλημένος διαιτητής; Ξέρεις πως ο κριτής παραμένει στην αφάνεια, κι ως ανώνυμος περιφέρεται μες στην τρύπα του, ξεβράκωτος. Η γνώμες των κριτών δεν επαρκούν, είναι τόσο άσχημες που έχουν αποτυπωθεί κίβδηλες στα μούτρα τους, κουφάρια.

Οι σιτεμένοι (ασχέτως ηλικίας), όπως και να το κάνουμε έχουν μια ροπή προς την ασχήμια. Πες το φυσική ροή ή ακατάσχετο δόλο επιτακτικής υποταγής προς την μετριότητα, δεν μας αφορά. Αυτοί όμως που κοιτάνε με μάτια άβγαλτα, κατόρθωσαν να θερίσουν τα θεμέλια της ασχήμιας μετατρέποντας την σε σύγχρονες αντίκες ανεκτίμητες. Όπου οι γραμμές κινούνται πυρετωδώς κι ενστικτωδώς και συγκλονιστικά πυρπολούν την αποφόρτιση, απ’ την φραγή στην έκρηξη! Φαντάσου ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα άνευ θυμάτων, η διαφάνεια του οποίου υπερκαλύπτει την κενότητα του γύρω χώρου.

Στη μέση μιας χαρακωμένης ράμπας πασαλειμμένης από αγνώστου ταυτότητος υγρά, στο βάθος μιας σκοτεινής υπόγας αναβοσβήνουν νευρωτικά οι εκλάμψεις φωτορυθμικών εποχής, χορεύουμε ολομόναχοι, χορεύουμε με τους βίαιους τους κτηνώδεις έρωτες, ανεξέλεγκτα, ξεκούρδιστα, φτύνοντας το σάπιο αίμα των ετών και στις κηλίδες του φυτρώνουν πιτσιλιστές, παγχρωματικές, ανθοφόρες ψηφίδες.

Πάνω – κάτω – μέσα – έξω – μέσα έξω – άνοιγμα – κλείσιμο – Φανερώσου επιτέλους, εδώ σπαρταράμε όλοι, εδώ ζούμε κι εδώ αγωνιάμε και το διασκεδάζουμε τόσο όσο έχει καταρρακωθεί η μνήμη σου – θυμάσαι; – το γλεντάμε και λιώνουμε μ’ αυτήν την ανυπόφορη κραιπάλη. Αλλά έχουμε τσαγανό αστείρευτο, και ζωές για να σε περιφρονήσουμε, να σε λύσουμε, να σ’ αποσυναρμολογήσουμε (δεν είναι δύσκολο, είσαι τεμάχια) να σ’ ανακατασκευάσουμε σε κάτι τόσο λυσσασμένα όμορφο, που ειλικρινά λυπάσαι να κάψεις πριν του βάλεις φωτιά.

Γουστάρουμε να τα σπάμε, έτσι απλούστατα, για πλάκα τα πετάμε όλα στο πάτωμα κι ανάμεσα σε διαμπερή ερείπια, σπαταλάμε το ταλέντο μας, για τους δικούς μας ανθρώπους τα δίνουμε όλα, τα πάντα που νομίζετε ότι είστε ικανοί να μας αρπάξετε. Πάρτα!

Ο ήχος κυλάει και παρασέρνει τον θόρυβο, κι ο θόρυβος γίνεται μουσική και η μουσική μεταμορφώνεται σε τυφώνα και οι τυφώνες πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, περικυκλώνουν τα οδοφράγματα, σπέρνοντας πανικό στα ετοιμόρροπα συνδικάτα της νοσηρής (ή μήπως ασθενικής;) επιβολής, των στείρων προκατόχων.

Εδώ θ’ αναμετρηθούμε, κατά μέτωπο. Εσύ πονάς παντού, κι απ’ όλα, με την παραμικρή αλλαγή της θερμοκρασίας, με τα λιγοστά παραπάνω βήματα που αναγκάζεται να σύρει ο κώλος σου, αλλά κυρίως ισχυρίζεσαι ότι, πονάς για μας. Εμείς σε πονάμε, πικραμένε και δυσβάσταχτε, γιατί υποθέτεις ότι εμείς, με τα απολύτως νόμιμα και βαρέα αναλγητικά που μας ποτίζεις, έχουμε αναισθητοποιηθεί, πλήρως. Αλλά ακόμα κι έτσι να ‘ναι, καταφέραμε να εξορύξουμε ένα φλεγόμενο κράμα συναισθήσεων, που εξέπεσε εκ των άστρων πάνω στο πειραγμένο μας μυαλό. Και το παραδεχόμαστε, μας κάνει καλά, μια χαρά μας πάει.

Τι σημασία έχει, αν ερχόμαστε και φεύγουμε πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις την έγερση των ορμών σου – αργείς – εφόσον έχουμε ήδη κατασπαράξει την ελεεινή ρουτίνα μόνο και μόνο με το διαχυτικό άρωμα του ιδρώτα μας. Δεν μυρίζει χώμα, κατράμι ή χαρτούρα, όχι δεν αποπνέει ο ιδρώτας μας μεροκάματο, δεν βρωμάμε μισθό, δεν ξέρουμε καν πως μοιάζει. Θα μας το μάθεις εσύ αδέκαστε εμπειρογνώμονα τις δεκάρας, θα μας συμβουλέψεις πως πιάνει κανείς την καλή και πόσο σημαντική είναι η εντιμότητα μιας καθοδηγούμενης προσπάθειας;  θα μας διδάξεις τελικά, πώς να ‘μαστε σε θέση να μιζεριάζουμε, με τον δικό σου τον τρόπο, τον σωστό…

Υπάρχουν και κατά ‘δώ δεκαετίες να παζαρέψουμε, μην αγχώνεσαι, δεν αξίζει τον κόπο ν’ αποδείξεις την προβληματική σου ακεραιότητα και φευ την προπατορική σου ακμαιότητα. Δεν πολύ-ψηνόμαστε να κατέβουμε απ’ τα δέντρα, δεν άφησες και πολλά άλλωστε, αλλά αν θες στην τελική γκρέμισε όσα από δαύτα απέμειναν, με μας κρεμασμένους στις διακλαδώσεις που σε μπερδεύουν, ρίξε μας και θα πέσουμε να σε πλακώσουμε, σε τρομάζει η πτώση μας;

Τα ‘χω όλα μαζεμένα στον εγκέφαλο, λερωμένα, άπλυτα, στοιβαγμένα, περιλουσμένα βενζίνη πολύτιμη και τυλιγμένα μ’ απλήρωτα ηλεκτροφόρα καλώδια, η σκέψη μας καθαρή ξεθάβει τα εγκαταλελειμμένα πτώματα, εμφυσώντας ζωή στα κούφια κρανία. Το ατύχημα είναι πως η πανωλεθρία, προκλήθηκε απ’ την πλευρά των ομοίων μου, από εμάς και σπεύδω τώρα ψαχουλεύοντας τους καπνούς, να επανασυλλέξω ρανίδες της αποτέφρωσης, από φετίχ όχι άποψη, θα ταριχεύσω τη ναφθαλίνη του χνώτου σου και θα περιστοιχίσω τις ψυχιατρικές κλίνες  και τους λευκούς διαδρόμους μ’ εκθέματα μιας βάναυσα αποτυχημένης υπεροχής, που ‘ρθε κι έκατσε στις βλεφαρίδες μας με σκοπό ν’ αποδείξει ότι κοιμόμαστε όρθιοι, απλά και μόνο επειδή αποφεύγουμε τους καθρέφτες, πιστέψατε πως θα ξεφύγετε έτσι εύκολα, ωστόσο, αυτή μας ακριβώς η ιδιαιτερότητα σας σκότωσε και τώρα ψάχνεστε πνιγμένοι στις νύξεις σας ψοφάτε και δεν μπορούμε παρά να σας χαμογελάσουμε γιατί είναι αλήθεια, κάποιοι δεν τ’ αξίζετε.

Την κάνω τώρα, αρκετά έχασα τον χρόνο μου μαζί σας, αν και για μας ο χρόνος δεν είναι και τόσο σπουδαία υπόθεση.

written by: Narco Barx

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s