The Twilight Singers…Dynamite Steps (Sub Pop)

Μαύροι κύκλοι γύρω απ’ το σώμα τη νύχτα που περπατάς στη πόλη και ο διάβολος σου λέει να κάνεις ότι θέλεις. Δεν σκέφτεσαι πια ουρλιαχτά γιατί όταν έρχεται είναι γεμάτη ψέματα, το κρεβάτι δεν θέλει τίποτε άλλο παρά σάλια κορμιού γερασμένου και υπάρχει πάντα, σχεδόν πάντα κάτι που δουλεύω χρόνια τώρα για να μην τρελαθώ. Όχι, η ζωή σου δεν είναι πια ταινία, οι ήχοι είναι κλεμμένοι καλά χρόνια τώρα και κάθε που το τζάμι σου λέει ιστορίες, του τραβάς μια με το δεξί για να της αρπάξεις μέσα σε μια τρελή λυκοφωτική ζώνη. Είναι «Η Νύχτα μόλις πριν από τα Δάση», του Koltes που σου νίβει τα μούτρα για να πλακωθείς με άλλα μούτρα, είναι η τύχη που καμιά φορά ξεβρομίζει το παρόν σου, είναι τα βήματα που λογάνε μπαρούτι, είναι ο διάβολος που τώρα πια είναι παντού και είναι ο Greg Dulli που τώρα πια ξέρεις πως κάθε που βγάζει δίσκο είναι σα να παρακολουθεί παρίες τούτης της ζωής και να τους γράφει τραγούδια μόνο και μόνο για να τους λυσσάξει.

Οι ιστορίες του Dulli όσα χρόνια τον ακολουθούμε είναι γνωστές, η μουσική που αγαπάει γνωστή κι αυτή, η φωνή του έχει ξελασπώσει πολλές νύχτες που τα ξύδια βάραγαν καραμπόλα πάνω σε έρωτες κι αυτοκαταστροφικούς χορούς σε νοικιασμένα σπίτια και ποταποθήκες. Οι Afghan Whigs στα nineties μ’ εκείνο το Gentlemen ξεπατωμένο σε όλα τα αυλάκια του, ύστερα το Twilite Kid που ξεκίναγε απ’ την αρχή τα πράγματα, οι Gutter Twins με τον βρωμοLanegan αντάμα και τώρα πάλι οι Twilight Singers στο πέμπτο και καλύτερο μουσικό χαμαιτυπείο του. Και το «του» είναι για τον Greg, για την μαγκιά του να διασκευάζει Barry White και Massive Attack με Terry Callier καλύτερα απ’ τα’ αυθεντικά, την αγάπη του για την μαύρη μουσική περασμένη μέσα απ’ τα δικά του γινάτια κι ερωτισμούς, τις μέρες της φυλακής, της κοκαΐνης, των ξυλοδαρμών, των κακότυχων νυχτών που του ‘μαθαν πως η κόλαση είναι δικιά του και μόνο αυτός ξέρει πώς να την περάσει. Είναι κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή που δεν πρόκειται να ξεπεραστούν ποτέ, είναι όταν η φύση από κάποια φάση και μετά δεν σ’ αφήνει στην ησυχία σου. Κι όταν λέω φύση δεν εννοώ πουλάκια, θάλασσες, δεντράκια και χλόη που μυρίζει θάνατο. Όταν λέω φύση εννοώ ζωή που δεν αποφεύγεις, χτυπήματα που δεν κρύβεις, δαίμονες που δεν τους αφήνεις έξω απ’ τα σκεπάσματα, φλέβες που πάλλονται, βήχουν και ζουν δίχως καμιά συνθήκη.

Το Dynamite Steps των Twilight Singers είναι το πέμπτο και καλύτερο album του Dulli με αυτή τη σύνθεση. Ani Di Franco και Lanegan σχεδόν δεν ακούγονται στα χέρι με χέρι ακομπανιαρίσματα. Ο Dulli παίζει μόνος του σε δωμάτιο δικό του, τα τραγούδια ξεκινάν και μετά γεμίζουν, οι συνθέσεις, γαμημένο καμένο φιλμ που θα δείξουν έτσι κι αλλιώς. Μισοσκόταδο στο πιάνο, νύχτα στις κιθάρες, σφαίρες στο μπάσο, αίμα στα τύμπανα, καπνός στα μάτια κ’ η πόλη αλύτρωτο λιοντάρι.

Last night in town, δίχως γάζα στο χέρι και τομάρι στη πόλη. Be Invited, ξερό σκοτάδι παγωμένου κρανίου και μαύρος κύκλος γύρω απ’ το κορμί. Waves, χαλασμένα φρένα αλαλαγμού και φούντο για τοίχο που δείχνει σκιασμένο το πεταμένο σου σώμα. Get Lucky, πεταμένο πανί δακρύων στην άκρη και ζάρια σημαδεμένα που τρέμουν σ’ ιδρωμένες παλάμες. On the corner, μεθυσμένος στη γωνία, κόκκινα χείλη που γλείφονται, χωρίζουν, δαγκώνονται με πόδια ανοιχτά, κωλοκατάσταση…μια χαρά! Gunshots, τρύπες σε στήθη, τρεις, δεν θυμάσαι, σ’ άφησα, πυροβολεί, ακόμα, ο ουρανός… με όπλο στο στομάχι. She was Stolen, απ’ τα παλιά, απ’ τη μνήμη κι απ’ το δωμάτιο που βάζεις σακούλα στο κεφάλι, κλέφτηκες, δεν υπήρξες, τυραννιέσαι, πάντα εύκολα, το ‘χεις. Blackbird and the Fox, καπνός τ’ απόγευμα, κοιμήσου όπου μπορείς, κλάψε όσο αντέχεις, μην ξεχνάς να αναπνέεις, θα βήχω για να ξυπνάς. Never seen no Devil, στα κομμάτια, στο ίδιο κρεβάτι, με τον ίδιο διάολο, με διαφορετικούς σπασμούς, με το ίδιο ξύδι, έλα πιο κοντά, έχω δικιά μου κατάρα για να δώσω, θα πεθάνω απ’ το ίδιο μου το χέρι. The Beginning of the End, θυμάμαι εκείνο το everything’s gonna be all right, ίδιο είναι και όλα πάνε καλά, μιλάω με γρίφους και πρέπει να πληρώσω. Ο κώλος σου έφυγε, εσύ έφυγες και το ρήμα κλείνεται και πάλι. Dynamite Steps, τέλος, δεν έχει άλλο, είμαι ένα δεκατριάχρονο που ξέχασε την εφηβεία, τα φώτα δεν άναψαν ποτέ, η οργή υπήρξε κάτω απ’ τις κουβέρτες και η πράξη έξω στο δρόμο.

Ο Dulli πετάει ένα πακέτο τσιγάρα, οι υπόλοιποι Twilight Singers έναν σουγιά για να περάσουν τα χρόνια. Βήματα γεμάτα δυναμίτη, τζάμια που έγραψαν ιστορίες, τα έσπασε και τις κλέψαμε, τα τύμπανα χτυπάνε, οι κιθάρες γεμίζουν ταινίες από κόκαλο, αίμα και δέρμα, ο Dulli βάζει τον δείκτη του στο δεξί μάτι, δεν θέλει να το βγάλει, είναι χαρούμενος, περνάει ακόμα μέσα απ’ την κόλαση, το κάνει με χαμόγελο, μεγάλο, με βήματα, αργά, γεμάτα δυναμίτη, το τέλος του θ’ αργήσει να ‘ρθει, οι νύχτες στη πόλη θα γίνουν πιο άγριες με τα χρόνια, οι μαύροι κύκλοι στο κορμί θα συγυρίζουν κρεβάτια και ο διάβολος πάντα θα του λέει να κάνει ότι θέλει! Όταν είσαι εδώ, είσαι πάντα ζωντανός! Πάμε πάλι απ’ την αρχή!

~dulli’ s inferno~

The Twilight Singers myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s